Przywrócenie do pracy niecelowe, gdy nie ma już stanowiska
TEZA: W świetle art. 45 par. 1 k.p., w
sytuacji gdy powodem uwzględnienia odwołania
pracownika od wypowiedzenia umowy o pracę lub jej
warunków jest naruszenie przez pracodawcę
przepisów o rozwiązywaniu lub przekształcaniu
stosunków pracy w tym trybie, nie jest konieczne
szczegółowe analizowanie przez sąd pracy
zasadności wypowiedzenia. Ustalenie przyczyn
wypowiedzenia definitywnego lub zmieniającego może
jednak okazać się niezbędne, gdy
jednocześnie stanowią one okoliczność
rzutującą na ocenę możliwości i
celowości przywrócenia pracownika do pracy. W
sprawach toczących się z odwołań
pracowników od wypowiedzenia rozwiązującego
lub zmieniającego nie leży w gestii sądów
pracy analizowanie przyczyn, które skłoniły
pracodawcę do podjęcia działań
restrukturyzacyjnych, ani dokonywanie oceny, czy
wdrożona reorganizacja zapewni lepsze niż
dotychczas funkcjonowanie całego zakładu lub jego
poszczególnych części. To pracodawca decyduje
o tym, w jakiej strukturze organizacyjnej chce dalej
prowadzić swoją działalność i
realizować cele tej działalności, i to on
ponosi ryzyko wadliwych decyzji w tym zakresie. Reorganizacja
zakładu może polegać na całkowitej
likwidacji konkretnych stanowisk pracy i tworzeniu w to
miejsce nowych. Może ona też przybrać
postać merytorycznych przekształceń
istniejących już stanowisk pracy w drodze
częściowego rozdziału i łączenia w
odmienny niż dotychczas sposób zadań
przypisanych do poszczególnych stanowisk. Proces ten z
reguły wymusza na pracodawcy analizę, którzy z
zatrudnionych w zakładzie lub jego reorganizowanej
komórce pracownicy najlepiej sprostają
obowiązkom na tak przekształconych stanowiskach.
Konsekwencją tej oceny bywa konieczność
dokonania stosownych przesunięć kadrowych.