Sztuczna inteligencja

Fala eksperymentów z algorytmami już przeszła, a firmy coraz częściej zderzają się z konsekwencjami braku reguł, nadzoru i odpowiedzialności. To moment, w którym korzystanie z nowych narzędzi musi zostać uporządkowane, tak aby wspierało biznes, a nie było źródłem ryzyka.

Rosnące wykorzystanie sztucznej inteligencji i wchodzenie na rynek nowych generacji mocno wpływają na relacje w miejscach pracy. Niektóre oczekiwania i potrzeby ludzi rozmijają się z możliwościami i potrzebami części pracodawców.

58,5 proc. organizacji uważa, że wykorzystywanie AI nie wiąże się z danymi osobowymi lub nie umie tego ocenić. 95,9 proc. organizacji ocenia się jako nieprzygotowane lub niepewne w zakresie stosowania RODO w kontekście AI – wynika z Badania potrzeb organizacji w zakresie wykorzystania sztucznej inteligencji i ochrony danych osobowych.

Sztuczna inteligencja coraz częściej wspiera codzienną pracę pracowników, przynosząc realne korzyści dla organizacji. Jej niekontrolowane lub niewłaściwe wykorzystanie może jednak narazić pracodawcę na poważne ryzyka prawne, finansowe i wizerunkowe.

Sztuczna inteligencja miała być skrótem do przewagi konkurencyjnej, a w wielu firmach stała się kosztownym eksperymentem bez efektu. Pierwsza fala projektów brutalnie obnażyła, że największym ograniczeniem nie są algorytmy, lecz sposób myślenia, procesy i decyzje zarządcze.

Jeszcze kilka lat temu sztuczna inteligencja miała pomagać lekarzom w diagnozach i skracać kolejki. Dziś pada propozycja, która przesuwa granicę znacznie dalej: AI miałaby decydować, czy człowiek ma „wystarczającą zdolność”, by odebrać sobie życie. Pomysł nie wyszedł z laboratorium big techu, ale od człowieka, który od dekad walczy o prawo do śmierci na własnych zasadach.

Obserwując nasze prawnicze sieci społecznościowe, można dojść do wniosku, że albo prawnicy nie potrafią korzystać ze sztucznej inteligencji, albo AI jest totalnym wybawieniem i „gamechangerem” dla branży – felieton o pułapkach, jakie chatboty zastawiają na prawników i o tym, jak mądrze korzystać z AI.

Korea Południowa przyjęła jedną z najbardziej kompleksowych ustaw o sztucznej inteligencji na świecie, wyprzedzając regulacje Unii Europejskiej. Nowe prawo nakłada obowiązki na firmy rozwijające systemy AI – w tym na globalnych gigantów, takich jak Google i OpenAI – oraz wprowadza kary finansowe za brak nadzoru nad algorytmami i nieoznaczanie treści generowanych przez sztuczną inteligencję.

Prezes UODO może zająć jednoznaczne stanowisko jedynie w decyzji administracyjnej wydanej po przeprowadzeniu postępowania i zbadaniu całokształtu materiału dowodowego; każda osoba, która uważa, że jej dane są przez administratora niewłaściwie przetwarzane, w tym jej prawa nieprzestrzegane, ma prawo złożyć skargę do Prezesa UODO – to fragment odpowiedzi UODO na pytania DGP, dotyczące przetwarzania danych użytkowników w ramach akcji „Nakarm Bielika”.

Ministerstwo Cyfryzacji i Ministerstwo Finansów przerzucały się pomysłami na to, jaki organ powinien nadzorować polski rynek sztucznej inteligencji. Źródło DGP informuje, że ostatecznie przyjęto propozycję kompromisową.

Skoro mamy do czynienia z systematycznym rozwojem oraz coraz bardziej autonomicznym funkcjonowaniem sztucznej inteligencji (AI), to może należy przyznać jej osobowość prawną? Dlaczego więc ani prawo krajowe, ani unijne tego nie robią? I jakie implikacje wynikają z tej decyzji dla odpowiedzialności podmiotów zaangażowanych w tworzenie i wdrażanie AI?