prawa człowieka

Niezależność, merytoryczność i otwartość na dialog z organizacjami społecznymi – to najczęściej powtarzające się oceny kończącej się kadencji prof. Marcina Wiącka. Jednocześnie eksperci zwracają uwagę, że urząd nie wykorzystał w pełni swojego potencjału do inicjowania debat o reformach państwa i był mniej obecny w terenie niż za poprzedniego rzecznika Adama Bodnara.

Stowarzyszenie Interwencji Prawnej (SIP) oraz Helsińska Fundacja Praw Człowieka (HFPC) złożyły pozew cywilny przeciwko Skarbowi Państwa. Organizacje reprezentują cudzoziemca, który wiosną 2023 roku trzykrotnie został deportowany za polsko-białoruską granicę – dwa spośród tych przypadków zostały już prawomocnie uznane za niezgodne z prawem. Teraz sąd cywilny zdecyduje, czy państwo polskie ponosi również odpowiedzialność finansową za wyrządzone krzywdy.

Jeżeli dopuścimy możliwość głosowania nad prawami człowieka, to otworzymy drogę do systemu, w którym prawa jednostki będą zależały od chwilowych emocji społecznych. W takim systemie nikt nie jest bezpieczny. Każdy może stać się mniejszością, której prawa zostaną ograniczone.

Arkadiusz Szymański: Nie bez przyczyny w sytuacji wewnętrznych niepokojów, kiedy jakaś strona sceny politycznej chce pokazać swoją sprawczość lub zyskać przewagę, nagle następuje przyspieszenie wykonywania kar wobec osób, które wcześniej latami przebywały w celach śmierci.

O prawach człowieka można pisać naukowe dysertacje, lecz także popularne poradniki. Przykładem tego drugiego podejścia jest książka Kamila Stępniaka „Masz prawo. Jak zachować rozum i godność człowieka w Polsce”.

Ocena ryzyka złego traktowania po deportacji nie może polegać na analizowaniu każdego elementu osobno i odrzucaniu ich po kolei jako niewystarczających

Marcin Sośniak, prawnik z zespołu migracyjnego Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka: Od pierwszych dni kryzysu migracyjnego Polska postawiła na rozwiązania radykalne, nie rozważając nawet żadnych pośrednich kroków, które być może pogodziłyby i kwestie bezpieczeństwa, i praw człowieka.

Odrzucenie przyjętej interpretacji prawa do życia oznaczałoby odrzucenie ugruntowanej w ostatnich dziesięcioleciach aksjologii konstytucyjnej i podstaw systemu ochrony praw w Polsce.