polityka zagraniczna

Nowy traktat polsko-brytyjski to symbol politycznego zbliżenia Warszawy i Londynu, ale też coś więcej. W świecie rosnących zagrożeń dla bezpieczeństwa Europy porozumienie z Northolt może stać się ważnym elementem budowy nowych formatów współpracy obronnej na Starym Kontynencie.

Głośnym echem w Polsce odbiła się decyzja ukraińskich władz o nadaniu jednej z jednostek wojskowych imienia „Bohaterów UPA”. Sprawa nie umknęła też uwadze Ministerstwa Spraw Zagranicznych. - Ta decyzja rani pamięć o ofiarach tej organizacji. Może być wykorzystana przez propagandę Rosji – podkreślił rzecznik MSZ Maciej Wewiór.

Resort dyplomacji nieco przychylniejszym okiem patrzy na Inicjatywę Trójmorza (3SI), ale do Dubrownika z prezydentem Karolem Nawrockim wybiera się inny wiceminister niż ten, który miał koordynować współpracę. Szczyt zacznie się we wtorek i potrwa dwa dni. Nawrocki skrócił wizytę, by zdążyć na pogrzeb posła Lewicy Łukasza Litewki.

Nie ma żadnej mitycznej Brukseli. Unia to my, czyli 27 państw, z których każde chce ugrać coś dla siebie – mówi Piotr Buras, politolog i ekspert ds. europejskich. Wyjaśnia, gdzie liberalni euroentuzjaści popełnili błędy i skąd biorą się rosnące antyunijne nastroje w Polsce.

Świat przestaje wierzyć, że „wszyscy razem” da się cokolwiek załatwić. Wielkie organizacje coraz częściej stoją w miejscu, a realne decyzje zapadają w mniejszych gronach. Polska też zaczyna grać w tę grę. Pytanie: czy dobrze wybiera partnerów w polityce zagranicznej?

Niemcy nie są już tym samym państwem, którym były jeszcze dwie-trzy dekady temu. Świadczy o tym to, co się dzieje w niemieckiej polityce na szczeblu federalnym, ale i przebieg tegorocznych wyborów lokalnych. Zmianę można streścić jako koniec dziedzictwa Jürgena Habermasa i powrót do bismarckowskiego Realpolitik. Śmierć 96-letniego lewicowego filozofa i socjologa dobrze puentuje tę przemianę.

Zmiana tonu nie musi oznaczać zmiany kursu. Niemcy po doświadczeniu zależności od Rosji miały ograniczyć ryzyko w relacjach z Chinami, ale gospodarka mówi co innego. Wizyta kanclerza w Pekinie pokaże, czy Berlin naprawdę wyciągnął wnioski – czy tylko zmienił język.

Grecja znalazła się między USA a Unią Europejską w momencie narastających napięć transatlantyckich. Choć bezpieczeństwo gwarantują jej Amerykanie, gospodarczo pozostaje związana z Europą. W tej sytuacji każda decyzja Aten staje się ryzykownym wyborem między interesem a lojalnością.

Narasta kontrast między światem władzy, gdzie podejmuje się decyzje, a światem społeczeństwa, czyli ludzi, których te decyzje dotyczą. W pierwszym powinna dominować ostrożność i kalkulacja, w drugim rządzą emocje podsycane niedoborem informacji. Czy da się jeszcze te światy połączyć i podebatować o sprawach międzynarodowych na poważnie? Czy jesteśmy skazani na chaos, uproszczenia i silne emocje?

Nieobecność prezydenta na inauguracji Rady Pokoju Donalda Trumpa wywołała spór nawet w jego najbliższym otoczeniu. Czy była to chłodna kalkulacja polityczna czy utracona szansa na wpływy? Kulisy decyzji pokazują napięcie między Pałacem Prezydenckim a rządem.

Zaproszenie do Rady Pokoju organizowanej przez prezydenta USA Donalda Trumpa nie jest poważną propozycją. Żadne państwo traktujące na serio swoje bezpieczeństwo i pozycję międzynarodową nie powinno ubiegać się o członkostwo w tym ciele.

Europejskie elity będą nadal bronić liberalnego porządku przed Donaldem Trumpem – tak wynika z raportu towarzyszącego Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa. Problem w tym, że autorzy sami przyznają, iż broniony system od dawna opierał się na hipokryzji i podwójnych standardach.

Swiatłana Cichanouska przeprowadza się do Warszawy, bo władze w Wilnie pozbawiły ją kosztującej 1 mln euro rocznie ochrony. Decyzję poprzedziła antybiałoruska nagonka w serwisach społecznościowych, która wpłynęła na nastroje społeczne. Nagonka podobna do tej, która w Polsce dotyka Ukraińców. – Litwa nie podołała utrzymaniu białoruskiego rządu na uchodźstwie. Polska ma większe możliwości, choćby mocniejsze kadrowo MSZ – mówi jeden z wileńskich rozmówców DGP.

Z Donaldem Trumpem czy bez współpraca Niemiec i USA będzie trwała mimo wszystko. Po obu stronach Atlantyku istnieje konsensus o strategicznym jej znaczeniu. Co jednak z tym słynnym niemieckim antyamerykanizmem? Śmiem twierdzić, że się przyda; to kolejny paradoks.

Niemal 60 proc. Amerykanów uważa, że Trump nie podołał wyzwaniom mijającego roku. Większość Polaków negatywnie ocenia jego politykę zagraniczną.

Po powrocie z Londynu prezydent Karol Nawrocki ma zaprosić ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego na rozmowę, która miałaby pomóc rozwiązać impas w sprawie nominacji ambasadorskich. Tak zapowiedział w rozmowie z DGP szef prezydenckiego Biura Polityki Międzynarodowej Marcin Przydacz.

Rok 2026 może być ostatnim momentem, by nadrobić deficyt państwowej strategii. Ale żadna strategia się nie powiedzie, jeśli Polska pozostanie wewnętrznie pęknięta. Musimy zdobyć się na minimum zgody wokół spraw najważniejszych – bezpieczeństwa czy polityki energetycznej.

Niemcy mają szczególny talent do tego, by zjawiska i przełomy najpierw zamknąć w jednym słowie, a dopiero potem wypełniać je – konsekwentnie lub nie – treścią. Stunde Null, Energiewende, Westbindung, Zeitenwende – te pojęcia miały wyznaczyć ramę interpretacyjną, mobilizować instytucje, media i opinię publiczną. Podobnie jest z Berlin Group.