państwo

To znowu ja. Co prawda w zeszłym roku, rozczarowany Twoją postawą, odgrażałem się, że więcej już do Ciebie nie napiszę, ale jak widzisz, nie wytrwałem w tym postanowieniu. Jak może pamiętasz, w mej ostatniej, przydługiej epistole i tak Cię o nic nie prosiłem. Ograniczyłem się do odmalowania degrengolady naszej rzeczywistości polityczno-prawnej. A to oznacza, że wisisz mi jeden prezent.

Po co nam państwo? Pytanie – choć nigdy nie straciło na aktualności – nigdy nie doczekało się wiążącej i jednoznacznej odpowiedzi - pisze burmistrz miasta Podkowa Leśna Artur Tusiński.

Państwo powinno nie tyle aspirować do roli „ogarniacza” całej rzeczywistości, ile raczej zajmować się integrowaniem zasobów. To mniej utopijne niż wiara w to, że nad Wisłą zbudujemy sprawne państwo dobrobytu na miarę Francji czy Niemiec

Niedawno, bo 17 lutego minęła 100. rocznica uchwalenia ustawy o państwowej służbie cywilnej. Akt ten jest słusznie oceniany w kategorii ustaw o charakterze państwowotwórczym. Nie budzi bowiem wątpliwości (tak jak i nie budziło przed wiekiem) stwierdzenie, że bez silnego aparatu administracyjnego nie może istnieć silne państwo. W latach po I wojnie światowej było to spostrzeżenie odnoszące się wręcz do samego fizycznego istnienia odrodzonej Polski. Dzisiejsza sytuacja pokazuje, że znaczenie służby cywilnej (a patrząc szerzej – administracji publicznej) dla funkcjonowania kraju nie zmalało.

Po przejęciu publicznych i lokalnych mediów koalicja rządząca zwróciła się ku kolejnej sferze, w której odbywa się debata publiczna. A przy okazji pozyska dane o obywatelkach i obywatelach.

Przychodzi nam się mierzyć już z czwartą falą, ale zasadnicze problemy w funkcjonowaniu państwa, legislacji, organizacji opieki zdrowotnej, działalności gospodarczej czy usług administracyjnych, nie zostały rozwiązane - napisał Rzecznik Praw Obywatelskich Marcin Wiącek w raporcie o pandemii.

Z Jeleną Kostiuczenko rosyjską reporterką rozmawia Piotr Kofta.

Co będzie, jeśli się okaże, że koronawirus naprawdę wydostał się z laboratorium w Wuhanie, skoro i bez tego ludzie nie zawsze ufają szkiełku i oku?

Słynny polski socjolog uważał, że epoka ponowoczesna pozbawiła państwo mocy sprawczej. Amerykański prezydent chce mu ją przywrócić.

Tak jak w latach 90. musieliśmy radzić sobie bez państwa, które dopiero co budowało swój potencjał, tak po kryzysie może nam przyjść funkcjonować w rzeczywistości, w której straci ono monopol na regulowanie ładu społecznego.

PiS skupił w swoich rękach władzę, o jakiej poprzednie rządy mogły tylko pomarzyć. Rzecz w tym, że nowy system stworzył nie mniejsze problemy niż pogardzane przez prezesa „państwo z dykty”

Dla Kościoła i Watykanu największym problemem jest nadążanie za rewolucjami.

Sądy i prokuratury nie mają ani możliwości, ani obowiązku badania, czy każda osoba występująca w charakterze adwokata ma uprawnienia do wykonywania zawodu – stwierdziła Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego.

Sądy nie powinny samodzielnie stwierdzać niekonstytucyjności przepisów ustawowych; za każdym razem muszą o to pytać trybunał – uważa marszałek Sejmu.

Pandemia odświeżyła stare pytanie o rolę państwa w gospodarce. Nowe narzędzia ingerencji w rynki mogą się zakorzenić.

"Rząd nie ma własnych pieniędzy" – to mantra powtarzana za każdym razem, gdy politycy pochwalą się przed wyborcami, że coś im „dali”. Z tej perspektywy domena publiczna, którą zarządzają władze centralne i samorządy, jest dla gospodarki jedynie kosztem. Wszelkie środki, którymi dysponują instytucje publiczne, przychodzą z zewnątrz – od wypracowujących dochód obywateli, czytaj: przedsiębiorców. Jeśli władza wydaje na coś pieniądze, to tylko dlatego, że wcześniej je od kogoś wzięła.

Oni mają specyficzne umiejętności, a my nie mamy żadnego rozwiązania monitorującego i wykorzystującego ich dalej dla państwa - mówi Łukasz Boguszewski, komandor rezerwy, absolwent WAT, ASzWoj i Naval War College, autor projektu 2kariera.pl

Dwa tygodnie temu prof. Andrzej Szahaj wyraził potrzebę silniejszej kontroli państwa nad kapitalizmem wraz z jego rynkami („Nieracjonalność racjonalności rynkowej”). Widziałby kapitalizm w jego bardziej ludzkim wydaniu, takim jakim był w Europie po II wojnie, a najlepiej w wersji nordyckiej.

Liberalizm korzystał w Polsce z koniunktury, która nie mogła trwać wiecznie – i znowu jest na dorobku. Aby wciąż się liczyć, musi mówić jasnym i ciekawym językiem