książka

Rok po wyborach prezydenckich polscy dziennikarze wydają książkę o tym, jak reżim walczy z wolnymi mediami. DGP publikuje jej fragment.

Na pierwszy rzut oka książka przypomina bajki Ezopa albo Ignacego Krasickiego. Drugie spojrzenie rodzi skojarzenia z klasyką powieści naukowo-fantastycznej, i to w tym najlepszym wydaniu – Stanisława Lema czy Philipa K. Dicka. A więc z literaturą będącą w zasadzie traktatami filozoficznymi czy historiozoficznymi. Takie są „O mrówkach i dinozaurach” Liu Cixina. To opowieść o nieuchronnym końcu ludzkiej cywilizacji, który przyniesie konflikt Chin z Zachodem.

Co to? Jan Paweł II? – zapytała mnie koleżanka, widząc, że trzymam książkę „Drogi nadziei” szwajcarskiego socjalisty i krytyka globalizacji Jeana Zieglera. Oczywiście chodziło jej o tytuł. Tytuł faktycznie może się kojarzyć z „Przekroczyć próg nadziei” – wywiadem rzeką, który z papieżem przeprowadził włoski publicysta Vittorio Messori. Tamta książka stała się w połowie lat 90. bestsellerem, sprzedano jej ok. 20 mln egzemplarzy, wiele z nich w Polsce. Nic dziwnego, że takie skojarzenie mogło się pojawić.

Jaki wpływ na popkulturę miały w latach 90. kasety video? Dlaczego warto kolekcjonować nie tylko wspomnienia, ale też przedmioty z tamtych lat? Czy fascynacja Italo disco może przetrwać do dziś?

„Przewóz” to fabularnie antywestern – czy może raczej antyeastern – choć nietypowy, hybrydowy, zamieszkany przez różne inne gatunki, style i inspiracje.

Kto choć trochę interesuje się sportem, ten wie, że każda wielka gwiazda gier zespołowych ma swoich ochroniarzy. To tacy trochę słabsi, ale za to bardzo bojowi koledzy z drużyny. Ich zadaniem jest uprzykrzanie życia każdemu, kto za bardzo przeszkadza gwieździe. A to kopną boleśnie w kostkę, a to dadzą kuksańca, jak sędzia nie patrzy. A czasem nawet jak patrzy.

Miała naturę mentorki. Chciała być autorytetem, stanowić wzór. Pragnęła ulepszać umysły i kształcić gust innych, mówić ludziom rzeczy, których nie wiedzieli - pisze Sigrid Nunez w eseju biograficznym "Sempre Susan. Wspomnienie o Susan Sontag". Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Pauza.

Ministrowie spraw zagranicznych państw Unii Europejskiej w poniedziałek (10 maja) po raz kolejny debatowali o sytuacji na Białorusi, a wysoki przedstawiciel UE ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Josep Borrell zapowiedział nowy pakiet sankcji wobec reżimu Alaksandra Łukaszenki. Prawdopodobnie będzie to zamrożenie aktywów i zakaz wjazdu dla 50 urzędników. Niby sporo, ale w gruncie rzeczy to działania pozorne, obliczone na pokazanie opinii publicznej, iż Bruksela oraz inne unijne stolice nie tracą z oczu kwestii praworządności i praw człowieka na wschód od swoich granic. Fundamentów władzy „Baćki” wszak to nie podkopie, a ukarani notable mają inne zmartwienia niż zakupy w Paryżu czy w Białymstoku.

Słynny francuski filozof i matematyk d’Alembert spotkał kiedyś znajomego profesora prawa z Genewy. Rozmawiali na temat wspólnego, jeszcze słynniejszego przyjaciela Woltera. Trudno się było nim nie zachwycać, zważywszy na jego wszechstronność i oryginalne sądy na każdy prawie temat.

Przyznam szczerze, że ja bym tak chciał. Chciałbym umieć negocjować tak, jak radzi Lars-Johan Age. I żeby inni w negocjacjach ze mną używali paru prostych zasad proponowanych przez doświadczonego szwedzkiego ekonomistę i negocjatora.

Niby wiemy, że globalizacja, że kurczenie się czasu i przestrzeni, a do tego efekt motyla itd. Ale jak przyjdzie co do czego, to okazuje się, że taka na przykład Birma interesuje przeciętnego Polaka tyle co zeszłoroczny śnieg. Bo na drugim końcu świata, a w dodatku biedna. Chiny – to już prędzej, bo słyszeliśmy, że są teraz światowym mocarstwem i mogą się pobić z Wujem Samem, a poza tym mają nam wybudować Pas i Szlak, by dostarczać więcej taniej elektroniki. Tajlandia – owszem, szwagier był tam na urlopie i my też chcemy, jak tylko ustaną pandemiczne restrykcje. Ale do Birmy na wakacje nikt normalny nie jeździ. Nie wiadomo nawet, czy to w końcu Birma, czy jednak Mjanma.

Każdy z nas w momencie życiowego kryzysu, zwątpienia w swoją nikłą rolę w kapitalistycznej układance, byłby gotów przejść gdzie indziej

To nie jest biografia. To patchwork, kolaż. Zaspokaja - mam nadzieję - głód tych, którzy kochają Jerzego Pilcha, ale można go traktować jako opis doświadczenia pokolenia, które na przełomie XX i XXI wieku zachłysnęło się wolnością - mówi Witold Bereś, autor książki „Pilchu. Między Wiślną a Hożą”,

Żyjemy w czasach, gdy bogaty Zachód stał się dłużnikiem. Oczywiście z punktu widzenia historii gospodarczej nie ma mowy o utraconym dziewictwie. Faktem jest jednak, że dla dwóch czy nawet trzech pokoleń jego mieszkańców (czy też bogatej Północy) temat długu sprowadzał się najczęściej do bycia wierzycielem. Do martwienia się o to, czy pożyczki będą zwrócone. A nie o to, skąd u licha wytrzasnąć środki, by zadłużenie choć na bieżąco obsługiwać.

Wprawdzie bałkańskich – czy jakichkolwiek innych ludzkich – losów, splątanych przez czas, historię i politykę, nie da się w pełni pojąć, ale można je poczuć, jak własne

Prawda na temat zamachu na Jana Pawła II 13 maja 1981 roku pozostaje ukryta; jedno jest pewne: tego dnia "Papież miał umrzeć" - to główna teza książki, jaka pod tym tytułem ukaże się we Włoszech 24 marca. Jej autorem jest dziennikarz Antonio Preziosi.

Duże kontrowersje wzbudził wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w sprawie naruszenia dóbr osobistych, jakiego mieli dopuścić się profesorowie Barbara Engelking i Jan Grabowski w przygotowanej przez nich publikacji pt. „Dalej jest noc. Losy Żydów w wybranych powiatach okupowanej Polski”. Z definitywną oceną wyroku należy oczywiście zaczekać do chwili ewentualnego upublicznienia jego uzasadnienia, ale już w tym momencie można stwierdzić, że jego podstawowa teza (znana z mediów), że historycy ponoszą odpowiedzialność za brak zachowania odpowiedniego stopnia staranności w prowadzonych przez nich badaniach, nie powinna być uznawana za zaskoczenie.