książka

Magdalena Okraska nie jest reporterką ani autorką ze szkoły „dziś o tym, a jutro o tamtym”. Z uporem, który niejednego doprowadził już do irytacji, pisze o tym samym od lat i trudno dziś znaleźć kogoś, kto mógłby jej dorównać na tym polu. O czym? O Polsce. O żadnej tam Polsce B czy C. Okraska uważa, że losy opisywanych przez nią miejsc i osób to jest właśnie prawdziwa Polska.

Dla Daniela Tammeta światy matematyki i języka są swego rodzaju skomplikowanymi pejzażami o wysokiej rozdzielczości, pełnymi wizualnych detali.

Władza lubi rządzić adresami, ale to i tak lepsze niż nowoczesne aplikacje do geolokalizacji

W prawdziwym życiu nigdy nie jest tak, że jakaś nowa myśl albo oryginalna teoria wchodzi od razu do powszechnego obiegu. Dopiero patrząc z perspektywy historycznej, układamy sobie to w ładną całość. W architekturze styl romański zostaje wyparty przez gotyk, który ustępuje miejsca barokowi, po którym przychodzi neoklasycyzm, a potem modernizm i tak dalej. Ale przecież to uproszczenie. W rzeczywistości nowe wchodzi zawsze na raty. Albo zygzakiem. Dwa kroki do przodu, trzy do tyłu, potem znów dziesięć naprzód. W ekonomii jest podobnie.

Nie przypuszczałem, że spór o symetryzm stanie się tak szybko podstawą do solidnej filozoficznej rozprawy. A jednak.

Eugeniusz Romer dał świetną lekcję tego, jak można wykorzystać argumenty geograficzne na rzecz polskiej polityki państwowej. 

Podobno Chińczycy są mili. Podobno w kółko rozmawiają o pieniądzach. Podobno, podobno, podobno... Czy my wiemy cokolwiek pewnego na temat Państwa Środka i jego mieszkańców?

Ta Polska przez lata była niechcianym dzieckiem przemian. Bękartem transformacji, którym lepiej się nie chwalić. A teraz powoli wychodzi z ukrycia. Tekst po tekście, książka po książce. I pyta Polskę fajną i uśmiechniętą: „Poznajesz mnie? Pewnie myślałaś, że nigdy się nie spotkamy, co?”.

„Człowiek, który kochał psy” to opowieść o tym, że w świecie totalitaryzmów nie ma już dla jednostki drogi odwrotu, chyba że za cenę całkowitej psychicznej dezintegracji.

Nie jest tajemnicą, że obecny prezes Narodowego Banku Polskiego prócz życia politycznego (działacz podziemnej Solidarności, minister rządów III RP, bankier centralny) ma drugie, równoległe życie, w którym jest cenionym badaczem myśli wielkiego austriackiego ekonomisty Josepha Schumpetera. W swojej nowej książce Glapiński połączył oba życia. Użył doświadczeń praktyka polityki ekonomicznej, by odpowiedzieć na fundamentalne pytanie: na ile stary, dobry Schumpeter (oraz intelektualni kontynuatorzy jego myśli) potrafią rzucić nowe światło na to, co się dzieje w światowej gospodarce początków XXI w.?

To już nie są jakieś mgliste miraże. Pociąg transformacji energetycznej rusza ze stacji. Trzeba się zaopatrzyć w aktualny rozkład jazdy.

Ta rozmowa jest bardzo pouczająca. Momentami trzeba wręcz zbierać szczękę z podłogi. Bo to jest jednak niewiarygodne, że pokolenie (formacja?) liberałów w zasadzie niczego nie zrozumiała. Ani z tego, co się ostatnio dzieje w Polsce. Ani z przebiegu wypadków w Europie czy na świecie.

Założę się, że część z państwa skrycie marzy o tym, by liderować, a nie tylko zarządzać. Bycie liderem brzmi dumnie, godnie i wzniośle. A zarządzanie? Na kilometr pachnie ciężką i niewdzięczną robotą, długimi godzinami spędzonymi w pracy oraz wiecznie niezadowolonymi współpracownikami. Czy można przedzierzgnąć się w lidera? Susanne Madsen przekonuje, że tak. Warto wysłuchać, co ma do powiedzenia.

W „Pracy i innych grzechach” poznajemy nieco innego Charliego LeDuffa – młodszego i mniej wkurzonego, jak również, by tak rzec, nieuleczalnego nostalgika

Nie nazwałbym Druckiego-Lubeckiego „wielkim niedocenianym”. Na lekcjach historii się pojawia. Wiadomo, że położył swoje zasługi w przygotowania w Kongresówce infrastruktury pod wybuch rewolucji przemysłowej. Bez niego nie byłoby (prawdopodobnie) ani włókienniczego eldorado w Łodzi, ani górnictwa w Zagłębiu czy na Kielecczyźnie.

W 1853 r. rodzina Wawrzyńca Gurasa zjadła klacz proboszcza – rzecz działa się we wsi Tumlin na Kielecczyźnie. Ta historia posłużyła historykowi Michałowi Narożniakowi jako punkt wyjścia do zrekonstruowania brakującego ogniwa w ludowej historii Polski.

Choć Stanisław Lem był mistrzem sarkazmu, groteski i satyrycznej alegorii, książka Gajewskiej jest narracją bardzo serio – i w czasach, gdy poziom szamba w Polsce znacząco się podniósł, nie da się uniknąć jej gorzkiego, politycznego odczytania

Nowy kryminał Wojciecha Chmielarza powinien zainteresować czytelników również tej kolumny. I to nie tylko dlatego, że w tytule zawiera słowo „dług”.