książka

Czy socjalizm i katolicyzm to dobrze dobrana para? To zależy. Zależy głównie od formy, w jakiej się aktualnie znajduje ten trzeci, czyli kapitalizm.

Prorosyjska dezinformacja w przestrzeni internetowej znacząco nasiliła się już przed 24 lutego i od tego czasu nie słabnie. Przeanalizowaliśmy dla Was 30 profili powielających rosyjską propagandę. "Geopolityczne trzęsienie ziemi” – przedruk eseju Jaremy Piekutowskiego „Dwanaście narracji i trzydziestu trolli”.

"Mindfuck” (nie będziemy się wygłupiać i pisać tego z gwiazdką) jest popularnym ostatnio słowem. Określa ono stan, w który wpadamy, nie rozumiejąc, co się dzieje. Z nami i wokół nas. Pierwotnie chodziło o reakcje na dziwne obrazki i memy w sieci wprawiające w stan chwilowej konfuzji. Ale skołowanie może się przecież przedłużać. W życiu pełno jest takich sytuacji, na które nie umiemy albo nie chcemy zareagować, a one trwają i trwają.

W „Nowym duchu kapitalizmu” nie brak odniesień do tych wydarzeń. Boltanski i Chiapello pokazują, jak mocno kapitalizm pożywił się na ideach, marzeniach, dziwactwach i słabościach dawnych marksistowskich buntowników. To właśnie z tej tradycji (nie tylko we Francji) wyrósł nowy potwór.

Czy geograficzny zasięg buków może uzasadniać roszczenia terytorialne rozmaitych krajów?

Rosyjska agresja na Ukrainę wielu zaskoczyła. Jak to możliwe, pytali, by wojna mogła wybuchnąć w środku Europy w XXI w.? To było nie tylko możliwe, lecz także nieuchronne - odpowiada Jörg Baberowski - bo choć tęsknota za usunięciem przemocy z życia ludzkiego jest zrozumiała, to jednak takie marzenie się nie spełni.

Słyszeliście nieraz, że samorząd to nam się w III RP udał. Ale pewnie też słyszeliście, że to bzdura i nieprawda. Wygodny mit powtarzany przez mądrali z Warszawy, bo w rzeczywistości jest odwrotnie. Samorządowe patologie kwitną, a mieszkańcy tracą nadzieję na jakąkolwiek zmianę. Z problemem polskiej prowincji postanowił zmierzyć się Andrzej Andrysiak.

A co, jeśliby nas zawczasu przekupiono krajowym odpowiednikiem gulaszu albo vepřového řízka, tak jak to uczyniono Węgrom i Czechom? Jeśli bylibyśmy w 1989 r. względnie syci?

Niektórzy uważają, że współczesny świat ma problem z przywództwem. Bo w świecie tysiąca lęków i miliona neuroz liderowanie wydaje się najeżone tyloma pułapkami, że nawet lepiej nie próbować. Po co brać sobie na głowę kolejne problemy oraz związaną z nimi odpowiedzialność? A jednak są śmiałkowie. Jedni chcą, inni muszą, jeszcze innym się to po prostu przydarza. Dla nich wszystkich parę dobrych rad ma Jacob Morgan.

Fala zainteresowania ludową historią Polski wyrzuca nam ostatnio na brzeg rozmaite rzeczy. Umówmy się, nie wszystkie są dobre. Coraz więcej niestety odgrzewanych kotletów, przeintelektualizowanego pustosłowia czy kawałków po prostu nudnych, choć zmyślnie skrytych pod maską słuszności. Nie jest to przypadek „Zapomnianych”.

Trochę głupio mi przyznawać się do własnej ambicji, ale chcę się mierzyć z Bablem, Iwaszkiewiczem i Trickym. Wiem, że przegram, ale takie są moje cele

Magdalena Okraska nie jest reporterką ani autorką ze szkoły „dziś o tym, a jutro o tamtym”. Z uporem, który niejednego doprowadził już do irytacji, pisze o tym samym od lat i trudno dziś znaleźć kogoś, kto mógłby jej dorównać na tym polu. O czym? O Polsce. O żadnej tam Polsce B czy C. Okraska uważa, że losy opisywanych przez nią miejsc i osób to jest właśnie prawdziwa Polska.

Dla Daniela Tammeta światy matematyki i języka są swego rodzaju skomplikowanymi pejzażami o wysokiej rozdzielczości, pełnymi wizualnych detali.

Władza lubi rządzić adresami, ale to i tak lepsze niż nowoczesne aplikacje do geolokalizacji

W prawdziwym życiu nigdy nie jest tak, że jakaś nowa myśl albo oryginalna teoria wchodzi od razu do powszechnego obiegu. Dopiero patrząc z perspektywy historycznej, układamy sobie to w ładną całość. W architekturze styl romański zostaje wyparty przez gotyk, który ustępuje miejsca barokowi, po którym przychodzi neoklasycyzm, a potem modernizm i tak dalej. Ale przecież to uproszczenie. W rzeczywistości nowe wchodzi zawsze na raty. Albo zygzakiem. Dwa kroki do przodu, trzy do tyłu, potem znów dziesięć naprzód. W ekonomii jest podobnie.

Nie przypuszczałem, że spór o symetryzm stanie się tak szybko podstawą do solidnej filozoficznej rozprawy. A jednak.

Eugeniusz Romer dał świetną lekcję tego, jak można wykorzystać argumenty geograficzne na rzecz polskiej polityki państwowej.