Kijów

36 proc. ukraińskich dzieci ma traumatyczne wojenne doświadczenia. Poradzić sobie ze wspomnieniami pomaga im Muzeum Wojennego Dzieciństwa w Kijowie.

Na drodze głównie przysyłane z Zachodu terenówki oraz pick-upy. Widać polskie oraz brytyjskie blachy. Na całej linii frontu tych są dziesiątki tysięcy.

Ukraina zamierza odgrywać aktywniejszą rolę w regionie, więc naturalnym polem jej zainteresowania jest Białoruś, która pod rządami Alaksandra Łukaszenki udostępniła Rosji terytorium, infrastrukturę i sprzęt do ataku na Kijów.

Syreny ostrzegające przed atakiem rakietowym wyją w ukraińskich miastach po kilka razy dziennie. 8 maja w stolicy uruchamiano je siedmiokrotnie, ale tu już prawie nikt się nimi nie przejmuje.

Czy gdy wojna zamieni się w pozycyjną nudę, zachód będzie żył od jednej zbrodni do drugiej, a dyplomaci będą markowali negocjowanie planów pokojowych? Jak na Bałkanach w latach 90.

W czwartek przed piątą rano czasu kijowskiego rosyjskie media wyemitowały płomienną mowę Władimira Putina, w której ten przekonywał, że na Ukrainie od ośmiu lat dochodzi do ludobójstwa i dlatego zdecydował o rozpoczęciu operacji specjalnej na Donbasie. Rosyjski prezydent poszedł w skrajny absurd, mówiąc o konieczności „demilitaryzacji” i „denazyfikacji” Ukrainy. Nieracjonalna przesada była jednak zapowiedzią najbardziej czarnych scenariuszy.

Gdy Niemcy wygrywały I wojnę światową, Ukraina wyrastała na najważniejsze państwo Europy Wschodniej. Dopiero porażka Berlina sprawiła, że nad Dniestrem pomyślano o przyjaznych relacjach z Polską.