Umowa UE–USA odłożona do szuflady. Wspólnota rozważa użycie „handlowej bazooki”

Nadprogramowe taryfy mają być formą nacisku na europejskie kraje, które próbują zniweczyć plany Donalda Trumpa dotyczące przejęcia Grenlandii. Tak widzi to Biały Dom, a wśród wytypowanych przez niego winowajców, na których od 1 lutego zamierza nałożyć dodatkowe 10-proc. cła, są Dania (największa wyspa świata to jej autonomiczne terytorium), Finlandia, Francja, Holandia, Niemcy, Szwecja oraz niebędące członkami Unii Europejskiej Norwegia i Wielka Brytania. Waszyngton ostrzegł, że jeśli nie dojdzie do porozumienia, to od 1 czerwca cła wzrosną do 25 proc.

Wysunięte przez republikańską administrację groźby celne skomplikowały proces ratyfikacji umowy handlowej między UE a USA. Porozumienie zawarto w lipcu 2025 r. podczas wizyty szefowej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen w szkockim ośrodku golfowym Trumpa. Ustalono wtedy, że europejskie produkty sprzedawane do USA zostaną objęte 15-proc. cłem, natomiast amerykański eksport na Stary Kontynent będzie mógł korzystać z zerowych taryf. Porozumienie częściowo wdrożono niemal od razu, co zdaniem Komisji Europejskiej pozwoliło uniknąć wojny handlowej, bo Waszyngton był gotowy na uderzenie w UE cłami w wysokości kilkudziesięciu procent.