Sposobów restrukturyzacji jest wiele, z korzyścią dla wszystkich stron

Popadnięcie przedsiębiorstwa w stan niewypłacalności oznacza konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Wbrew powszechnym opiniom niewypłacalność podmiotu gospodarczego nie jest równoznaczna z jego likwidacją, jeżeli przedsiębiorca w odpowiednim czasie złoży wniosek o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Żeby jednak tego rodzaju działania okazały się skuteczne, należy w sposób prawidłowy przygotować propozycje układowe (jeden z załączników do wniosku o upadłość), czyli - ujmując to ogólnie - przedstawić zasady restrukturyzacji niewypłacalnego przedsiębiorstwa. Propozycje układowe zaś mają na celu wykazanie, że w drodze przyszłego układu wierzyciele zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu, niż miałoby to miejsce w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika.

Katalog zawarty w ustawie z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. nr 60, poz. 535 z późn. zm.; dalej: p.u.n.) ma charakter wyłącznie przykładowy, w związku z czym dopuszczalne jest przedstawienie i przyjęcie dowolnych propozycji układowych, byleby pozostawały one w zgodzie z przepisami prawa. Ponadto przepisy p.u.n. regulujące upadłość z możliwością zawarcia układu pozwalają na zastosowanie w upadłości układowej takich samych środków (propozycji układowych), które w istocie doprowadzają do identycznego skutku co upadłość obejmująca likwidację majątku niewypłacalnego dłużnika (układ likwidacyjny, prowadzenie przedsiębiorstwa przez wierzycieli oraz przejęcie jego majątku).

Najczęstsze w praktyce

Przepisy p.u.n. nie wykluczają możliwości połączenia kilku propozycji układowych poprzez stworzenie swoistego pakietu. W zdecydowanej większości przypadków jest to zmniejszenie sumy długów z jednoczesnym rozłożeniem ich spłaty na raty albo odroczenie wykonania zobowiązań z ustanowieniem lub zmianą praw zabezpieczających wykonanie tych propozycji układowych.

Odroczenie wykonania zobowiązań nie zostało zakreślone żadnym terminem ustawowym. Określenie momentu, do którego nastąpi odroczenie, pozostaje więc wyłącznie kwestią propozycji układowych oraz przyjęcia ich na zgromadzeniu wierzycieli. Termin ten powinien zostać jednak określony precyzyjnie, poprzez odniesienie do daty uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego układ. Jest to rozwiązanie najbezpieczniejsze, gdyż w momencie zgłaszania propozycji nie znamy jeszcze terminu przyjęcia układu, a tym samym wskazanie konkretnej daty kalendarzowej grozi niebezpieczeństwem, iż wskazana przez nas data, jako wcześniejsza od dnia przyjęcia układu, spowoduje bezprzedmiotowość wskazanych przez nas propozycji, a tym samym wymusi zmianę pierwotnych założeń restrukturyzacyjnych.

Zmniejszenie sumy długów polega na stosunkowym umorzeniu wszystkich zobowiązań upadłego. Redukcja zobowiązań powinna zostać wskazana procentowo i teoretycznie może również obejmować całkowite umorzenie zobowiązań. Najczęściej występuje w połączeniu z rozłożeniem płatności na raty. W tym ostatnim przypadku powinniśmy dokładnie określić poszczególne terminy płatności rat, a jeżeli ich wielkość ma być różna, także wskazać wysokość każdorazowej przyszłej spłaty, określając ją procentowo lub kwotowo.

Dopuszczalność określenia terminu, do którego ma nastąpić odroczenie płatności, oraz wielkości poszczególnych rat czy procentu, o jaki zredukowane zostaną zobowiązania upadłego, została potwierdzona przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 25 lutego 1997 r. (sygn. akt II CKN 71/96). Przepisy nie określają bowiem ani dopuszczalnej wysokości redukcji zobowiązań dłużnika, ani terminu, na jaki spłata długów może być odroczona, ani też liczby i terminów płatności rat, na które zobowiązanie upadłego może zostać rozłożone. Kwestie te pozostawia się do uzgodnienia układającym się stronom, nie krępując ich przy tym żadnymi ograniczeniami ustawowymi.

Przemiana w udziały lub akcje

Propozycja konwersji wierzytelności na udziały lub akcje stanowi propozycję zaspokojenia interesów wierzycieli w szczególny sposób, wskutek niemożności zaspokojenia tych interesów poprzez świadczenie pieniężne. W związku z tym konwersja stanowi swoistą zmianę świadczenia pieniężnego na niepieniężne.

W ramach spłaty wierzyciel otrzymuje bowiem nowe udziały lub akcje w spółce kapitałowej będącej dłużnikiem. Polega to na tym, że wierzyciel zobowiązuje się objąć nowe udziały lub akcje za wkład pieniężny, nie wnosząc jednocześnie środków na ich pokrycie. W związku z tym staje się dłużnikiem spółki, a ponieważ jest on równocześnie wierzycielem spółki-dłużnika, możliwe jest umowne potrącenie wzajemnych wierzytelności pomiędzy stronami. Poprzez konwersję wierzytelności na akcje lub udziały majątek spółki-dłużnika faktycznie się nie zmienia. Następuje wyłącznie przeksięgowanie wartości X znajdującej się obecnie w kategorii "Zobowiązania" do kategorii "Kapitał zakładowy". Jest to zabieg o charakterze czysto księgowym.

Konwersja wierzytelności na udziały lub akcje jest dokonywana w ramach podwyższenia kapitału zakładowego do ściśle określonej wysokości. Z kolei gdy dłużnikiem jest spółka akcyjna, a restrukturyzacja jej wymagalnych zobowiązań pieniężnych ma nastąpić poprzez konwersję wierzytelności na akcje, możliwe jest również widełkowe podwyższenie kapitału.

Przydatność takiego rozwiązania ujawnia się zwłaszcza w tych przypadkach, gdy w trakcie przyjmowania układu, lecz przed jego zatwierdzeniem, nie jest w sposób jednoznaczny określona wielkość wierzytelności poszczególnych wierzycieli.

Przy konwersji wierzytelności na udziały lub akcje muszą zostać określone w szczególności:

wzasady, na jakich będzie dokonywana konwersja, czyli przelicznik kwoty zobowiązania na wartość nominalną lub liczbę udziałów lub akcji,

wwielkość powiększonego na skutek zawarcia układu kapitału zakładowego,

wliczba udziałów lub akcji przypadających poszczególnym wierzycielom.

Ponadto należy zaznaczyć, że wpis podwyższenia kapitału zakładowego do Krajowego Rejestru Sądowego w związku z konwersją wierzytelności na udziały lub akcje ma charakter deklaratoryjny, a tym samym data zatwierdzenia układu przez sąd upadłościowy jest także datą, w której następuje umorzenie wierzytelności, i datą, w której winno nastąpić przeksięgowanie określonej w układzie sumy z pozycji wskazującej zobowiązania spółki na pozycję kapitał zakładowy.

Co istotne, w przypadku upadłości spółki publicznej konwersja wierzytelności na akcje również jest możliwa, a dodatkowo upadły nie jest zobowiązany do sporządzenia, zatwierdzenia oraz udostępnienia do publicznej wiadomości prospektu emisyjnego w postaci przewidzianej w ustawie z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2005 r. nr 184, poz. 1539 z późn. zm.). Funkcję prospektu emisyjnego przy konwersji zobowiązań na akcje pełnią bowiem propozycje układowe wraz z uzasadnieniem i załącznikami oraz innymi dokumentami. Inny jest wyłącznie organ zatwierdzający układ w postępowaniu upadłościowym z możliwością zawarcia układu, gdyż propozycje układowe są zatwierdzane przez sąd upadłościowy bez udziału Komisji Nadzoru Finansowego.

Niewątpliwie jest to zabieg słuszny, pozwalający na istotne uproszczenie procedury objęcia nowych akcji przez wierzycieli, a jednocześnie przedsiębiorca nie ponosi znacznych kosztów, z jakimi wiąże się przygotowanie prospektu.

W wersji likwidacyjnej

Układ likwidacyjny polega na spieniężeniu masy upadłości. Łączy w sobie elementy upadłości likwidacyjnej (niewypłacalny dłużnik kończy swój byt prawny i jest wykreślany z rejestru) oraz układu (ze względu nie tylko na sposób przeprowadzenia postępowania, ale także dowolność wierzycieli w przedmiocie podziału środków uzyskanych z likwidacji). Najważniejszą różnicą pomiędzy układem likwidacyjnym a upadłością obejmującą likwidację majątku niewypłacalnego dłużnika jest przyznanie wierzycielom prawa do decydowania o zasadach dokonywanej likwidacji. Ponadto sąd upadłościowy nie powołuje syndyka, lecz wierzyciele zobowiązani są do wskazania wykonawcy układu poprzez wybór konkretnej osoby fizycznej lub prawnej. Elementem koniecznym układu likwidacyjnego jest sprecyzowanie warunków, na jakich wykonawca układu ma dokonać likwidacji majątku. Może to nastąpić m.in. poprzez określenie ceny minimalnej, za którą mogą zostać sprzedane poszczególne składniki majątku, albo trybu, w jakim może nastąpić oferowanie ich nabywcom. Układ likwidacyjny jest więc w istocie rzeczy środkiem o charakterze egzekucyjnym.

Przejęcie majątku

Jeżeli wierzyciele odstąpią od spieniężenia majątku, mogą także dokonać jego przejęcia. Jest to również sposób restrukturyzacji zobowiązań z pogranicza dwóch przenikających się opcji upadłościowych. Przejęcie może nastąpić w naturze przez wszystkich wierzycieli i rozdzielenie poszczególnych składników majątku pomiędzy nich, jak również poprzez przekazanie majątku wyłącznie niektórym wierzycielom z obowiązkiem spłaty pozostałych. Wierzyciele, przejmując majątek upadłego, mogą również założyć w tym celu spółkę prawa handlowego.

Spłata z zysku

Układ może również przewidywać spłatę wierzytelności z zysku przedsiębiorstwa upadłego. Wówczas nie są znane ani konkretne kwoty podlegające zapłacie, ani terminy, w których ta zapłata powinna nastąpić. Spłata wierzytelności z zysku przedsiębiorstwa jest mało bezpiecznym sposobem restrukturyzacji zobowiązań dla wierzycieli, w szczególności gdy zarząd przedsiębiorstwem został powierzony dłużnikowi. Istnieje bowiem ryzyko, że dłużnik będzie manipulował kosztami, chociażby poprzez dokonywanie nowych inwestycji, co pozwoli mu bezkarnie nie uiszczać żadnych kwot na poczet wykonania układu. Jeżeli jednak wybrany zostanie ten sposób restrukturyzacji, to w układzie powinno zostać określone nie tylko, jaki procent będzie przysługiwał wierzycielom z zysku przedsiębiorstwa, lecz także w jakich częściach wierzyciele poszczególnych kategorii będą uczestniczyć w tym zysku. Ponadto istnieje ryzyko, że przedsiębiorstwo upadłego nie będzie dochodowe. Na taką ewentualność można ustanowić pełnomocnika, który - w sytuacji braku zysków - sprzeda majątek dłużnika i rozdzieli go pomiędzy wierzycieli.

Zabezpieczenie wykonania

Niejednokrotnie zabezpieczenie wykonania układu przez osobę trzecią, udzielenie przez bank kredytu upadłemu czy zgoda osób trzecich na zmianę treści praw lub stosunków prawnych uwiarygadnia wykonanie układu, w szczególności wzmacnia wiarygodność wykonania układu w oczach wierzycieli, a tym samym pozwala na jego sprawniejsze przyjęcie.

Inne pomysły

Jak zasygnalizowano na wstępie, katalog sposobów restrukturyzacji zobowiązań zawarty w p.u.n. nie ma charakteru zamkniętego, w związku z czym układające się strony mogą dowolnie kształtować propozycje układowe, byleby nie były one sprzeczne z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Najciekawsze propozycje nie wynikają bowiem wprost z przepisów, lecz są wyrazem indywidualnych potrzeb układających się stron. Przykładowo w przypadku postępowania upadłościowego prowadzonego w stosunku do dewelopera mogą polegać na zobowiązaniu upadłego do dokończenia inwestycji pod warunkiem uzyskania kredytu potrzebnego do dokończenia budowy budynku wielorodzinnego od wierzycieli oraz banku. Przykład ten uwypukla dużą elastyczność zgłaszanych propozycji układowych, a tym samym możliwość najpełniejszego dopasowania do potrzeb układających się stron.

Przykłady propozycji układowych*

, płatna w ciągu czterech lat, począwszy od uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu, w równych ratach miesięcznych, płatnych do 10. dnia każdego miesiąca, począwszy od szóstego miesiąca następującego po miesiącu, w którym uprawomocniło się postanowienie o zatwierdzeniu układu, oraz umorzenie odsetek i pozostałych kosztów ubocznych za okres przed ogłoszeniem upadłości i po ogłoszeniu upadłości.

, płatna jednorazowo w okresie do dwunastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu oraz umorzenie odsetek i pozostałych kosztów ubocznych za okres przed ogłoszeniem upadłości, jak i po ogłoszeniu upadłości.

oraz konwersja 90 proc. wierzytelności głównej na udział w spółce-dłużniku. Ponadto umorzenie odsetek od należności głównej oraz zasądzonych kosztów postępowania.

ze wszystkimi odsetkami i kosztami, o ile bank udzieli upadłemu pożyczki w kwocie (do ustalenia w toku postępowania) potrzebnej na dokończenie budowy budynku użytkowego położonego w [...] przy ul. [...]. Pożyczka zostanie udzielona w kwocie odpowiadającej takiej części kosztów budowy, w jakiej powierzchnia użytkowa lokali wolnych (nieobjętych żadną umową przedwstępną, w tym umowami, od których odstąpiono) pozostaje do łącznej powierzchni użytkowej całej inwestycji (dopłaty zwrotne). Bank uzyska zaspokojenie należności głównej (kredytu) wraz z odsetkami ze środków pochodzących ze sprzedaży przez dłużnika wolnych lokali z pierwszeństwem zaspokojenia przed wierzycielami dalszych kategorii, systematycznie w miarę wpływów środków ze sprzedaży kolejnych wolnych lokali, w terminie 12 miesięcy od chwili zakończenia inwestycji. Bank wyrazi zgodę na bezciężarowe odłączenie każdego lokalu, którego nabywca uiścił pełną cenę wynikającą z umowy łączącej go z dłużnikiem oraz całą przypadającą na niego kwotę dopłat zwrotnych lub też wpłaci pełną cenę wynikającą z umowy zawartej z zarządcą.

*Wszystkie zawierane w propozycjach informacje oraz załączane do nich dokumenty muszą być sporządzone zgodnie z przepisami obowiązującego prawa oraz przedstawiać sytuację prawdziwą. Poniższe przykłady nie zwalniają nikogo od stosowania się do wymogów przepisów prawa, w tym w szczególności kodeksu postępowania cywilnego, kodeksu spółek handlowych oraz prawa upadłościowego i naprawczego.

Proponowane rozwiązania trzeba sformułować tak, by rokowały spłatę

Prawo upadłościowe i naprawcze wskazuje, że upadłość z możliwością zawarcia układu wolno ogłosić, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że w drodze układu wierzyciele zostaną zaspokojeni w wyższym stopniu, aniżeli zostaliby zaspokojeni po przeprowadzeniu postępowania obejmującego likwidację majątku dłużnika. Powyższa przesłanka koresponduje z główną zasadą postępowania upadłościowego, a mianowicie prowadzenia postępowania tak, aby roszczenia wierzycieli zaspokoić w jak najwyższym stopniu, a - jeśli racjonalne względy na to pozwolą - przedsiębiorstwo dłużnika zachować. Innymi słowy, ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu ma uzasadnienie, gdy dłużnik wykaże, że jest w stanie przedstawić swoim wierzycielom propozycje spłaty zadłużenia, które będą dla nich do zaakceptowania, i że faktycznie będzie w stanie te propozycje wykonać.

Kto może zgłaszać

Upadłość może zostać ogłoszona wyłącznie na wniosek złożony przez dłużnika lub któregokolwiek z jego wierzycieli. Jeżeli dłużnik wnosi o ogłoszenie upadłości układowej, powinien razem z wnioskiem przedstawić swoje propozycje układowe, plan finansowania układu oraz rachunek przepływów pieniężnych za okres ostatnich dwunastu miesięcy. Także wierzyciel, który składa wniosek o ogłoszenie upadłości układowej (wierzyciel-wnioskodawca), ma możliwość przedstawienia wstępnych propozycji układowych.

Jednak upadłość z możliwością zawarcia układu moze zostać ogłoszona również wtedy, gdy propozycje układowe nie zostały przedstawione przez dłużnika ani żadnego z jego wierzycieli. Sąd bowiem z urzędu ocenia przesłanki ogłoszenia upadłości układowej i nie musi dysponować w tym zakresie żadnymi propozycjami. Należy jednak podkreślić, iż o ile wszczęcie postępowania bez propozycji układowych jest dopuszczalne, o tyle już jego przeprowadzenie bez nich jest niedopuszczalne. Katalog podmiotów uprawnionych do wnoszenia propozycji układowych został jednak stosunkowo szeroko zakreślony przez ustawodawcę. Poza dłużnikiem propozycje układowe mogą także zgłaszać nadzorca sądowy i zarządca, ale tylko wtedy, gdy propozycje układowe nie zostały do tej pory złożone. Wierzyciel-wnioskodawca jest z kolei uprawniony do zgłaszania propozycji układowych, gdy składając wniosek o ogłoszenie upadłości, przedstawił wstępne propozycje układowe.

Jednak jeżeli w toku postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku niewypłacalnego dłużnika ujawnią się podstawy do zmiany opcji na układową, to uprawnionymi do zgłaszania propozycji, poza upadłym, są również syndyk oraz rada wierzycieli.

W jakim terminie

Upadły ma prawo złożyć propozycje układowe w terminie miesiąca od ogłoszenia upadłości lub zmiany sposobu prowadzenia postępowania na postępowanie z możliwością zawarcia układu. Termin ten jest wiążący także dla nadzorcy sądowego oraz zarządcy, a także dla wierzyciela-wnioskodawcy, który przedstawił wstępne propozycje układowe. Z ważnych powodów, np. ze względu na konieczność przeprowadzenia gruntownej analizy ekonomicznej przedsiębiorstwa, sędzia-komisarz ma jednak prawo prolongować termin na zgłoszenie propozycji układowych do 3 miesięcy. Termin ten może być przedłużany nawet kilkukrotnie, jednak łącznie do czasu nie dłuższego niż 3 miesiące.

Bezskuteczny upływ terminu do sformułowania propozycji układowych skutkuje dla dłużnika definitywną utratą prawa do ich zgłoszenia w toku całego postępowania upadłościowego, a także utratą prawa zarządu masą upadłości, jeżeli został go już wcześniej pozbawiony.

Co bardzo istotne, zgłoszone propozycje układowe mogą być modyfikowane w toku postępowania - i to zarówno na korzyść, jak i niekorzyść wierzycieli. W tym ostatnim jednak przypadku modyfikacja musi być dokonana przed zwołaniem przez sędziego-komisarza zgromadzenia wierzycieli i wysłaniem im propozycji układowych. W razie bowiem przedłożenia mniej korzystnych propozycji (np. wyższa redukcja) wierzyciel ma prawo wcześniej z nimi się zapoznać. Zgodnie zaś z polska procedurą propozycje muszą być doręczone wierzycielom listem poleconym wraz z zawiadomieniem o zwołaniu zgromadzenia.

W zasadzie bez kosztów

Od zgłoszonych propozycji układowych nie jest pobierana żadna opłata sądowa. Jedynie w sytuacji, gdy dłużnik lub wierzyciel przedstawia propozycje układowe równocześnie ze złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości układowej, pobierana jest opłata od wniosku w kwocie 1000 zł. Jest to opłata stała, a na jej wysokość nie ma wpływu na zgłoszenie propozycji.

Zróżnicowane warunki

Co do zasady, warunki restrukturyzacji zobowiązań upadłego powinny być jednakowe dla wszystkich wierzycieli. Jednak jeżeli sędzia-komisarz postanowi, że głosowanie nad układem odbędzie się w grupach wierzycieli, warunki powinny być jednakowe dla wszystkich wierzycieli z danej kategorii interesów.

Nieprzestrzeganie zasady jednakowego traktowania wszystkich wierzycieli w ramach danej kategorii interesów jest możliwe wyłącznie za wyraźną zgodą wierzyciela na mniej korzystne warunki, w przypadku drobnych wierzytelności oraz w stosunku do tych wierzycieli, którzy po ogłoszeniu upadłości udzielili lub mają udzielić upadłemu kredytu niezbędnego do wykonania układu.

W wielu przypadkach drobne wierzytelności stanowią najliczniejszą grupę wśród zobowiązań upadłego. To, które wierzytelności należy uznać za drobne, zależy przede wszystkim od struktury zobowiązań konkretnego dłużnika. Zazwyczaj będą to jednak wierzytelności do 10 000 zł. Uprzywilejowanie tych wierzycieli może polegać m.in. na mniejszej redukcji zobowiązań, krótszym terminie zapłaty czy spłacie jednorazowej zamiast w ratach. Podstawowym celem drobnych wierzycieli jest jednak jak najszybsze odzyskanie wierzytelności, w związku z czym zazwyczaj proponuje się zaspokojenie wierzycieli w tej grupie w krótkim terminie (np. sześciu miesięcy) od uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu. Ponadto ich wierzytelności są przeważnie zaspokajane w znacznym stopniu, a niejednokrotnie w 100 proc. Postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu jest dla tej kategorii wierzycieli wyjątkowo korzystne. Z kolei w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku dłużnika wierzytelności te zaspokajane są w czwartej kategorii, a stopień ich zaspokojenia rzadko przekracza 20 proc.

Zróżnicowanie propozycji układowych dopuszczalne jest także dla wierzycieli zabezpieczonych rzeczowo, a to z tego względu, by możliwe stało się takie doprecyzowanie propozycji, ażeby wierzyciel posiadał interes ekonomiczny w przystąpieniu do układu.

Nietrudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, gdy na nieruchomości upadłego zabezpieczonych jest kilka wierzytelności. W takim wypadku tylko korzystając z opcji zróżnicowania propozycji, możliwe będzie wypracowanie satysfakcjonującej treści układu zarówno dla wierzyciela z hipoteką na pierwszej pozycji, jak i dla wierzyciela z hipoteką na trzeciej pozycji. Z kolei korzystniejsze potraktowanie wierzycieli, którzy już po dniu ogłoszenia upadłości udzielili lub mają udzielić upadłemu kredytu, ma na celu zachęcanie głównie banków do udzielania kredytów niezbędnych niejednokrotnie do wykonania układu.

Wymogi formalne

Propozycje układowe powinny nie tylko określać sposób restrukturyzacji zobowiązań, lecz także zawierać ich uzasadnienie, które pełni w postępowaniu upadłościowym z możliwością zawarcia układu bardzo ważną funkcję. Pozwala bowiem dokonać zarówno sądowi, jak i wierzycielom analizy propozycji układowych w kontekście ich wykonalności, stopnia ryzyka i zgodności z kondycją przedsiębiorstwa dłużnika.

Uzasadnienie powinno zawierać:

wopis stanu przedsiębiorstwa,

wanalizę sektora rynku, na którym działa przedsiębiorstwo upadłego,

wmetody i źródła finansowania wykonania układu,

wanalizę poziomu i strukturę ryzyka,

wimiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za wykonanie układu,

wocenę alternatywnego sposobu restrukturyzacji zobowiązań,

wsystem zabezpieczenia praw i interesów na czas wykonania układu.

Warto zauważyć, że najistotniejszym elementem opisu przedsiębiorstwa jest jego potencjał produkcyjny, w związku z czym w uzasadnieniu powinno zostać w szczególności wskazane, w jakim zakresie obecnie produkcja jest prowadzona i do jakiego poziomu może być zwiększona w razie przyjęcia układu. Opis przedsiębiorstwa powinien być dostosowany do skali przedsiębiorstwa oraz stopnia skomplikowania jego struktury organizacyjnej. Może więc liczyć od kilku zdań w przypadku przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną niezatrudniającą pracowników do kilkuset stron przy spółce giełdowej będącej głównym podmiotem holdingu.

Uzasadnienie propozycji układowych ma na celu przedstawienie sądowi i wierzycielom argumentów przemawiających za wykonaniem układu, w szczególności poprzez określenie pozycji dłużnika w stosunku do konkurencji na rynku, oraz przedstawienie planu finansowania. Z kolei ocena alternatywnego sposobu restrukturyzacji zobowiązań ma na celu wykazanie, iż złożona przez dłużnika propozycja jest najkorzystniejsza dla wierzycieli, w szczególności poprzez przyrównanie jej do innej możliwości.

Jeżeli propozycje są składane przed podziałem przez sędziego-komisarza wierzycieli na kategorie interesów, osoba składająca propozycje powinna łącznie z nimi przedstawić proponowany podział wierzycieli. Późniejsza ewentualna modyfikacja propozycji układowych również musi spełniać wymogi formalne, jakie ustawodawca wiąże ze zgłoszeniem propozycji układowych, w tym przede wszystkim zawierać uzasadnienie.

Przyjęcie przez większość

Konsekwencją zgłoszonych propozycji układowych jest przyjęcie układu przez wierzycieli i zatwierdzenie go przez sąd. Przyjęcie nastąpi, gdy zagłosuje za nim większość uprawnionych do głosowania, mających łącznie co najmniej 2/3 ogólnej sumy wierzytelności uprawniających do głosowania. W przypadku gdy głosowanie nad układem odbywa się w grupach wierzycieli ze względu na wcześniejszy podział wierzycieli na kategorie interesów, układ zostanie przyjęty, gdy wypowie się za nim większość wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej 2/3 sumy wierzytelności objętych odrębną listą uprawnionych do głosowania. Ponadto układ musi zostać zatwierdzony przez sąd, co stanowi jego element publicznoprawny. W przypadku nieprzyjęcia układu na zgromadzeniu wierzycieli lub odmowy zatwierdzenia układu przez sąd opcja postępowania zostanie przez sąd zmieniona z układowej na likwidacyjną.

Należy zauważyć, że o powodzeniu przyjęcia układu decydują głównie zgłoszone propozycje układowe. Ustawodawca pozostawił układającym się stronom stosunkowo dużą swobodę przy konstruowaniu sposobów restrukturyzacji zobowiązań. Warto więc z niej skorzystać i przygotować je nie tylko w kształcie atrakcyjnym dla wierzycieli, lecz także w zgodzie z wymogami formalnymi. Dobrze opracowane propozycje stanowią bowiem pierwszy krok na drodze do przyjęcia układu, a tym samym wyjścia z impasu, w jakim znalazł się przedsiębiorca.

@RY1@i02/2013/156/i02.2013.156.215000400.803.jpg@RY2@

Bartosz Sierakowski radca prawny Zimmerman i Wspólnicy sp. k.

Bartosz Sierakowski

radca prawny Zimmerman i Wspólnicy sp. k.

@RY1@i02/2013/156/i02.2013.156.215000400.804.jpg@RY2@

Piotr Zimmerman radca prawny Zimmerman i Wspólnicy sp. k.

Piotr Zimmerman

radca prawny Zimmerman i Wspólnicy sp. k.