Homofobiczne oświadczenia dyskryminują

Sprawa, którą zajmował się TSUE, dotyczyła włoskiego adwokata, który w wywiadzie radiowym oświadczył, że w swojej kancelarii nie chce zatrudniać osób homoseksualnych i nie chce, by one tam pracowały. Stowarzyszenie adwokatów oferujących ochronę prawną osobom LGBT uznało takie wypowiedzi za dyskryminujące pracowników ze względu na orientację seksualną i wniosło powództwo przeciwko prawnikowi do sądu pracy. Ten uznał, że zachowanie adwokata było niezgodne z prawem i zasądził 10 tys. euro odszkodowania na rzecz stowarzyszenia. Sąd II instancji odrzucił apelację prawnika i sprawa trafiła do sądu kasacyjnego. Ten powziął wątpliwości co do rozstrzygnięcia, m.in. ze względu na to, że w momencie przeprowadzenia wywiadu kancelaria nie prowadziła ani nie planowała żadnej procedury rekrutacyjnej. Za problematyczne uznał także dochodzenie roszczeń przez przedstawiciela interesu społecznego (stowarzyszenie) w sytuacji, gdy nie można zidentyfikować osób poszkodowanych (czyli takich, którym np. rzeczywiście odmówiono zatrudnienia w kancelarii ze względu na orientację seksualną). Sąd skierował więc w tej kwestii pytania prejudycjalne do TSUE.

W orzeczeniu z 23 kwietnia przypomniano, że już wcześniej trybunał dokonywał wykładni w zbliżonej sprawie (wyrok z 25 kwietnia 2013 r., sprawa Asociația Accept, C 81/12). Wówczas uznano, że publiczne oświadczenia dotyczące określonej polityki naboru do pracy wchodzą w zakres pojęcia „warunków dostępu do zatrudnienia (…), w tym również warunków rekrutacji” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a dyrektywy 2000/78 z 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. z 2000 r., L 303, s. 16). A unijne przepisy (w tym wspomniana dyrektywa oraz Karta praw podstawowych) zabraniają jakiejkolwiek dyskryminacji, w tym ze względu na orientację seksualną.