Szczelniejsze limity pracy czasowej
Niestosowanie limit ó w zatrudnienia na czas określony musi wynikać z przejrzyście wyznaczonych kryteri ó w, kt ó re dopuszczają zawieranie kolejnych um ó w terminowych zamiast stałego kontraktu. Przepisy krajowe powinny to uwzględniać. Tak wynika z wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 24 czerwca 2021 r.
Sprawa dotyczyła pracownika z Hiszpanii zatrudnionego na podstawie umów na czas określony przeznaczonych dla sektora budowlanego. Polskie przepisy nie przewidują takiego zróżnicowania, ale przy okazji wspomnianego postępowania trybunał dokonał interesującej wykładni pojęcia obiektywnych powodów, które uzasadniają niestosowanie limitów zatrudnienia na czas określony. Może być to istotna wskazówka dla polskiego ustawodawcy i krajowych sądów.
Przypomnijmy, że zgodnie z art. 251 k.p. zatrudniający może zawrzeć z tą samą osobą maksymalnie trzy umowy terminowe na łączny okres 33 miesięcy (zawarcie czwartego kontraktu lub przekroczenie 33-miesięcznego okresu oznacza, że podwładny jest już zatrudniony na czas nieokreślony). Od tej zasady obowiązują jednak wyjątki. Zgodnie z art. 251 par. 4 pkt. 4 k.p. pracodawca nie musi stosować tych limitów, jeśli wskaże obiektywne przyczyny leżące po jego stronie, a zawieranie umów na czas określony służy zaspokojeniu rzeczywistego okresowego zapotrzebowania i jest niezbędne w świetle wszystkich okoliczności zawarcia kontraktu.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.