Kompas dla niewidomych i nowy typ ogniw słonecznych [EUREKA]

„Laska orientacyjna” dr inż. Piotra Wiśniowskiego z Instytutu Transportu Samochodowego to przedmiot prosty i użyteczny. Na co dzień osoby niewidome lub niedowidzące posługują się standardowymi białymi laskami, a także innymi urządzeniami, także elektronicznymi, które pozwalają orientować się w przestrzeni.

- Moje urządzenie nie wymaga jednak łączności satelitarnej ani internetowej. Działa autonomicznie. Możemy sobie wyobrazić, że osoba niewidząca wychodzi z autobusu, ma w głowie plan, że pójdzie gdzieś za szkołą, za drzewem w lewo i nagle ktoś ją popycha, a ona traci orientację. Dzięki mojej lasce, która jest tak naprawdę kompasem, znajduje swój azymut, układa w głowie mapę z powrotem i wie, dokąd iść – tłumaczy wynalazca.

Na pierwszy rzut oka urządzenie wygląda jak standardowa biała laska, ale w rękojeści umieszczono specjalny pierścień z wypustką haptyczną (dotykową).

- Wypustka tak się obraca, że zawsze pokazuje północ. Jest połączona z silnikiem krokowym umieszczonym w rękojeści. Całość może być połączonarównież z elektronicznym żyroskopem. Wszystko zasili bateria – mówi dr inż. Piotr Wiśniowski.

Z kolei naukowcy z Politechniki Śląskiej w Gliwicach opracowali nowy typ ogniw słonecznych, które mogą nie tylko stanowić ciekawą alternatywę dla azjatyckich rozwiązań, ale i być od nich tańsze.

Wynalazek „Cienkowarstwowe ogniwa słoneczne i sposób ich wytwarzania” został opracowany przez zespół z Laboratorium Naukowo-Dydaktycznego Nanotechnologii i Technologii Materiałowych. Jak przyznaje jeden z wynalazców stojących za tym rozwiązaniem dr inż. Marek Szindler, podobne ogniwa są już dostępne na rynku, ale mają liczne ograniczenia. - Klasyczne ogniwa krzemowe są wykonane w technologii grubowarstwowej, a więc stosunkowo ciężkie, duże, sztywne, co ogranicza możliwość ich zastosowania, szczególnie w przypadku lekkich konstrukcji czy rozwiązań mobilnych – mówi dr inż. Marek Szindler.

Ponadto ich produkcja wymaga zastosowania bardzo wysokich temperatur oraz dużej ilości materiału, co przekłada się na wysokie zrzucie energii. Tymczasem, według ich twórcy: „cienkowarstwowe ogniwa krzemowe, umożliwiają wyeliminowanie niektórych z tych problemów”.

- W naszym rozwiązaniu warstwy aktywne mają bardzo małą grubość, rzędu kilkudziesięciu nanometrów, co oznacza, mniejsze zużycie materiału. Mogą być też wytwarzane w niższej temperaturze. Dzięki temu możliwe jest obniżenie kosztów produkcji, zmniejszenie masy ogniw i całych paneli, a także uzyskanie efektu elastyczności, co też tu jest bardzo ciekawe – mówi dr inż. Marek Szindler.

Takie ogniwa mogą być nanoszone na podłoża szklane oraz folie polimerowe czy taśmy metalowe, co znacznie poszerza zakres ich zastosowania.