Spóźniona publikacja rozporządzenia nie uchyla kary finansowej

Opóźnione ogłoszenie rozporządzenia w sprawie wartości opałowej biokomponentów nie ma wpływu na odpowiedzialność firmy paliwowej za niewykonanie obowiązku zapewnienia odpowiedniej ich ilości w sprzedawanych benzynach i olejach. To bowiem ustawa określa, za co firma odpowiada i w jaki sposób oblicza się karę finansową - orzekł Sąd Najwyższy.

Sprawa dotyczyła kary, jaką prezes Urzędu Regulacji Energetyki nałożył na spółkę paliwową L., ponieważ nie wykonała Narodowego Celu Wskaźnikowego. NWC to minimalny udział biokomponentów w ogólnej ilości paliw i biopaliw zużywanych w ciągu roku kalendarzowego w transporcie, liczony według wartości opałowej. Art. 23 ust. 1 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1643) nakazuje firmom z branży paliwowej zapewnić w danym roku co najmniej minimalny udział biokomponentów w ogólnej ilości paliw sprzedawanych lub zużywanych na własne potrzeby.

Spółka L. w 2008 r. z tego obowiązku się nie wywiązała i otrzymała od Urzędu Regulacji Energetyki karę w wysokości 14 mln zł. Odwołała się jednak do sądu. W I instancji karę obniżono jej do 10 mln zł, w II instancji sąd całkowicie uwolnił spółkę od odpowiedzialności i uchylił decyzję URE. Okazało się bowiem, że rozporządzenie ministra gospodarki w sprawie wartości opałowej poszczególnych biokomponentów i paliw ciekłych zostało wprawdzie wydane już 27 grudnia 2007 r., ale Dziennik Ustaw ukazał się 9 stycznia 2008 r., a samo rozporządzenie weszło w życie dopiero 24 stycznia. Na tej podstawie sąd uznał, że skoro wartość opałowa biokomponentów została określona dopiero pod koniec stycznia 2008 r., to firma nie mogła prawidłowo wykonać obowiązku dodawania biokomponentów do paliw i nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie obowiązków wynikających z NCW.

Sąd Najwyższy uwzględnił jednak skargę kasacyjną URE i nakazał ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że kara może być nałożona wówczas, gdy obowiązujące przepisy określają jej rodzaj i wysokość. W tym wypadku czyn podlegający karze i sposób jej ustalania reguluje art. 33 ust. 1 pkt 5 i ust. 5 ustawy biopaliwowej. Nie ma tu bezpośredniego odniesienia do rozporządzenia w sprawie wartości opałowej, na które powoływała się spółka i sąd II instancji, uchylając karę.

Zdaniem Sądu Najwyższego skoro obowiązek zapewnienia określonej ilości biokomponentów był znany firmie, a przepisy określiły karę i sposób jej ustalania, to spełnione zostały wszystkie przesłanki, aby te normy zastosować i nałożyć karę. Spóźnione o prawie miesiąc wejście w życie rozporządzenia w sprawie wartości opałowej biokomponentów mogło więc mieć tylko znaczenie dla ustalenia samej wysokości kary. Natomiast firma i tak musiała ponieść odpowiedzialność, bo nie wykonała obowiązków płynących z ustawy.

Michał Culepa

dgp@infor.pl

ORZECZNICTWO

Wyrok Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt III SK 11/14. www.serwisy.gazetaprawna.pl/orzeczenia