Deputat węglowy tylko dla emerytów i rencistów kolejowych

Tak Sąd Najwyższy rozstrzygnął problem prawny dotyczący deputatu węglowego dla emerytów i rencistów – byłych pracowników kolei. Kwestia ta powstała w toku rozpoznawania odwołania od decyzji ZUS, który odmówił przyznania ekwiwalentu za deputat węglowy (przysługujący osobom pobierającym emerytury i renty kolejowe) Wiesławie R., zatrudnionej przez ponad 30 lat w jednym z zakładów pracy należących do Polskich Kolei Państwowych. Problem polegał na tym, że pani R. wprawdzie legitymowała się pracą i odpowiednim stażem w PKP, ale po zwolnieniu z pracy w PKP, do czego doszło w 2013 r., przepracowała jeszcze pewien czas na zlecenie, po czym przez pół roku pobierała zasiłek dla bezrobotnych. Później przez pewien czas pracowała na podstawie zleceń, aż wreszcie udało jej się zatrudnić na etacie w firmie niezwiązanej w żaden sposób z kolejnictwem, gdzie przepracowała prawie dwa lata. Od tego pracodawcy finalnie przeszła na emeryturę – którą uzyskała na zasadach ogólnych, tj. na podstawie art. 24 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ustawa emerytalna).

Mimo to kobieta złożyła do ZUS wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za deputat węglowy na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe. Zgodnie z tym przepisem byłemu pracownikowi kolejowemu pobierającemu emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy, przyznaną na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin lub przepisów ustawy wypadkowej z 1975 r. albo przepisów ustawy emerytalnej, a także członkom rodziny tego pracownika pobierającym po nim rentę rodzinną przyznaną na podstawie wymienionych przepisów, przysługuje prawo do deputatu węglowego w ilości 1800 kg węgla kamiennego rocznie, w formie ekwiwalentu pieniężnego.