Agencja pracy nie otrzyma A1, jeśli w Polsce tylko rekrutuje pracowników

Wiele firm mających swoją siedzibę w Polsce wysyła swoich pracowników lub zleceniobiorców do pracy za granicę, co może się wiązać z koniecznością zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne w kraju wykonywania pracy zgodnie z tamtejszymi przepisami. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą wynikającą z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa. Od tej zasady są jednak wyjątki, które pozwalają na opłacanie składek w kraju, z którego pracownik został wysłany, w przypadku firm polskich będzie to oznaczało opłacanie składek do ZUS. W takiej sytuacji wysłane osoby podlegają polskim ubezpieczeniom na zasadach ogólnych. Firma wysyłająca pracownika za granicę powinna wówczas wystąpić do ZUS o wydanie zaświadczenia A1, o którym mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z nim na wniosek zainteresowanego lub pracodawcy instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, poświadcza, że to oraz wskazuje, jak długo i na jakich warunkach. Tryb wydawania takiego zaświadczenia przez ZUS określa art. 83e ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W uproszczeniu: dzięki temu zaświadczeniu instytucja ubezpieczeniowa (odpowiednik ZUS) w kraju wykonywania pracy nie będzie się domagać składek za tego pracownika lub zleceniobiorcę zgodnie z miejscowymi przepisami.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w państwie członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie prowadzi tam swoją działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego państwa członkowskiego do wykonywania pracy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić inną delegowaną osobę.