Poradnia podatkowa

W jaki sposób fundacja odliczy VAT przy budowie ścieżki dydaktycznej

Czy powiat ma prawo do zwrotu wydatkow na remont skrzyżowania

Kiedy u współmałżonka powstanie przychód

Jak biegły rozliczy VAT za sporządzenie opinii dla sądu

prawnik, specjalista prawa podatkowego

Dla właściwej identyfikacji opisanych czynności na gruncie VAT istotne jest wskazanie zakresu opodatkowanych czynności. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju (WNT) oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o VAT przez WNT rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Wynika z tego, że samo nieodpłatne przekazanie towarów przez kontrahenta z kraju UE na rzecz podmiotu polskiego w celu zweryfikowania ich właściwości mieści się w zakresie pojęciowym WNT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT do opodatkowania realizowanej transakcji oprócz zakwalifikowania jej do WNT konieczne jest również wykazanie, że nastąpiła ona za wynagrodzeniem na terytorium kraju (Polski). Sam przywóz towarów na terytorium kraju z innego państwa członkowskiego nie oznacza jeszcze, że miało miejsce WNT, pociągające za sobą konieczność rozliczenia VAT. Warunkiem niezbędnym takiego rozliczenia jest bowiem odpłatność transakcji.

Jeżeli zatem dostawa towarów realizowana przez podmiot mający siedzibę w innym niż Polska kraju UE nastąpi w sposób nieodpłatny, wówczas z uwagi na brak obowiązku uiszczania określonego wynagrodzenia za towar nie zostaną spełnione wszystkie przesłanki kwalifikujące daną transakcję jako podlegającą opodatkowaniu VAT.

Oznacza to, że nieodpłatne przekazanie towarów przez zagranicznego kontrahenta w celu próbnego ich wykorzystania pozostanie neutralne z punktu widzenia regulacji ustawy o VAT i nie zrodzi dla podmiotu polskiego obowiązku dokonywania jakichkolwiek rozliczeń z tytułu VAT.

Reasumując, w przypadku gdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Polski otrzyma nieodpłatnie od kontrahenta zagranicznego, mającego siedzibę w kraju należącym do UE, jakiekolwiek towary, transakcja ta nie będzie opodatkowana VAT. Tym samym obdarowany nie będzie miał obowiązku wystawienia faktury wewnętrznej i wykazania transakcji w ramach deklaracji VAT-7.

Podstawa prawna

Art. 5 ust. 1 i art. 9 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).

ewa.ciechanowska@infor.pl

Stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96 z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20 tej ustawy. Z kolei czynnym podatnikom VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko wówczas, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Zatem można odliczyć podatek naliczony, który jest bezpośrednio związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Ustawa o VAT wyłącza możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku, oraz niepodlegających opodatkowaniu.

W opisanym przypadku fundacja nie spełnia żadnego kryterium zwrotu VAT. Nie jest bowiem czynnym podatnikiem VAT, ani nie dokonuje zakupów towarów lub usług, które będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Podstawa prawna

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).

doradca podatkowy

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 tej ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast nie uznaje się za podatnika VAT organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Zatem powiat wykonujący swoje zadanie publiczne nie będzie czynnym podatnikiem VAT. Ponadto zakupione towary i usługi nie będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Jak z tego wynika, powiat nie ma prawa do odliczenia VAT.

Kwota podatku naliczonego może też być zwrócona jednostce, która dokonała zakupu. Możliwość taką przewidują przepisy rozporządzenia ministra finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W rozdziale 9 tego rozporządzenia przewidziano przypadki, w których kwota podatku naliczonego może być zwrócona podmiotowi dokonującemu nabycia (importu) towarów lub usług finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu.

Przepisy powołanego rozporządzenia (par. 8 ust. 3 i 4) określają katalog środków, które stanowią ww. środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Ponieważ w pytaniu nie podano, z jakiego konkretnie źródła pochodzą środki, jakie powiat pozyskał na finansowanie inwestycji, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy istnieje możliwość zwrotu zapłaconego podatku. Powiat musiałby sprawdzić w przepisach omawianego rozporządzenia, czy źródło wsparcia finansowego uprawnia do otrzymania zwrotu.

Podstawa prawna

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.). Rozporządzenia ministra finansów z 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 73, poz. 392 z późn. zm.).

ewa.ciechanowska@infor.pl

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Natomiast u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych VAT za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Przychodem z działalności jest też wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o PIT.

Zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka. Zgodnie natomiast z art. 35 ww. ustawy, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku. Zatem niezależnie od tego, który z małżonków wykorzystuje składniki majątku objęte majątkową wspólnością ustawową w swojej działalności gospodarczej, oboje małżonkowie pozostają ich właścicielami.

Uwzględniając powołane regulacje, należy stwierdzić, że w przypadku przekazania składników majątku firmy przez żonę na rzecz męża brak jest możliwości przypisania mu przysporzenia majątkowego, a co za tym idzie przychodu, w rozumieniu przepisów ustawy o PIT.

Podstawa prawna

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.). Ustawa z 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 788).

doradca podatkowy

Na gruncie ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje m.in. wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność ta została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Jednocześnie w art. 15 ust. 3 ustawy o VAT wymieniono czynności, których nie uznaje się za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą. I tak, art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT wyłącza z opodatkowania VAT czynności, z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o PIT, o ile wykonujący te czynności są związani ze zlecającym ich wykonywanie prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny między zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Zatem w świetle cytowanych przepisów czynności biegłego sądowego podlegają opodatkowaniu VAT. W konsekwencji za wykonane usługi należy wystawić fakturę VAT. Stanowisko takie potwierdzają organy podatkowe. Przykładowo dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z 21 kwietnia 2010 r. (nr IBPP1/443-55/10/AL.) stwierdził, że na podatniku ciąży "(...) obowiązek odprowadzenia podatku należnego wynikającego z faktur dokumentujących wykonanie przez wnioskodawcę działającego jako podatnik VAT czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, tj. czynności tłumaczenia tekstów dla sądów".

Podstawa prawna

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).