Stawki VAT w interpretacjach organów podatkowych

Spółka jako producent zewnętrzny zawiera umowę z fundacją i zobowiązuje się do przygotowania i przeprowadzenia gali oraz przeniesienia praw autorskich i praw pokrewnych w imieniu własnym oraz autorów i artystów wykonawców na zleceniodawcę. Przeniesienie praw autorskich nie stanowi samodzielnego świadczenia, ale jest elementem kompleksowej usługi.

Wymieniona usługa obejmuje w szczególności: zapewnienie osoby prowadzącej, scenariusza, reżyserii, scenografii, zapewnienie materiałów graficznych i filmowych, obsługi technicznej, nagłośnienia sali oraz przygotowanie w sposób umożliwiający transmisję przez telewizję. Podatnik sklasyfikował usługę w grupowaniu PKWiU 90.02.1 "Usługi wspomagające wystawianie widowisk artystycznych". Jaką stawkę VAT zastosować do tych czynności?

Opisane czynności obejmują różnorodne działania związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem gali i wchodzą w skład kompleksowej usługi związanej ze wspomaganiem wystawiania widowisk artystycznych.

Każde świadczenie dla celów opodatkowania VAT powinno, co do zasady, być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.

Usługa kompleksowa zawiera zatem kilka czynności (usług) opodatkowanych różnymi stawkami VAT, z tym że jedna z nich jest usługą główną przeważającą, nadającą danej usłudze jej główny charakter, przy czym wszystkie zmierzają do bezpośredniego zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego wskazanej w umowie. Aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną, powinna ona się składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na usługę składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast usługę należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej.

Spółka świadcząc przedmiotowe czynności nie działa jako twórca lub artysta wykonawca wynagradzany w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw artystycznego wykonania. Świadczy kompleksową usługę - wspomaganie wystawiania widowisk artystycznych, w skład której wchodzi wiele czynności, m.in. przeniesienie praw autorskich i praw pokrewnych w imieniu własnym oraz autorów i artystów wykonawców na zleceniodawcę. Zbycie praw, jak wskazał sam podatnik, nie stanowi samodzielnego świadczenia, ale jest elementem kompleksowej usługi związanej z organizacją widowiska.

Do opisanych usług nie będzie miała zastosowania obniżona stawka 8-proc., wskazana w załączniku nr 3 poz. 181 ustawy o VAT. Ponadto usługi o symbolu PKWiU 90.02.1 - "Usługi wspomagające wystawianie widowisk artystycznych" nie zostały wymienione w treści ustawy oraz w przepisach wykonawczych do niej jako opodatkowane stawką VAT obniżoną.

Zatem świadczone przez podatnika usługi wspomagające wystawianie widowisk artystycznych będą opodatkowane zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 stawką podstawową 23-proc.

dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 16 września 2011 r. (nr IPPP1-443-886/11-4/AS).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.812.jpg@RY2@

Tomasz Wagner, ekspert w Ernst & Young

Przedmiotowa interpretacja jest dobrym przykładem obrazującym, że wypracowane przez polską i europejską praktykę dotyczącą traktowania dla celów VAT świadczeń złożonych, w zależności od sytuacji, może wpływać na obniżenie lub zwiększenie stawki VAT w odniesieniu do pewnych elementów dostawy towarów lub usług. W omawianym przypadku jednym z elementów usługi było przeniesienie praw autorskich podlegające co do zasady, zgodnie z przepisami o VAT, opodatkowaniu według stawki obniżonej 8-proc. VAT. Niemniej jednak usługę zasadniczą stanowiło świadczenie usług wspomagających wystawianie widowisk artystycznych, dla których zastosowanie znajduje stawka podstawowa 23 proc. VAT. Stanowisko organu, który nakazuje opodatkować usługę jako całość według stawki właściwej dla świadczenia głównego, znajduje wprost potwierdzenie w orzecznictwie TSUE (np. wyrok w sprawie C-349/96 Card Protection Plan). W praktyce tego rodzaju różnice zdarzają się stosunkowo często.

Spółka w wydzielonych stoiskach w prowadzonych przez siebie kinach sprzedaje prażoną kukurydzę (popcorn) oraz prażone płatki kukurydziane (naczosy). W tych samych punktach usytuowanych w holach kin sprzedaje także inne produkty spożywcze, takie jak batoniki lub napoje w butelkach o różnej pojemności. Podstawowym celem takiej sprzedaży jest umożliwienie kupującym spożycia zakupionych towarów, w tym także popcornu i naczosów, w trakcie seansu filmowego na sali kinowej, czemu służą m.in. zamontowane, w niektórych kinach, uchwyty przy fotelach. Przy sprzedaży tych produktów spółka nie zapewnia kupującym żadnego serwisu. Czy sprzedaż popcornu i naczosów jest dostawą towarów, a nie świadczeniem usług i w związku z tym podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług właściwą dla tych towarów?

Opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Rozstrzygając, czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia z jednym bądź wieloma świadczeniami, istotne jest dokonanie tej analizy z punktu widzenia klienta, odbiorcy tych czynności. Poza tym ustalenie, czy świadczenie złożone należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako świadczenie usług, wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności, w jakich następuje transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących.

W opisanym przypadku mamy do czynienia z dostawą towaru w postaci popcornu lub naczosów, które w zamówionej przez klienta ilości są mu podawane w jednorazowym pojemniku. Klient nie oczekuje dodatkowych świadczeń poza nabyciem tych towarów. Bez wpływu na przedstawioną ocenę prawnopodatkową pozostaje fakt udostępniania kupującym podstawowej infrastruktury, bowiem dostępna jest ona także pozostałym klientom oczekującym na seans filmowy, ani też fakt, że ze sprzedażą tych towarów wiąże się wykonywanie przez pracowników określonych czynności polegających na prażeniu, podgrzewaniu i porcjowaniu podawanych produktów.

Udostępnianie mebli (stolików, stołków, krzeseł i ławek) poza tym, że nie dotyczy wszystkich kin, jest z reguły niezależne od sprzedaży popcornu i nachos. Meble te w równym stopniu stanowią miejsce oczekiwania lub spotkania. Konsumpcja następuje zresztą w praktyce w sali projekcyjnej. W tym celu fotele w niektórych salach są wyposażone w uchwyty na kubki, co pozwala na utrzymanie tych sal w czystości. Samej obecności takiego umeblowania, służącego m.in. ułatwieniu ewentualnej konsumpcji tego rodzaju artykułów żywnościowych, nie można uważać za element świadczenia usług powodujący uznanie całej transakcji za świadczenie usług.

Wykonywane czynności w całym świadczeniu nie mają charakteru dominującego, przeważającego, pozwalającego uznać całość za świadczenie usług, w związku z czym należy uznać, że mamy do czynienia z kompleksową dostawą towarów.

Zatem czynności wykonywane przez spółkę, polegające na sprzedaży popcornu i naczosów w jednorazowych pojemnikach w wydzielonych stoiskach w kinach stanowią dostawę towarów i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu przy zastosowaniu stawek właściwych dla tych towarów, opierając się na grupowaniach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.

dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 12 września 2011 r. (nr IPPP1-443-1039/11-2/PR).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.813.jpg@RY2@

Kamil Lewandowski, doradca podatkowy w FL Tax

Rozstrzygnięcie, czy mamy do czynienia z dostawą towarów, czy też świadczeniem usług na gruncie VAT może niejednokrotnie nasuwać wątpliwości. Takie właśnie wątpliwości towarzyszyły od jakiegoś czasu kwestii sprzedaży dań i artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu. Zagadnienie to zostało jednak ostatecznie rozstrzygnięte przez TSUE w wyroku w połączonych sprawach C 497/09, C 499/09, C 501/09 i C 502/09. Trybunał stwierdził, że sprzedaż świeżo przygotowanych dań i artykułów żywnościowych do spożycia na miejscu przy stoiskach lub w pojazdach gastronomicznych stanowi dostawę towarów na gruncie dyrektywy VAT.

Stanowisko zaprezentowane w interpretacji może pozwolić podatnikom na zastosowanie właściwej dla dostaw niektórych towarów niższej stawki VAT, pod warunkiem zaklasyfikowania ich do odpowiedniego grupowania PKWiU. Oceniając z szerszej perspektywy tę interpretację, cieszy fakt, że organ podatkowy uwzględnił przy wydawaniu interpretacji najnowsze orzecznictwo TSUE i dokonał wykładni przepisów zgodnej z dyrektywą VAT. Niestety, taka praktyka nie jest jeszcze normą w działaniach fiskusa.

Wnioskodawca jest zarządcą prywatnej nieruchomości, a do jego obowiązków należy wystawianie w imieniu wynajmujących współwłaścicieli nieruchomości (osób fizycznych, czynnych podatników VAT, osób nieprowadzących działalności gospodarczej z tytułu najmu lokali) faktur VAT dla najemców w ramach zawartych umów najmu lokali mieszkalnych i użytkowych w nieruchomości.

Zgodnie z zawartymi umowami najmu poza obciążeniem za czynsz najemca ponosi opłaty za wywóz nieczystości, pobór wody i odprowadzanie ścieków komunalnych, gaz, energię elektryczną i cieplną. Wynajmujący dokonuje odsprzedaży (refakturowania) udokumentowanej fakturami VAT kosztów zużytej przez najemcę z danego lokalu mieszkalnego oraz użytkowego energii elektrycznej, cieplnej, gazu oraz usług komunalnych, których to najemca jest faktycznie nabywcą końcowym. Czy podatnik, wystawiając te faktury, może przyjąć, że sprzedaż wody i odprowadzanie ścieków oraz wywóz śmieci są opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8 proc., a sprzedaż energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu stawką VAT w wysokości 23 proc.?

Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.

Zgodnie z kodeksem cywilnym przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz, przy czym czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

A zatem umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu użytkowego przez jego najemcę. Podstawową usługą świadczoną na rzecz najemcy jest natomiast usługa najmu.

Jeżeli z zawartej umowy najmu wynika, że oprócz czynszu najmu lokalu najemca ponosi również opłaty za dostarczanie wody, energii cieplnej i elektrycznej, gazu oraz odprowadzanie ścieków, w wysokości rzeczywistych kosztów ponoszonych przez podatnika za dany lokal, oznacza to, że do podstawy opodatkowania powinny być wliczane także koszty dodatkowe bezpośrednio związane z zasadniczą usługą najmu, tj. koszty mediów (wody, energii cieplnej i elektrycznej, gazu oraz ścieków), którymi podatnik będzie obciążał najemcę w związku ze świadczeniem usługi najmu.

Celem obciążenia kosztami podmiotu, który faktycznie korzystał z usługi, jest odsprzedaż tej usługi przez podmiot uczestniczący pośrednio w świadczeniu, mimo że pośrednik danej usługi nie wykonał. Przenoszenie kosztów jest więc świadczeniem pomiędzy podmiotem pośredniczącym, właściwym usługodawcą a rzeczywistym nabywcą tej usługi. Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w takiej samej formie swojemu kontrahentowi.

Przeniesienie kosztów nabycia usługi dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży w postaci takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej usługi będącej elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego świadczenie pomocnicze nie ma racji bytu.

Świadczenie to jest bowiem nierozerwalnie związane z usługą najmu, jako konieczne do korzystania z lokalu, lecz mające w stosunku do niej charakter poboczny.

Nie można sztucznie wyodrębniać z jednej kompleksowej usługi, jaką jest usługa najmu lokalu, pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je (przez refakturowanie) na korzystnych zasadach. Do takiego postępowania nie uprawniają przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. W przypadku gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, lecz stanowiącą w istocie jedno, niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie refakturowania jej poszczególnych elementów.

Ponieważ w opisanej sprawie przedmiotem najmu są zarówno lokale mieszkalne, jak i użytkowe, to usługi dostarczania wody, energii cieplnej i elektrycznej, gazu oraz odprowadzania ścieków jako usługi pomocnicze do usługi głównej powinny zostać opodatkowane taką samą stawką co usługi najmu, tj. 23-proc. dla lokali użytkowych i zwolnioną dla lokali mieszkalnych.

Gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, wydatki za media stanowiące element świadczenia należnego z najmu lokalu stanowią wraz z czynszem obrót

dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 20 września 2011 r. (nr IPTPP3/443-51/11-3/IB).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.814.jpg@RY2@

Andrzej Nikończyk, doradca podatkowy, partner w KNDP

Kwestia jednolitych zasad opodatkowania różnych czynności (jak np. czynszu i odprzedaży mediów) zazwyczaj wprost wynika z treści umowy cywilnoprawnej, która ustanawia jedno świadczenie (udostępnienie lokalu wraz z mediami). Jednak nawet w przypadku rozdziału w umowie poszczególnych świadczeń (np. odrębna umowa na odprzedaż mediów), mogą one być opodatkowane na takich samych zasadach jak usługa podstawowa (najem), jako usługi pomocnicze. Zatem dostawa mediów do lokalu będzie opodatkowana według zasad właściwych dla najmu, o ile te świadczenia służą lepszemu wykorzystaniu usługi podstawowej. Trudno zaś wyobrazić sobie korzystanie z lokalu bez wody, ogrzewania, energii elektrycznej czy gazu. Należy jednak pamiętać, że związek ten musi być ścisły, by różne usługi były łącznie opodatkowane. Nie dotyczy to usług innych niż pomocnicze, np. usług sprzątania, nie są one bowiem niezbędne do korzystania z niego, w konsekwencji więc podlegają opodatkowaniu nie jako najem, ale jako usługi sprzątania.

Przedmiotem działalności podatnika, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności, jest zakładanie stolarki budowlanej (PKD 43.32.Z). Swoją działalność podatnik traktuje jako wykonywanie usług budowlano-montażowych w budynkach mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, jak również w budynkach niemieszkalnych, handlowo-usługowych i przemysłowych.

W zakresie swojej działalności podatnik wykonuje meble na wymiar typu: szafy na prowadnicach z drzwiami przesuwnymi montowane na stałe (mocowane do sufitu i do podłogi), zabudowy wnęk z drzwiami przesuwnymi, komplety mebli kuchennych z zabudową AGD (np. lodówki, kuchenki gazowe), drzwi przejściowe - przesuwne na prowadnicach między pomieszczeniami, meble biurowe i meble łazienkowe. Materiały potrzebne do wykonania tych usług, czyli płyty meblowe, prowadnice, obrzeża, uchwyty i inne akcesoria, zakupuje u producentów z zastosowaniem stawki 23-proc. VAT. Zakupione materiały są następnie przez podatnika przygotowywane pod wymogi klienta, tzn. cięte na wymiar i odpowiednio wykańczane, a następnie montowane u klienta. Czy do wykonywanych usług zastosowanie ma preferencyjna 8-proc. stawka VAT, czy też w przypadku mebli kuchennych, łazienkowych i biurowych 23-proc., bez względu na miejsce ich wykonywania?

Obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, powinny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednak nie do wszystkich usług dotyczących samego instalowania czy montażu różnych towarów.

Świadczonych przez podatnika usług w zakresie wykonania i montażu: szaf wnękowych na prowadnicach z drzwiami przesuwnymi montowanych na stałe, zabudowy wnęk z drzwiami przesuwnymi, mebli kuchennych, mebli łazienkowych oraz mebli biurowych nie można uznać za konserwację, remont, modernizację, a także budowę czy przebudowę, bowiem czynności te nie dotyczą substancji samego budynku. Stałą zabudowę szafami wnękowymi na prowadnicach z drzwiami przesuwnymi lub wykonanie mebli kuchennych, łazienkowych bądź biurowych należy uznać za wyposażenie budynku (lokalu), a fakt trwałego ich przytwierdzenia do ścian, podłoża i sufitu, w przedmiotowej sprawie, pozostaje bez znaczenia, bowiem nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku.

Natomiast wykonanie i montaż drzwi stanowiących część składową budynku - w zależności od okoliczności towarzyszących tej czynności - może być uznane za związane z budową, remontem, modernizacją lub przebudową, o których mowa w ustawie o VAT.

Do opisanych we wniosku usług polegających na wykonaniu i montażu: szaf na prowadnicach z drzwiami przesuwnymi montowanymi na stałe, zabudowy wnęk z drzwiami przesuwnymi, mebli kuchennych, mebli łazienkowych, mebli biurowych wykonywanych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym zastosowanie ma stawka 23-proc., bowiem czynności te nie stanowią usług wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, jak również usług, o których mowa w par. 7 rozporządzenia ministra finansów z 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Analogiczną stawką VAT podatnik zobowiązany jest opodatkować przedmiotowe usługi wykonywane w obiektach nieobjętych społecznym programem mieszkaniowym, tj. biurach, budynkach handlowo-usługowych, a także przemysłowych.

W przedmiocie wykonania i montażu drzwi przejściowych przesuwnych na prowadnicach między pomieszczeniami w obiektach budownictwa społecznego (PKOB 11) podatnik może zastosować obniżoną, tj. 8-proc. stawkę VAT, gdyż wykonuje je w ramach usług modernizacyjnych. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki, na podstawie których zastosowanie preferencyjnej stawki VAT jest prawnie dopuszczalne.

Natomiast w przypadku wykonania i montażu przedmiotowych drzwi w obiektach nieobjętych społecznym programem mieszkaniowym podatnik zobowiązany jest zastosować 23-proc. stawkę podatku.

dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 16 września 2011 r. (nr ILPP1/443-865/11-4/MK).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.815.jpg@RY2@

Mariusz Machciński, doradca podatkowy, partner w Stone & Feather Tax Advisory

Omawiana interpretacja dotyczy stawki VAT na prace stolarskie i montażowe w budynkach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Sprawa rozbija się o znaczenie pojęć: budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa, którymi posługuje się art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług dla zakreślenia granic stosowania obniżonej stawki VAT. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu pojęcie modernizacji i remontu w omawianej interpretacji związał tylko z takimi pracami, które w sposób trwały wpływają na substancję budynku. Oparł się przy tym na znaczeniach wynikających z prawa budowlanego oraz - dla modernizacji - z Wikipedii i słownika języka polskiego. Interpretacja słownikowa ma jednak tę słabość, że te same pojęcia w różnych źródłach mają często inne znaczenia. W pułapkę tę wpada zresztą sam organ podatkowy. O ile bowiem w Wikipedii elementem modernizacji jest trwałe ulepszenie, o tyle w słowniku języka polskiego warunek trwałości już nie występuje. Dodatkowe wątpliwości rodzi korzystanie przez organ podatkowy przy rozstrzyganiu sprawy interpretacyjnej z Wikipedii (jej walor jako źródła znaczeń językowych jest mniejszy niż słownika języka polskiego).

Podatnik w lipcu 2011 r. rozpoczął działalność gospodarczą jako firma osoby fizycznej. Jest czynnym podatnikiem VAT. Przedmiotem działalności jest wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzaniu kostką granitową placów, parkingów i dróg (roboty brukarskie) z materiału własnego i powierzonego.

Działalność firmy jest według PKD sklasyfikowana pod numerem 42.11.Z jako "roboty związane z budową dróg i autostrad". Czy do wykonanej usługi polegającej na budowie chodnika i parkingu z kostki granitowej na posesji zamawiającego (przekraczającej 300 mkw.), na której mieści się dom jednorodzinny, można zastosować stawkę preferencyjną VAT w wysokości 8 proc.?

Podstawowa stawka VAT wynosi obecnie 23 proc. Jednak w niektórych sytuacjach można zastosować stawki obniżone. Przykładowo stawkę 8-proc. stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych.

Artykuł 41 ust. 12b ustawy o VAT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054) stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się:

- budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 mkw.,

- lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 mkw.

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej wskazane limity stawkę obniżoną stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej się do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Obiekty budownictwa mieszkaniowego to budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11.

Natomiast z uregulowań zawartych w prawie budowlanym wynika, że pod pojęciem obiektu budowlanego rozumie się budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynkiem zaś jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz ma fundamenty i dach.

W tej definicji budynku nie mieszczą się elementy infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu. Oznacza to, że ze stawki preferencyjnej korzystają wyłącznie budowy, remonty, modernizacja, termomodernizacja i przebudowa budynków rozumianych jako obiekty budowlane wraz z wbudowanymi w bryłę budynku instalacjami i urządzeniami technicznymi. Obniżona stawka podatku nie obejmuje więc innych elementów infrastruktury budowlanej.

Zatem dla robót wykonywanych w bryle budynku zastosowanie znajdzie 8-proc. stawka VAT, o ile mieszczą się w czynnościach, dla których ustawodawca przewidział preferencyjną stawkę. Natomiast dla pozostałych usług, wykonywanych poza bryłą budynku, zastosowanie ma podstawowa stawka podatku w wysokości 23 proc.

Z tytułu wykonania usługi polegającej na budowie chodnika i parkingu z kostki granitowej na posesji zamawiającego, na której mieści się dom jednorodzinny, nie można zastosować stawki preferencyjnej VAT w wysokości 8 proc., na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT. Stawka ta odnosi się wyłącznie do robót budowlanych, wykonywanych wewnątrz budynku sklasyfikowanego w PKOB w dziale 11, tj. w obiekcie budownictwa mieszkaniowego w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o VAT. Przedmiotowa usługa, wykonana poza bryłą budynku, opodatkowana będzie 23-proc. stawką VAT.

dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 28 września 2011 r. (nr ILPP1/443-1007/11-2/BD).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.816.jpg@RY2@

Przemysław Skorupa, doradca w Deloitte

Należy zgodzić się z interpretacją przyjętą przez dyrektora Izby Skarbowej, że wyłącznie takie prace budowlane lub remontowe, które dotyczą bryły budynku, mogą korzystać z obniżonej stawki podatku, jeżeli obiekt budowlany spełnia kryteria budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przepisy jednoznacznie odwołują się bowiem do usług, których przedmiotem są obiekty budownictwa mieszkaniowego, pozostawiając poza zakresem stosowania stawki obniżonej infrastrukturę towarzyszącą. W przypadku gdy usługa polega na budowie chodnika i miejsca parkingowego położonych poza obrębem budynku, prace te nie dotyczą obiektu budownictwa mieszkaniowego, a zatem podlegają opodatkowaniu stawką 23-proc.

Jednak w przypadku gdy deweloper sprzedawałby dom jednorodzinny położony na zagospodarowanej działce, na której znajdowałyby się również miejsce parkingowe chodnik, to zakładając, że powierzchnia tego domu nie przekraczałaby 300 mkw., można twierdzić, że do całej transakcji mogłaby zostać zastosowana stawka obniżona.

Podatnik ma dyplom ukończenia akademii muzycznej i tytuł magistra sztuki w zakresie gry. Posiadany dyplom daje mu pełne uprawnienia do pracy w charakterze nauczyciela muzyki we wszystkich szkołach muzycznych na wszystkich stopniach.

Jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą na podstawie PKD 8552 Z - "pozostałe formy edukacji artystycznej".

Formą prowadzonej działalności jest szkoła muzyczna, która umożliwia rozwijanie uzdolnień muzycznych. Placówka została założona po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez urząd miasta. Podatnik nie ma wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego, tj. ewidencji szkół i placówek publicznych.

Podatnik świadczy usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, gimnazjalnym, wyższym, przy czym część z nich jest prowadzona przez podatnika osobiście, a część przez osoby zatrudnione na podstawie umów-zleceń. Czy wszystkie usługi będą zwolnione z VAT?

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT zwalnia się z podatku usługi świadczone przez:

a. jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty w zakresie kształcenia i wychowania,

b. uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Do zastosowania zwolnienia wynikającego z tego przepisu nie jest konieczne, by usługa w zakresie kształcenia była jednocześnie usługą w zakresie wychowania. Na podstawie przedmiotowego przepisu zwolnieniem od podatku mogą być objęte zarówno usługi w zakresie kształcenia, jak i usługi w zakresie wychowania.

Ponadto zwolnienie ma zastosowanie wyłącznie do usług kształcenia wymienionych w zaświadczeniu właściwego organu o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych.

Z kolei w myśl art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT zwalnia się z podatku usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, gimnazjalnym, ponadgimnazialnym i wyższym świadczone przez nauczycieli.

Warunkiem zastosowania zwolnienia z podatku jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione z podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez nauczającego np. z rodzicami uczniów.

Działalność szkół niepublicznych, takich jak prowadzona przez podatnika szkoła muzyczna, może korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT, pod warunkiem że jednostka taka jest objęta systemem oświaty oraz świadczy usługi kształcenia wymienione w zaświadczeniu właściwego organu o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Podatnik nie ma zaświadczenia o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Wobec tego realizowane przez niego w ramach prowadzonej szkoły muzycznej usługi nauki muzyki nie będą korzystać ze zwolnienia z podatku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT. W tej sytuacji należy przeanalizować, czy spełnione są przesłanki umożliwiające skorzystanie ze zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT.

Zwolnione z VAT w myśl art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT jest nauczanie prywatne przez nauczycieli obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe. Przy czym usługi świadczone przez nauczycieli muszą być czynnościami wykonywanymi na ich własny rachunek i odpowiedzialność. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń, czy też jednocześnie większa liczba osób. W przypadku jednak gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni na podstawie umów z podmiotami trzecimi, nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotami, z którymi takie umowy są podpisane.

Usługi nauki muzyki świadczone osobiście przez podatnika w prowadzonej przez niego szkole muzycznej korzystają ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT. Zwolnienie nie ma natomiast zastosowania do usług nauki muzyki, świadczonych w szkole muzycznej podatnika przez osoby zatrudnione na podstawie umów-zleceń.

Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między uczącym a uczniem

dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 27 września 2011 r. (nr ILPP2/443-1004/11-4/AD).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.817.jpg@RY2@

Agnieszka Bieńkowska, doradca podatkowy, partner w MDDP Michalik Dłuska Dziedzic i Partnerzy

W omawianym stanie faktycznym izba słusznie uznała, że nauczycielowi świadczącemu usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym, podstawowym, gimnazjalnym, ponadgimnazjalnym i wyższym przysługuje prawo do zastosowania w stosunku do takich usług zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o podatku od towarów i usług. Zwolnienie to jest niezależne od zwolnienia przysługującego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 tej ustawy i ma zastosowanie niezależnie od kryteriów wynikających z pkt 26, tj. bez względu na to, czy świadczący je podmiot został wpisany do ewidencji placówek publicznych w rozumieniu ustawy o systemie oświaty, czy też nie. Izba zaznaczyła przy tym, że zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 27 ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, tj. do jego zastosowania konieczne jest, aby usługi prywatnego nauczania były wykonywane przez osobę mającą uprawnienia nauczyciela, z czym można dyskutować, ponieważ przepis ten nie zawiera takiego warunku. Warunkiem natomiast, który powinien być spełniony, jest to, aby usługi świadczone przez nauczyciela były wykonywane bezpośrednio na rzecz ucznia czy studenta, w przeciwnym razie - jak stwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-473/08 Eulitz - usługi te nie będą miały charakteru nauczania prywatnego.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie budowy budynków mieszkalnych, w których wyodrębni własność poszczególnych lokali mieszkalnych i które następnie sprzeda klientom. Wraz ze sprzedażą lokalu mieszkalnego, w ramach jednej transakcji, następuje sprzedaż przynależnego do niego miejsca postojowego. Lokale mieszkalne będące przedmiotem sprzedaży spełniają definicję budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Wraz z nabyciem prawa własności do lokali mieszkalnych nabywcy będą mieli możliwość zakupu miejsc postojowych (jednego lub więcej), a właściwie, w rozumieniu prawa cywilnego - prawa do wyłącznego korzystania z tych miejsc. Nie ma możliwości zakupu miejsc postojowych przez osoby nienabywające jednocześnie prawa własności lokalu mieszkalnego. Miejsca postojowe są integralną częścią urządzeń związanych z budynkiem mieszkalnym. Czy do sprzedaży mieszkań z miejscami postojowymi można zastosować obniżoną stawkę VAT?

Samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż.

Miejsce postojowe znajdujące się zarówno w podziemnej części budynku mieszkalnego, jak i na powierzchni działki jest częścią nieruchomości wspólnej. Nie można nabyć prawa do korzystania z miejsca postojowego w oderwaniu od nabycia samego lokalu mieszkalnego, jako że miejsca postojowe nie są w opisanym przypadku samodzielnymi lokalami użytkowymi, nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie jednego budynku ani też odrębnych nieruchomości. Nie można również nabyć w oderwaniu od lokalu mieszkalnego części wspólnych budynku mieszkalnego.

Zatem jeżeli w ramach jednej nieruchomości następuje sprzedaż na odrębną własność lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej, w ramach którego przydzielono nabywcy prawo do wyłącznego korzystania z określonego miejsca postojowego znajdującego się w części podziemnej budynku lub na powierzchni działki, to sprzedaż ta stanowi jedną czynność opodatkowaną jedną stawką VAT. Zatem sprzedaż tego rodzaju należy rozpatrywać łącznie. Znajdujące się na terenie nieruchomości wspólnej miejsce postojowe jest bowiem jedynie umownie wydzieloną częścią przestrzeni stanowiącej współwłasność nabywców lokali mieszkalnych, co odnosi się zarówno do miejsc postojowych oznaczonych w garażu wielostanowiskowym, jak i miejsc postojowych na powierzchni terenu. W związku z tym sprzedaż ta ma charakter jednej transakcji i podlega opodatkowaniu 7-proc. (obecnie 8-proc. - przyp. red.) stawką VAT.

Sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym należy traktować jako jedną transakcję. Zastosowanie do niej będzie więc miała jedna stawka VAT

dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 9 września 2011 r. (nr ILPP1/443-899/09/11-S/MP).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.818.jpg@RY2@

Jan Furtas, prawnik, konsultant podatkowy w Instytucie Studiów Podatkowych

W przypadku dostawy miejsc posto jowych wraz z lokalem mieszkalnym w większości przypadków organy stosują stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8 proc. Jest to bezsporne w sytuacjach, gdy nie jest możliwy zakup osobno mieszkania i miejsca postojowego - stanowią one dostawę złożoną, której świadczeniem głównym jest lokal mieszkalny, zaś świadczeniem pobocznym - miejsce postojowe. Problem powstaje w przypadku, gdy lokal mieszkalny i miejsce postojowe sprzedawane są na podstawie odrębnych umów. Pomimo ewidentnego związku zakupu lokalu z zakupem miejsca postojowego, organy twierdzą, że są to odrębne świadczenia, tak więc powinny być opodatkowane odpowiednio stawką 8-proc. i 23-proc. Jednak biorąc pod uwagę najnowsze orzecznictwo NSA (np. uchwała dotyczącą kosztów ubezpieczenia leasingu), nawet gdy lokal i miejsce postojowe sprzedawane są na podstawie odrębnych umów, możliwe jest zastosowanie stawki 8-proc. do obu transakcji. Decydujące znaczenie ma bowiem ekonomiczny związek występujący pomiędzy zakupem lokalu i miejsca postojowego, nie zaś odrębność obydwu dostaw na gruncie kodeksu cywilnego .

Gmina jest właścicielem gruntów na terenie miasta, które oddała w użytkowanie wieczyste. Z tego tytułu pobiera opłaty roczne, płatne do 31 marca każdego roku. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu. Opłaty roczne z tytułu wieczystego użytkowania gruntu ustanowionego przed 1 maja 2004 r. nie są opodatkowane zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007 r. (sygn. akt I FPS 1/06). Uznano w niej, że opłata z tytułu wieczystego użytkowania gruntu ustanowionego przed 1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała VAT ani nie zawierała należnego podatku, nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy. Zatem gmina opodatkowuje opłaty roczne z tytułu wieczystego użytkowania gruntów ustanowionych od 1 maja 2004 r. W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż z upływem terminu płatności poszczególnych opłat pobieranych z tego tytułu. Wątpliwość gminy pojawia się w odniesieniu do opłat rocznych z tytułu wieczystego użytkowania gruntów ustanowionych przed 1 stycznia 2011 r., a po 30 kwietnia 2004 r. Wynika ona ze zmiany od 1 stycznia 2011 r. stawki podstawowej podatku w wysokości 22 proc. Od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. stawka podstawowa wynosi 23 proc. Czy począwszy od 1 stycznia 2011 r. stawka VAT z tytułu wieczystego użytkowania gruntów ustanowionych w okresie pomiędzy 1 maja 2004 r. a 1 stycznia 2011 r., wynosić powinna 23 proc.?

Podstawowa stawka VAT wynosi 22 proc. Jednak od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r. wynosi 23 proc.

Prawo wieczystego użytkowania jest prawem rzeczowym, którego treść i granice określone zostały zasadniczo w przepisach kodeksu cywilnego oraz w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Z zawartych tam regulacji wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela. Użytkownik wieczysty może, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w użytkowanie wieczyste, korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach może swoim prawem rozporządzać. Wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.

Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o użytkowanie wieczyste. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony, nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

W przypadku użytkowania wieczystego właścicielem gruntu przez cały okres użytkowania pozostaje Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Użytkownik wieczysty w tym czasie posiada we władaniu rzecz cudzą. Jednak jego prawo w stosunku do tego gruntu pozwala na dysponowanie rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

Jako że do uznania za dostawę dla potrzeb VAT wystarczające jest władanie towarem jak właściciel, a nie bycie właścicielem w sensie prawnym, dlatego też oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów. W związku z tym podlega ono opodatkowaniu VAT.

Zobowiązanym do opodatkowania w takim przypadku jest właściciel, tj. Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Opodatkowanie powinno być zrealizowane na zasadach obowiązujących w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Ponieważ czynność oddania w wieczyste użytkowanie gruntu traktowana jest jak odpłatna dostawa towarów, przyjąć należy, że dokonuje się ona z chwilą wydania towaru, tj. oddania gruntu w użytkowanie wieczyste mocą aktu notarialnego.

W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż z upływem terminu płatności poszczególnych opłat. Ten przepis jest odstępstwem od ogólnej zasady powstania obowiązku podatkowego.

Dla oceny, jaką stawką VAT w latach 2011 - 2013 (gdy stawka podstawowa VAT wynosi 23 proc.) powinny być opodatkowane opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego, odwołać się należy do art. 41 ust. 14a ustaw o VAT. Zgodnie z nim w przypadku czynności podlegającej opodatkowaniu, wykonanej przed dniem zmiany stawki podatku, dla której obowiązek podatkowy powstaje w dniu zmiany stawki podatku lub po tym dniu, czynność ta podlega opodatkowaniu według stawek podatku obowiązujących dla tej czynności w momencie jej wykonania.

Zatem jeśli gmina oddała grunty w użytkowanie wieczyste, a tym samym wykonała czynność podlegającą opodatkowaniu, tj. dostawę towarów - przed dniem zmiany stawki VAT, tj. przed 1 stycznia 2011 r., to została spełniona dyspozycja cytowanego art. 41 ust. 14a ustawy o podatku od towarów i usług.

Oznacza to, że wnoszone po 31 grudnia 2010 r. opłaty roczne od oddania gruntu w użytkowanie wieczyste powinny podlegać opodatkowaniu według stawki podatku obowiązującej dla tej czynności w momencie jej wykonania (co miało miejsce do 31 grudnia 2010 r.), czyli w przedmiotowej sprawie, w wysokości 22 proc.

dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 1 września 2011 r. (nr IPTPP2/443-252/11-2/JN).

@RY1@i02/2011/201/i02.2011.201.086000700.819.jpg@RY2@

Andrzej Pośniak, doradca podatkowy w CMS Cameron McKenna

Opodatkowanie VAT ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oraz rocznych opłat za to użytkowanie jest przedmiotem nieustannych wątpliwości i dyskusji. Kolejna kontrowersja w tym względzie pojawiała się w związku z podwyższeniem stawki VAT od 1 stycznia 2011 r. Powstało bowiem pytanie, czy opłaty za użytkowanie wieczyste naliczane od tego dnia powinny podlegać 22-proc. czy 23-proc. VAT. Stanowisko zaprezentowane w omawianej interpretacji wydaje się słuszne. Nie można bowiem zapominać, że ustanowienie użytkowania wieczystego stanowi dostawę towaru, a nie świadczenie usługi. W efekcie dostawa tego towaru ma miejsce w momencie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, bez względu na to, że opłaty z tego tytułu pobierane są okresowo nawet przez 99 kolejnych lat. Zatem skoro omawiana dostawa miała miejsce jeszcze przed podwyżką VAT, zastosowanie do niej - a w efekcie i do związanych z nią opłat okresowych - powinna mieć stawka obowiązująca przed 1 stycznia 2011 r. Warto też zauważyć, że omawiana interpretacja jest korzystna dla podatników. W praktyce bowiem, ewentualne dalsze podwyżki VAT nie będą miały bezpośredniego wpływu na wysokość opłat ponoszonych z tytułu już ustanowionych użytkowań wieczystych. Naturalnie, w przypadku ewentualnej obniżki VAT, rozwiązanie to nie będzie korzystne dla podatników, jednak trudno się takiego kroku spodziewać w przewidywalnej przyszłości.

Oprac. Ewa Matyszewska