Czy ponoszenie opłat wpływa na rozliczenia podatkowe

Jeżeli ponoszone wydatki na podwyższenie kwalifikacji zawodowych (mimo że trudno je przypisać do konkretnych przychodów) mają związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w konsekwencji wpływ na powstanie lub zwiększenie, obecnie lub w przyszłości, przychodu, to wydatki na ten cel mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jednak pod warunkiem ich należytego udokumentowania.

Przy czym wykazanie związku poniesionych wydatków z działalnością gospodarczą oraz ich wpływu na wysokość osiągniętych przychodów spoczywa na podatniku, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Art. 22, 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o PIT (katalog wydatków niestanowiących kosztów podatkowych) i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Koszty, które ponosi podatniczka w opisanej sytuacji, związane są z przychodem uzyskiwanym przez nią w ramach najmu prywatnego i służą zabezpieczeniu i zachowaniu źródła przychodów.

W związku z tym, mając wpływ na wielkość uzyskanego przychodu, stanowić będą koszty uzyskania przychodów.

Zatem wydatki, takie jak: czynsz, podatek od nieruchomości, opłata za prawo wieczystego użytkowania oraz jednorazowa opłata za służebność gruntową stanowią, koszty uzyskania przychodów, bowiem związane są z przychodem uzyskiwanym przez podatniczkę z tytułu najmu garażu.

Art. 22, 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Opłaty za korzystanie ze środowiska są przychodami funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zaś środki tych funduszy są przeznaczone na finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Do ponoszenia tych opłat zobowiązany jest podmiot korzystający ze środowiska. W przypadku składowania odpadów podmiotem tym jest posiadacz odpadów - zarządzający składowiskiem odpadów, który jest zobowiązany we własnym zakresie ustalić wysokość należnej opłaty za korzystanie ze środowiska i wnieść ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego.

Obowiązek uiszczania opłat przez podmioty korzystające ze środowiska nie jest związany ze zwrotnym świadczeniem przez fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej usług i w związku z tym opłaty te nie podlegają opodatkowaniu VAT. Jeżeli jednak korzystający ze środowiska obciąża kosztami tych opłat swoich klientów, to stanowią one element kalkulacyjny ceny, co w konsekwencji powoduje wzrost ceny świadczonej usługi będącej przedmiotem opodatkowania VAT.

Tym samym spółka powinna przyjąć tę opłatę jako element kalkulacyjny ceny za świadczenie skonkretyzowanej usługi sklasyfikowanej w jednym grupowaniu PKWiU. W konsekwencji opłata za korzystanie ze środowiska stanowi, uzupełniający obok należności za umieszczenie odpadów na składowisku, element podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W tej sytuacji opłatę tę należy traktować jako część kwoty należnej z tytułu świadczonej usługi zagospodarowania odpadów (element kalkulacyjny ceny) i opodatkować według stawki właściwej dla tej usługi.

Art. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.).

Przepisy ustawy o CIT nie precyzują, co należy rozumieć pod pojęciem kosztów używania samochodu osobowego, dlatego też przyjąć należy potoczne rozumienie tego pojęcia. Za koszty te należy zatem uznać wszelkie wydatki niezbędne do wykorzystania tego samochodu dla potrzeb podatnika (koszty eksploatacyjne) oraz inne koszty związane z używaniem samochodu, w tym także opłaty parkingowe oraz za przejazd autostradą, pod warunkiem ich zgodnego z przepisami udokumentowania.

Spółka może więc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zwrócone pracownikom udokumentowane wydatki związane z użytkowaniem prywatnego samochodu pracownika dla jej potrzeb, poniesione w czasie podróży służbowej (obejmujące m.in. opłaty za przejazd autostradą i parkowanie), pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, jednak wyłącznie w granicach wynikających z limitu.

Art. 15, 16 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).

Opłata za nielegalny pobór energii nie jest wynikiem dobrowolnego tolerowania przez dostawcę czynów niedozwolonych w zakresie kradzieży, manipulacji przy urządzeniach pomiarowych czy też samowolnego podpięcia się do sieci, a i sam odbiorca nie dokonuje tych działań w celu ponoszenia później kosztu opłaty za nielegalny pobór. Opłata za nielegalny pobór energii nie legalizuje też wcześniejszych naruszeń prawa (pomimo opłaty sam czyn przestępny nadal podlegać będzie ściganiu), stanowi jedynie ryczałtową rekompensatę za pobraną energię, uszkodzenia sieci i urządzeń pomiarowych itp.

Kradzież towarów czyni podmiot, który się jej dopuszcza, jedynie ich dzierżycielem. Jej skutkiem nie jest uzyskanie przez sprawcę uprawnienia do rozporządzania towarami jak właściciel. Kradzież nie może być uznana za zdarzenie powodujące przeniesienie praw pomiędzy poszkodowanym a sprawcą. Jednocześnie zasada neutralności podatkowej nie oznacza obowiązku uznania kradzieży towarów za dostawę tych towarów i nie stanowi również przeszkody dla oceny, według której kradzież jako taka nie jest czynnością opodatkowaną VAT.

Zatem pobierane przez spółkę opłaty za nielegalny pobór energii elektrycznej nie są czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Art. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.).

Ewa Matyszewska

ewa.matyszewska@infor.pl