Jak amortyzować środki trwałe

ekspert GP

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23. Zatem kosztem uzyskania przychodów są też odpisy amortyzacyjne. Odpisów od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Jednak podatnicy mogą podane we wspomnianym wykazie stawki podwyższać dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej. Dla samochodów osobowych stawka może być podwyższona o współczynnik 1,4. Samochody osobowe wynajmowane szkołom nauki jazdy będą na pewno eksploatowane intensywniej niż przeciętnie i wymagają szczególnej sprawności technicznej. Podatnik może więc podwyższyć stawkę amortyzacji, która wyniesie 28 proc. (20 proc. x 1,4 = 28 proc.).

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o PIT podatnicy w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, oraz mali podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 100 tys. euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych. Przy określaniu tego limitu nie uwzględnia się odpisów amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 3,5 tys. zł wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Jednorazowa amortyzacja stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w aktach prawa wspólnotowego. Jednak przepisów tych nie stosuje się do pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego. Jednak ulga w postaci jednorazowego odpisu amortyzacyjnego, chociaż stanowi pomoc publiczną, to nie stanowi pomocy na nabycie środka trwałego. Można więc stosować ją także wobec podmiotów prowadzących działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego.

Sposób amortyzacji zależy w tym przypadku od sposobu pracy drukarki. Jeśli współpracuje ona z jednym komputerem, należy traktować ją jako urządzenie peryferyjne. Oznacza to, że wydatki na zakup komputera i drukarki należy traktować łącznie. Będą się one składały na wartość początkową całego zestawu komputerowego, stanowiącą podstawę do naliczania odpisów amortyzacyjnych. Jeśli wartość zestawu nie przekroczy 3,5 tys. zł, to przedsiębiorca może zaliczyć wydatki na zakup tego sprzętu bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w momencie oddania zestawu do użytkowania. Może też wprowadzić zestaw do ewidencji środków trwałych i rozpocząć jego amortyzowanie. Amortyzacji może dokonywać na zasadach ogólnych lub też dokonać jednorazowego odpisu w miesiącu oddania sprzętu do użytkowania bądź w miesiącu następnym.

Drukarka może też stanowić samodzielny środek trwały. Taka sytuacja wystąpi wówczas, gdy drukarka będzie współpracowała z kilkoma komputerami jednocześnie. Wówczas nie można jej traktować jako urządzenia peryferyjnego, lecz jako środek trwały, zdolny do samodzielnego użytku. W takiej sytuacji zastosowanie znajdą ogólne zasady ustalania wartości początkowej i amortyzacji.