Jak wybrać najkorzystniejszą formę opodatkowania na 2010 rok

Rozpoczynając działalność gospodarczą albo wynajem, zmuszeni będziemy dokonać w pierwszej kolejności wyboru formy opodatkowania, czyli zasad, według których rozliczymy się z fiskusem z dochodów, które nam taka działalność przyniesie.

Niezależnie od tego, czym zajmuje się nasza firma, powinniśmy dokładnie i szybko przemyśleć swoją sytuację podatkową i najpóźniej do 20 stycznia podjąć decyzję w sprawie optymalnego sposobu opodatkowania. Warto też pamiętać, że wybór formy opodatkowania nie jest dokonywany raz na cały okres działalności, lecz może być dokonywany w każdym roku prowadzenia firmy od nowa. A zatem konieczność podjęcia szybkiej decyzji w sprawie formy opodatkowania dotyczy nie tylko podatników, którzy w styczniu 2010 r. po raz pierwszy uzyskują dochody opodatkowane PIT z działalności gospodarczej, lecz także tych, którzy czerpią je od dawna.

W każdym przypadku przed podjęciem decyzji warto dokładnie przemyśleć dostępne rozwiązania, ponieważ dokonany wybór będzie wiązał nas przez cały rok podatkowy. Z wybranej na początku roku formy opodatkowania nie uda nam się zatem zrezygnować w połowie roku.

Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych rozpoczynający działalność gospodarczą mają do wyboru trzy podstawowe formy opodatkowania. Mogą płacić podatek według skali podatkowej ze stawkami 18 i 32 proc., według jednolitej 19-proc. stawki PIT. Mogą też płacić podatek w formie zryczałtowanej: ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych lub karty podatkowej. Domyślną formą opodatkowania są tzw. zasady ogólne, czyli opłacanie podatku według progresywnej skali podatkowej. Pozostałe formy opodatkowania nie zawsze będą dostępne. Karta podatkowa obejmuje np. tylko wybrane formy aktywności zawodowej, głównie małe warsztaty rzemieślnicze. Również ryczałt nie jest dostępny dla wszystkich podatników. Wyłączenia dotyczą zarówno wybranych form działalności, jak i firm uzyskujących w poprzednim roku przychody powyżej pewnego pułapu.

W przypadku czerpania dochodów z najmu podatnik ma możliwość wybrania jako formy ich opodatkowania albo podatek płacony według skali podatkowej, albo też ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Ten ostatni podatek jest o tyle prostszy w rozliczeniu, że jest obliczany od przychodu bez konieczności ustalania kosztów.

Potrzebne zawiadomienie

Obowiązujące przepisy przewidują, że wybór formy opodatkowania wymaga zawiadomienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego. W przypadku osób fizycznych jest nim naczelnik urzędu skarbowego, na terenie działania którego podatnik ma miejsce zamieszkania (czego nie należy mylić z miejscem zameldowania, bo to nie to samo).

Zawiadomienie takie składa się co do zasady do 20 stycznia. W praktyce jest tak jednak tylko wtedy, gdy działalność rozpoczynamy z początkiem roku. Jeżeli natomiast podatnik rozpoczyna prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego, zawiadomienie powinien złożyć do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu.

Jeżeli zatem podatnik rozpoczyna działalność 20 marca, a pierwszy przychód uzyska 21 marca, zawiadomienie powinien złożyć do 20 marca. Nie wolno też mu tego zrobić później niż 21 marca. W tym dniu uzyskał bowiem pierwszy przychód. Co ważne, raz złożonego oświadczenia nie trzeba odnawiać. Obowiązuje ono także w latach następnych. Jeśli zatem podatnik kontynuuje działalność, a nie chce zmienić sposobu płacenia podatków, w kolejnych latach nie musi już nic robić.

Co ważne, dokonany wybór formy opodatkowania wiąże do końca roku podatkowego. Oznacza to, że nie można zmienić formy, w której płacimy PIT, w trakcie roku podatkowego.

Raz złożone oświadczenie o wyborze formy opodatkowania jest ważne także w kolejnych latach. Jeżeli zatem w kolejnym roku nie zamierzamy zmieniać formy płacenia podatku, nie musimy już składać kolejnego oświadczenia. Zwyczajnie kontynuujemy rozliczanie się na dotychczasowych zasadach. Z uwagi na to, że nie zawsze będzie to jednak dla nas korzystne, warto pamiętać i o tym, że wybór formy opodatkowania, niezależnie od tego, którą wybierzemy, nie jest dokonywany raz na cały okres działalności. Forma ta może być zmieniana w każdym roku prowadzenia firmy lub wynajmowania nieruchomości mieszkalnych. Musimy tylko pamiętać, że jeśli zmieniamy swoją decyzję, to czas na poinformowanie o tym naczelnika urzędu skarbowego mamy tylko do 20 stycznia.

Zasady ogólne

Opłacanie podatku według progresywnej skali podatkowej z dwoma stawkami PIT, czyli 18 i 32 proc., nosi nazwę zasad ogólnych i jest domyślną metodą opodatkowania, co oznacza, że jeżeli nie złożymy oświadczenia o wyborze formy opodatkowania, to będziemy opodatkowani w ten właśnie sposób.

Opodatkowanie według skali podatkowej w niczym nie różni się od tego, jak podatek płaci się, pozostając na etacie, z dwoma wyjątkami. Po pierwsze, mamy możliwość uwzględniania rzeczywistych kosztów tej działalności. Po drugie, musimy prowadzić samodzielnie księgowość w postaci podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Rzadziej zmuszeni jesteśmy prowadzić księgi rachunkowe, bo te prowadzi się dopiero przy obrotach (przychodach) przekraczających równowartość 1,2 mln euro.

Zaliczki na podatek wpłacane są w rachunku narastającym miesięcznie lub kwartalnie bez konieczności składania jakichkolwiek deklaracji. Ostateczne rozliczenie następuje w zeznaniu składanym do końca kwietnia następującego po tym roku, którego rozliczenie dotyczy (patrz ramka).

Ryczałt ewidencjonowany

Zgodnie z przepisami wspomnianej wcześniej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, w tym również wtedy, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych.

Tej formie opodatkowania podlegają również przychody osób fizycznych osiągane z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeśli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Istnieje jednak wiele wyłączeń z możliwości skorzystania z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Ta forma opodatkowania nie będzie możliwa w przypadku podatników:

● opłacających podatek w formie karty podatkowej,

● korzystających, na podstawie odrębnych przepisów, z okresowego zwolnienia od podatku dochodowego,

● osiągających w całości lub w części przychody z tytułu: prowadzenia aptek, działalności w zakresie udzielania pożyczek pod zastaw (prowadzenie lombardów), działalności w zakresie kupna i sprzedaży wartości dewizowych, prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie wolnych zawodów innych niż określone w art. 4 ust. 1 pkt 11 (dotyczy lekarzy, lekarzy stomatologów, lekarzy weterynarii, techników dentystycznych, felczerów, położne, pielęgniarki, tłumaczy oraz nauczycieli w zakresie świadczenia usług edukacyjnych polegających na udzielaniu lekcji na godziny), świadczenia usług wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy, działalności w zakresie handlu częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych,

● wytwarzających wyroby opodatkowane podatkiem akcyzowym, na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii,

● podejmujących wykonywanie działalności w roku podatkowym po zmianie działalności wykonywanej: samodzielnie na działalność prowadzoną w formie spółki z małżonkiem, w formie spółki z małżonkiem na działalność prowadzoną samodzielnie przez jednego lub każdego z małżonków, samodzielnie przez małżonka na działalność prowadzoną samodzielnie przez drugiego małżonka - jeżeli małżonek lub małżonkowie przed zmianą opłacali z tytułu prowadzenia tej działalności podatek dochodowy na ogólnych zasadach,

● rozpoczynających działalność samodzielnie lub w formie spółki, jeżeli podatnik lub co najmniej jeden ze wspólników, przed rozpoczęciem działalności w roku podatkowym lub w roku poprzedzającym rok podatkowy, wykonywał w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres działalności podatnika lub spółki.

Zryczałtowany podatek dochodowy obliczany jest według stawek procentowych od osiągniętego przychodu. Obecnie obowiązuje pięć stawek ryczałtu: 3 proc., 5,5 proc., 8,5 proc., 17 proc. i 20 proc., a ich wysokość jest uzależniona od rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności, co zostało określone w ustawie o podatku zryczałtowanym (zob. tabela). Zdarza się, że podatnik prowadzi działalność, z której przychody opodatkowane są według różnych stawek ryczałtu. Wtedy ryczałt należy ustalić ze stawką właściwą dla przychodów z każdego rodzaju działalności.

Termin określony na 20 stycznia dotyczy też podatników opłacających ryczałt kwartalnie. Podatnicy, którzy wybrali opłacanie ryczałtu co kwartał, są obowiązani do 20 stycznia roku podatkowego zawiadomić o tym naczelnika urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika. Jeżeli do 20 stycznia podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej, nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania lub nie zawiadomił naczelnika urzędu skarbowego o zaprzestaniu opłacania ryczałtu co kwartał, uważa się, że nadal opłaca ryczałt w ten sposób.

Podstawową korzyścią dla podatników, którzy zdecydują się na ryczałt, jest brak konieczności prowadzenia dokumentacji, bo nie ma kosztów, i stosunkowo niska stawka podatku. Zaletą opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego jest jednak przede wszystkim to, że podatnik z góry wie, ile podatku będzie musiał zapłacić. Ponadto nie grozi mu ryzyko wpadnięcia w wyższą stawkę podatku w przypadku uzyskania wyższych przychodów.

Ze wzrostem przychodów wiąże się jednak pewne ryzyko. Trzeba pamiętać, że w przypadku ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych po przekroczeniu 150 tys. euro przychodu traci się prawo do opodatkowania w tej uproszczonej formie. Przedsiębiorca, który przekroczy granicę przychodów, będzie musiał przejść na ogólne zasady opodatkowania od następnego roku.

Wybór opodatkowania w formie ryczałtu nie jest również korzystny dla przedsiębiorców, którzy ponoszą duże koszty swej działalności. Podatnicy nie mogą uwzględniać w obliczonym podatku poniesionych przez nich kosztów uzyskania przychodów, gdyż na wysokość ryczałtu wpływa wyłącznie osiągany przychód (podstawa opodatkowania). Zatem, planując wybór formy opodatkowania, warto każdorazowo porównać przewidywaną kwotę podatku dochodowego obliczoną na zasadach ogólnych oraz kwotę ryczałtu obliczoną dla danego rodzaju działalności od samego przychodu.

Ryczałtowiec może jednak pomniejszyć uzyskany przychód o stratę z lat ubiegłych, a także wydatki na zapłacone składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe jego samego lub osób współpracujących. Podatnik skorzysta również z odliczanych od podstawy opodatkowania ulg z tytułu wydatków na cele rehabilitacyjne, na internet oraz z tytułu dokonanych darowizn. Nie może jednak odpisać od podatku ulgi rodzinnej, którą odlicza się wyłącznie od podatku obliczanego według skali. Przedsiębiorca traci również prawo do wspólnego rozliczenia z małżonkiem lub wychowywanym dzieckiem.

Karta podatkowa

Karta podatkowa jest najbardziej uproszczoną formą opłacania podatku dochodowego. Jest ona przeznaczona przede wszystkim dla niewielkich zakładów usługowych, wytwórczo-usługowych i handlowych.

Możliwość objęcia tą formą opodatkowania jest jednak ograniczona do przychodów osiąganych z niektórych, ściśle określonych, rodzajów działalności wymienionych w art. 23 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Z opodatkowania w formie karty podatkowej mogą korzystać podatnicy prowadzący działalność:

● usługową lub wytwórczo-usługową,

● usługową w zakresie handlu detalicznego żywnością, napojami, wyrobami tytoniowymi oraz kwiatami, z wyjątkiem napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5 proc.,

● usługową w zakresie handlu detalicznego artykułami nieżywnościowymi, z wyjątkiem handlu paliwami silnikowymi, środkami transportu samochodowego, częściami i akcesoriami do pojazdów mechanicznych, ciągnikami rolniczymi i motocyklami oraz z wyjątkiem handlu artykułami nieżywnościowymi objętego koncesjonowaniem,

● gastronomiczną, jeżeli nie jest prowadzona sprzedaż napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5 proc.,

● w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu,

● w zakresie usług rozrywkowych,

● w zakresie sprzedaży posiłków domowych w mieszkaniach, jeżeli nie jest prowadzona sprzedaż napojów o zawartości alkoholu powyżej 1,5 proc.,

● w wolnych zawodach, polegającą na świadczeniu usług w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego,

● w wolnych zawodach, polegającą na świadczeniu przez lekarzy weterynarii usług weterynaryjnych, w tym również sprzedaż niektórych preparatów weterynaryjnych w związku ze świadczonymi usługami,

● w zakresie opieki domowej nad dziećmi i osobami chorymi,

● w zakresie usług edukacyjnych, polegających na udzielaniu lekcji na godziny.

Warunkiem ograniczającym zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej jest m.in. sytuacja, gdy podatnik wykonuje swą działalność nie tylko na rzecz osób fizycznych, lecz także na rzecz osób prowadzących działalność gospodarczą, firm i instytucji oraz gdy zatrudnia na podstawie umów o pracę, umów zlecenia, o dzieło lub innych podobnych umów osoby, które wykonują czynności związane z istotą jego zawodu.

Kolejną przeszkodą przy wyborze karty podatkowej jest prowadzenie poza jednym z rodzajów działalności objętej kartą podatkową innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Podatnik wybierający kartę podatkową nie może prowadzić innej działalności gospodarczej. Z kolei małżonek podatnika nie może prowadzić działalności w tym samym zakresie co podatnik. Podatnik nie może również wytwarzać wyrobów opodatkowanych, na podstawie odrębnych przepisów, podatkiem akcyzowym. Wszystkie wyżej wymienione warunki muszą być spełnione łącznie. Jeżeli podatnik nie spełnia chociaż jednego z nich, nie ma prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej.

Wysokość podatku dochodowego przy karcie podatkowej zależy od zakresu i miejsca wykonywania działalności oraz stanu zatrudnienia. Kwotę tego podatku określa naczelnik urzędu skarbowego w decyzji według stawek miesięcznych. Jeśli działalność prowadzona jest przez wspólników, wysokość podatku ustala się według stawki określonej dla stanu zatrudnienia odpowiadającego łącznej liczbie wspólników i pracowników, a w decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej wymienia się wszystkich wspólników.

Podobny obowiązek zgłoszenia o wyborze formy opodatkowania mają podatnicy opłacający podatek na podstawie karty podatkowej. Wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej za dany rok podatkowy podatnik składa właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego, nie później niż do 20 stycznia, a jeżeli podatnik rozpoczyna działalność w trakcie roku podatkowego przed rozpoczęciem działalności. Jeżeli do 20 stycznia podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że prowadzi nadal działalność opodatkowaną w tej formie (czyli karty podatkowej).

Podatek liniowy

Każdy przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą może wybrać opłacanie podatku według stałej 19-proc. stawki PIT. W przypadku podatku liniowego podatek płacony jest tak samo, jak przy zasadach ogólnych, tylko że jego wysokość wynosi zawsze 19 proc. dochodu. Zaliczki na podatek wpłacane są w rachunku narastającym miesięcznie lub kwartalnie bez konieczności składania jakichkolwiek deklaracji. Ostateczne rozliczenie następuje w zeznaniu składanym do końca kwietnia roku następującego po tym roku, którego rozliczenie dotyczy.

Prawo do rozliczania się 19-proc. podatkiem liniowym można utracić. Nastąpi to wtedy, gdy przedsiębiorca uzyska z prowadzonej działalności gospodarczej przychody ze świadczenia usług na rzecz byłego lub obecnego pracodawcy. Dotyczy to działalności prowadzonej samodzielnie, jak również w formie spółki niemającej osobowości prawnej (np. spółki cywilnej, jawnej). Przychody muszą być związane z czynnościami, które przedsiębiorca wykonywał w roku poprzedzającym rok podatkowy lub wykonywał lub wykonuje w roku podatkowym. Zastrzeżenie to odnosi się tylko do przedsiębiorców zatrudnionych w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy.

Utrata prawa do opodatkowania 19-proc. podatkiem liniowym wiąże się z obowiązkiem wpłacenia zaliczek obliczonych według progresywnej skali podatkowej ze stawkami 18 i 32 proc. Trzeba też pamiętać, że jeżeli przedsiębiorca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą samodzielnie i w formie spółki (spółek) niemającej osobowości prawnej, wybór opodatkowania 19-proc. podatkiem liniowym musi dotyczyć wszystkich form prowadzenia działalności.

Kiedy nie wybierać liniowego PIT

Wybór opodatkowania stawki liniowej PIT jest równoznaczny z pozbawieniem prawa do rocznego rozliczenia podatku na zasadach preferencyjnych przewidzianych dla małżonków (a w pewnych przypadkach również wdowców) lub osoby samotnie wychowującej dzieci.

Nawet jeśli tylko jeden z małżonków wybierze podatek liniowy dla rozliczenia działalności gospodarczej (samozatrudnienia), wykluczone będzie wspólne rozliczenie dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Rozliczenie takie nie będzie możliwe nawet wtedy, gdy podatnik równocześnie uzyskiwałby dochody z działalności gospodarczej i z umowy o pracę. W takim przypadku małżonek, który wybierze podatek 19-proc. z działalności gospodarczej (samozatrudnienia), dla dokonania rocznego rozliczenia podatku dochodowego będzie musiał złożyć dwa zeznania: w jednym rozliczy się z działalności gospodarczej, a w drugim z dochodów z pracy. Podobnie uczyni drugi małżonek, chyba że nie skorzysta z 19-proc. podatku. Jeśli bowiem nadal działalność gospodarczą zechce opodatkować na dotychczasowych zasadach, w jednym zeznaniu rozliczy podatek od sumy dochodów z działalności gospodarczej i z pracy.

Jest pewne, że podatnik o niedużych dochodach, jeśli wybierze liniowy podatek i nie będzie mógł rozliczyć się wspólnie z małżonkiem, to straci na tej formie opodatkowania. Jeśli drugi małżonek ma duże dochody i przekroczy pierwszy próg skali podatkowej, to brak możliwości wspólnego rozliczenia z małżonkiem, który ma dużo mniejsze dochody (i wybrał liniowy podatek), będzie skutkował większym obciążeniem podatkowym. Mechanizm wspólnego opodatkowania małżonków, w przypadku gdy jeden z nich wpadł w progresję podatkową, a drugi nie zarabia bądź ma niskie dochody, skutkuje tym, że w większości przypadków łączny dochód nie będzie w ogóle opodatkowany według stawki 32 proc., lecz według stawki 18 proc., i to z podwójną kwotą wolną od podatku. Oczywiście, jeśli dochód jednego z małżonków wynosi więcej niż dwukrotność drugiego progu (ponad 90 tys. zł), wówczas wspólne opodatkowanie nie doprowadzi do obniżenia stawki podatku dla dochodu tego małżonka. W każdym przypadku konieczne jest zatem dokładne skalkulowanie na konkretnych danych, który wariant opodatkowania jest najbardziej korzystny. Warto też pamiętać, że o ile stawka liniowa PIT wynosi dziś 19 proc., o tyle w przypadku skali jest to 18 proc. i to z dodatkowym bonusem w postaci kwoty zmniejszającej podatek. Oczywiście ma to zastosowanie tylko dla dochodów nieprzekraczających 85 528 zł rocznie.

Jak opodatkować najem

Obowiązujące przepisy przewidują, że dochody osiągane przez podatników z najmu (z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą) są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie o PIT (czyli na tzw. zasadach ogólnych, przy których podatek opłacany jest według skali podatkowej ze stawkami 18 i 32 proc.), chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. To drugie rozwiązanie jest w 2010 roku o tyle atrakcyjne, że zaczyna obowiązywać jedna stawka tego podatku w wysokości 8,5 proc. (dotychczas były to dwie stawki: 8,5 i 20 proc.). To sprawia, że w większości przypadków opłacanie przy najmie podatku według zasad ogólnych będzie całkowicie nieopłacalne i nieracjonalne. Szczególnie przy niskich kosztach, co przy najmie jest raczej zasadą. Proste porównanie pokazuje, że już przy czynszu 3,5 tys. zł miesięcznie podatek płacony według zasad ogólnych będzie w skali roku dwukrotnie wyższy, niż ten płacony w formie ryczałtu. Oczywiście im wyższy czynsz, tym ta różnica będzie wyższa - na niekorzyść zasad ogólnych (patrz tabele z symulacją podatku w rachunku narastającym za poszczególne miesiące).

Nawet gdyby ponoszone w związku z najmem koszty sięgały 50 proc. przychodów (co jest raczej trudne do uzyskania), to i tak podatek płacony od przychodu w wysokości 8,5 proc. będzie niższy, niż płacony od dochodu według najniższej stawki ze skali podatkowej, czyli 18 proc. Ryczałt jest zatem rozsądnym wyborem.

Zaletą ryczałtu jest nie tylko to, że zastosowanie ma niższa stawka, lecz także to, że tak opodatkowane przychody nie zwiększają sumy dochodów do opodatkowania według skali podatkowej. A zatem nie spowodują, że po połączeniu z innymi dochodami podatnika ten zacznie płacić PIT według drugiego przedziału skali podatkowej ze stawką 32 proc. Ryczałt powinien być zatem obowiązkowym wyborem dla tych wszystkich, którzy poza najmem, uzyskują także przychody z innych źródeł opodatkowane według skali, np. z wynagrodzenia za pracę.

Podatnicy opłacający ryczałt od przychodów ewidencjonowanych nie składają deklaracji w trakcie roku podatkowego, lecz po zakończeniu roku podatkowego wykazują wysokość uzyskanych przychodów w składanym do końca stycznia zeznaniu na formularzu PIT-28. Zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, podatnicy muszą złożyć w urzędzie skarbowym do 31 stycznia następnego roku.

Aby móc opłacać ryczałt od przychodów z najmu, konieczne jest powiadomienie o tym fakcie naczelnika urzędu skarbowego we właściwym czasie. W tym celu należy złożyć pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika. Jeżeli najem rozpoczynany jest na początku roku, na złożenie takiego oświadczenia mamy czas do 20 stycznia 2010 r. Natomiast podatnik rozpoczynający wynajem w trakcie roku podatkowego 2010 oświadczenie takie powinien złożyć do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia wynajmu, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu (czynszu). I tu prosty przykład. Podatnik będzie uzyskiwał przychody z najmu, które chciałby opodatkować ryczałtem. Umówił się z najemcami, że zacznie im wynajmować mieszkanie od 12 sierpnia 2010 r. Strony umówiły się, że tego samego dnia podatnik otrzyma pierwszy czynsz. W związku z tym właściciel lokalu musi złożyć pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w urzędzie skarbowym nie później niż do 12 sierpnia 2010 r. Jeżeli zapomni o tym obowiązku, to nie będzie miał prawa do opodatkowania przychodów z najmu w 2010 roku w formie ryczałtu.

Oczywiście tak, jak w przypadku działalności gospodarczej raz dokonanego zgłoszenia nie trzeba ponawiać, chyba że zamierzamy zmienić formę opodatkowania. Można to zrobić tylko w nowym roku podatkowym. Oświadczenie składa się znów do 20 stycznia. Co ważne, w przypadku wynajmowania rzeczy (nieruchomości) wchodzącej w skład majątku wspólnego małżonków, wystarczy jedno takie oświadczenie. Można w nim od razu zastrzec, że opodatkowanie nastąpi u jednego małżonka. Bez tego podatek musieliby płaci obydwoje.

@RY1@i02/2010/001/i02.2010.001.086.0007.001.jpg@RY2@

Formy opodatkowania

@RY1@i02/2010/001/i02.2010.001.086.0007.002.jpg@RY2@

Skala podatku dochodowego od osób fizycznych

@RY1@i02/2010/001/i02.2010.001.086.0007.003.jpg@RY2@

Oświadczenia o wyborze

@RY1@i02/2010/001/i02.2010.001.086.0007.004.jpg@RY2@

Oświadczenia o rezygnacji

@RY1@i02/2010/001/i02.2010.001.086.0007.005.jpg@RY2@

Opodatkowanie przychodów z najmu

Ewa Ciechanowska

ewa.ciechanowska@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 12 par. 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

Art. 9a ust. 4 i art. 30c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.).

Art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 7, art. 21 ust. 1c oraz art. 29 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz. 930 z późn. zm.).