Księgowi prowadząc ewidencję płac, muszą też pamiętać o prawidłowym rozliczaniu PPK

Zasady gromadzenia środków w pracowniczych planach kapitałowych (PPK), zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania wypłat transferowych, wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK określa ustawa z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (dalej: ustawa o PPK). Zgodnie z nią podmiot zatrudniający jest obowiązany do obliczenia i dokonania finansowanych przez ten podmiot wpłat do wybranej instytucji finansowej oraz do obliczenia, pobrania od uczestnika PPK i dokonania wpłat do wybranej instytucji finansowej kwot finansowanych przez niego. Wpłaty finansowane przez podmiot zatrudniający są obliczane, a wpłaty finansowane przez uczestnika PPK są obliczane i pobierane od uczestnika PPK w terminie wypłaty wynagrodzenia przez podmiot zatrudniający. Wpłaty wnoszone są w terminie do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zostały obliczone i pobrane (art. 28 ust. 1‒4 ustawy o PPK), a dokonuje się ich od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał stosunek prawny wynikający z umowy o prowadzenie PPK.

Wpłata podstawowa do PPK finansowana przez podmiot zatrudniający wynosi 1,5 proc. wynagrodzenia. Przy czym podmiot ten może również zadeklarować w umowie o zarządzanie PPK dokonywanie wpłaty dodatkowej w wysokości do 2,5 proc. wynagrodzenia (art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o PPK). Wpłata podstawowa do PPK finansowana przez uczestnika PPK wynosi 2 proc. wynagrodzenia. Tu też jest możliwe zróżnicowanie, ponieważ wpłata ta może wynosić mniej niż 2 proc. wynagrodzenia, ale nie mniej niż 0,5 proc. wynagrodzenia, jeżeli wynagrodzenie uczestnika PPK osiągane z różnych źródeł w danym miesiącu nie przekracza kwoty odpowiadającej 1,2-krotności minimalnego wynagrodzenia. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o PPK uczestnik PPK może również zadeklarować wpłatę dodatkową w wysokości do 2 proc. wynagrodzenia.