Jak ująć wynagrodzenia i składki ZUS w kosztach podatkowych

Do kosztów uzyskania przychodu pracodawca zalicza wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, dalej: ustawa PIT, i art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, dalej: ustawa CIT), z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy PIT i art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Podana definicja kosztów przybiera formę klauzuli generalnej, co w konsekwencji powoduje konieczność analizy każdorazowego wydatku w celu zaliczenia go do kosztów podatkowych. Aby dokonać takiej kwalifikacji prawnej, koszt musi łącznie spełnić warunki:

wponiósł go zakład pracy,

wma charakter definitywny, czyli bezzwrotny,

wpozostaje w związku z prowadzoną przez zatrudniającego działalnością gospodarczą,

wzostał poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

wnie mieści się w katalogach wyłączeń z kosztów uzyskania przychodu określonych w art. 23 ustawy PIT i art. 16 ust. 1 ustawy CIT.

"Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie oceniając - oczekiwać takiego efektu" - czytamy w interpretacji dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 27 marca 2013 r. (sygn. ITPB3/423-746a/12/MK). Zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, której celem jest osiągnięcie przychodów bądź zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT.

Powszechnie uznaje się, że wynagrodzenia wypłacane pracownikom i narzuty na płace pracodawca może wrzucić w koszty uzyskania przychodu. Poniżej przedstawiamy, na jakich zasadach ma to zrobić i w którym momencie.

Warunki kwalifikacji

Generalnie wypłacone albo postawione do dyspozycji pracownika przychody ze stosunku pracy oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego uiszczane przez zakład pracy wrzucane są w koszty uzyskania przychodu w miesiącu, za który one się należą (zasada memoriałowa, art. 15 ust. 4g ustawy CIT). Jednak warunkiem wcześniejszej kwalifikacji do kosztów podatkowych przychodów jeszcze niewypłaconych jest ich późniejsza wypłata albo postawienie do dyspozycji zatrudnionego na czas, czyli w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy bądź innego stosunku prawnego łączącego strony. Identyczna regulacja dotyczy pracodawców o statusie osób fizycznych (art. 22 ust. 6ba ustawy PIT).

Chodzi tu o wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło ich finansowania, a w szczególności o:

wwynagrodzenia zasadnicze,

wwynagrodzenia za godziny nadliczbowe,

wróżnego rodzaju dodatki, nagrody,

wekwiwalenty za niewykorzystany urlop

wi wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Ilekroć w kodeksie pracy (dalej: k.p.) jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy tego kodeksu, przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców oraz postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy (art. 9 par. 1 k.p.). Postanowienia układów zbiorowych pracy i porozumień zbiorowych oraz regulaminów i statutów nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy k.p. oraz innych ustaw i aktów wykonawczych (art. 9 par. 2 k.p.). System motywacyjny przewidujący premie i nagrody wprowadzony uchwalą zarządu spółki będącej pracodawcą stanowi źródło prawa pracy w rozumieniu art. 9 par. 1 k.p. także wówczas, gdy jest częścią regulaminu organizacyjnego (wyrok Sądu Najwyższego z 22 lutego 2008 r., sygn. akt I PK 194/07; OSNP 2009/11-12/133).

Co najmniej raz w miesiącu

Każdy pracodawca ma obowiązek dokonywać wypłaty wynagrodzenia za pracę co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie (art. 85 par. 1 k.p.). Składniki wynagrodzenia płatne raz w miesiącu uiszcza z dołu, niezwłocznie po ustaleniu ich pełnej wysokości, najpóźniej do 10. dnia kalendarzowego następnego miesiąca. Gdy dzień ustalony jako ostateczny do wypłaty wynagrodzenia za pracę przypada w dniu wolnym od pracy, wypłaty dokonuje się w dniu poprzedzającym (art. 85 par. 1-3 k.p.).

Pracodawcy muszą wypłacać wynagrodzenie konkretnie w terminie, miejscu i czasie określonym w regulaminie pracy albo w innych przepisach prawa pracy (art. 86 par. 1 k.p.). Termin wypłaty wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy przez większych pracodawców, zatrudniających co najmniej 20 pracowników, wynika zatem z układu zbiorowego pracy, regulaminu pracy bądź z przepisów prawa pracy (art. 104-104¹ k.p.).

Dla przykładu przepisy prawa pracy określają termin wypłaty wynagrodzenia nauczycielom i nauczycielom akademickim. Zgodnie z art. 39 Karty nauczyciela przedstawiciel tego zawodu otrzymuje wynagrodzenie z góry w pierwszym dniu miesiąca, a jeżeli jest to dzień wolny od pracy - w dniu następnym. Składniki wynagrodzenia, których wysokość da się ustalić na podstawie wykonanej pracy (np. wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe i doraźne zastępstwa), dostaje miesięcznie lub jednorazowo z dołu w ostatnim dniu miesiąca. Gdy ostatni dzień miesiąca jest ustawowo wolny od pracy, wskazane składniki pobiera w dniu poprzedzającym, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach - w ciągu pięciu ostatnich dni miesiąca lub razem z wynagrodzeniem (art. 39 ust. 4 Karty nauczyciela). Wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za staż pracy, dodatek funkcyjny i dodatki specjalne uczelnia reguluje nauczycielowi akademickiemu z góry w pierwszym dniu miesiąca, a jeśli jest on dniem ustawowo wolnym od pracy - w przypadającym po nim pierwszym dniu roboczym. Pozostałe składniki - z dołu (par. 27 rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższego z 11 grudnia 2013 r. w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w uczelni publicznej).

Mniejsi pracodawcy, zatrudniający poniżej 20 pracowników, precyzują termin wypłaty wynagrodzenia w poszerzonych informacjach o warunkach zatrudnienia, ewentualnie w układach zbiorowych pracy (co jest zjawiskiem rzadkim) lub w przepisach prawa pracy. Informację o warunkach zatrudnienia pracodawca ma obowiązek dostarczyć każdemu pracownikowi, najpóźniej 7 dni od zawarcia umowy o pracę (art. 29 par. 3 k.p.).

Z chwilą otrzymania do ręki

W świetle przepisów podatkowych pracownik uzyskuje przychód ze stosunku pracy w chwili otrzymania pensji do ręki lub na konto bankowe albo w dacie postawienia do jego dyspozycji. W razie przelewu wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy na rachunek bankowy - w momencie obciążenia konta pracodawca (wyjścia środków na wynagrodzenia z rachunku zakładu - interpretacja dyrektora IS w Łodzi z 22 listopada 2006 r.; sygn. PB I-3/4150/IN-572/06/MK i dyrektora IS w Warszawie z 8 lipca 2009 r.; sygn. IPPB5/423-198/09-3/MB). Data postawienia przychodu ze stosunku pracy do dyspozycji pracownika przypada w chwili stworzenia mu faktycznej możliwości odbioru pieniędzy. Bez znaczenia jest wówczas data fizycznego poboru środków przez zainteresowanego.

Pracodawca, który przychodu ze stosunku pracy nie wypłacił bądź nie postawił zatrudnionemu na czas (nie zmieścił się w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy albo innego stosunku prawnego łączącego strony), zalicza go do kosztów podatkowych w miesiącu faktycznej wypłaty lub postawienia do dyspozycji (zasada kasowa). [przykłady 1-3]

Zdarza się, że trudno jest określić miesiąc czy dłuższy okres, za jakie dany składnik wynagrodzenia się należy. Nagrody (premie uznaniowe) należą się za miesiąc, kiedy zostało podjęte rozstrzygnięcie o ich przyznaniu przez osobę bądź organ decyzyjny, jeśli zostały wypłacone w terminie wynikającym z prawa pracy, umowy bądź innego stosunku prawnego łączącego strony (interpretacja dyrektora IS w Warszawie z 18 grudnia 2012 r.; sygn. IPPB5/423-1112/12-2/KS).

Jeśli z przepisów prawa pracy, umowy albo innego stosunku prawnego łączącego strony nie wynika termin wypłaty danego składnika płacowego - stosujemy zasadę kasową (interpretacja dyrektora IS w Bydgoszczy z 27 marca 2013 r.; sygn. ITPB3/423-746a/12/MK).

Według dwóch metod

Podobnie zasadą memoriałową kierujemy się przy kwalifikacji do kosztów uzyskania przychodów składek finansowanych przez pracodawcę, a więc składek na ubezpieczenia społeczne obciążających zakład pracy, składek na Fundusz Pracy i składek na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych pobieranych od przychodów ze stosunku pracy (narzuty na płace). Wskazane składki kwalifikujemy do kosztów podatkowych miesiąca, za który dany przychód się należy, pod warunkiem że zostaną one opłacone:

wz tytułu należności wypłacanych lub stawianych do dyspozycji w miesiącu, za który te należności przysługują - w terminie wynikającym z odrębnych przepisów,

wz tytułu należności wypłacanych lub stawianych do dyspozycji w następnym miesiącu w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy albo innego stosunku prawnego łączącego strony - najpóźniej do 15. dnia tego następnego miesiąca (art. 15 ust. 4h ustawy CIT i art. 22 ust. 6bb ustawy PIT).

Opisane składki wrzucamy więc do kosztów podatkowych według dwóch metod w zależności od tego, kiedy zatrudniony uzyskał przychód ze stosunku pracy. [tabela]

Regulacje szczególne

Istnieją wyjątki od opisanych reguł wrzucania do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzeń i innych świadczeń ze stosunku pracy.

Po pierwsze, wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w produkcji niektórzy eksperci traktują jako koszt wytworzenia wyrobów czy produkcji (usług) w toku i nakazują stosować do nich art. 15 ust. 4-4e ustawy CIT, uznając za koszt uzyskania przychodu dopiero w miesiącu sprzedaży wyrobów gotowych (usług). Organy podatkowe raczej nie popierają tego stanowiska, np. interpretacja dyrektor IS w Poznaniu z 22 marca 2011 r. (sygn. ILPB3/423-982/10-4/KS), w świetle której wyraźne określenie w art. 15 ust. 4g ustawy CIT daty zaliczania do kosztów podatkowych wynagrodzeń wyłącza stosowanie postawień art. 15 ust. 4-4e tej ustawy. Zdanie to znajduje również potwierdzenie w interpretacji dyrektora IS w Bydgoszczy z 27 marca 2013 r. (sygn. ITPB3/423-746a/12/MK).

Drugie odstępstwo dotyczy wynagrodzeń i narzutów na płace z tego tytułu wypłacanych pracownikom zatrudnionym przy wytwarzaniu środka trwałego. Część ekspertów uważa, że pensje te wraz ze składkami finansowanymi przez pracodawcę stanowią element składowy wartości początkowej środka trwałego i w konsekwencji podlegają wrzuceniu do kosztów podatkowych w ramach dokonywania odpisów amortyzacyjnych środka trwałego. Powołują się przy tym na art. 16g ust. 4 ustawy CIT, w świetle którego koszt wytworzenia stanowią również koszty wynagrodzeń za pracę wraz z pochodnymi. W opinii ekspertów cytowany przepis ma charakter szczególny wobec art. 15 ust. 4g i 4h ustawy CIT i nie pozwala wskazanych wynagrodzeń i składek zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu, za który się należą. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach podatkowych, np. dyrektora IS w Katowicach z 28 kwietnia 2011 r. (sygn. IBPBI/2/423-369/11/AK).

PRZYKŁAD 1

Postanowienie układowe

Pracodawca zatrudnia ponad 200 osób. Zgodnie z układem zbiorowym pracy, który go obejmuje, wynagrodzenia reguluje pracownikom do 10. dnia kolejnego miesiąca kalendarzowego. Wynagrodzenia za styczeń 2014 r. wypłacił zatrudnionym 10 lutego 2014 r. (jest to data obciążenia rachunku zakładu pracy środkami przeznaczonymi na pensje). Uiszczone wynagrodzenia ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu, za który się należą (styczeń 2014 r.), ponieważ dochował terminu wypłat (zasada memoriałowa).

PRZYKŁAD 2

Regulamin pracy

Pracodawca angażuje 26 pracowników. Wedle regulaminu pracy wynagrodzenia uiszcza im najpóźniej ostatniego dnia roboczego bieżącego miesiąca. Płace za grudzień 2013 r. uregulował 2 stycznia 2014 r. Ze względu na opóźnienie wobec regulaminowego terminu wypłat może je wrzucić do kosztów podatkowych dopiero w styczniu 2014 r., a więc w miesiącu ich faktycznej wypłaty (zasada kasowa).

PRZYKŁAD 3

Informacja o warunkach zatrudnienia

Pracodawca mający 12 pracowników nie ustala regulaminu pracy. W informacjach o warunkach zatrudnienia powiadomił ich, że pensje będzie wypłacał do 4. dnia kalendarzowego następnego miesiąca. Dziesięciu pracownikom wynagrodzenia przelewa na konta bankowe, a dwóch pobiera je w kasie. Środki na płace za styczeń 2014 r. przelał na rachunki pracowników 3 lutego i tego też dnia były one do odbioru w kasie spółki. Jeden z pracowników ze względu na chorobę podjął wypłatę z kasy zakładu dopiero 13 lutego 2014 r. Pracodawca ma prawo wszystkie uiszczone wynagrodzenia zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodu w miesiącu, za jaki przysługują, a zatem w styczniu 2014 r. (zasada memoriałowa). Wynagrodzenie, które pracownik odebrał po chorobie 13 lutego 2014 r., zostało mu bowiem terminowo postawione do dyspozycji w kasie spółki.

Różne zasady kalkulacji

I	Pierwsza metoda dotyczy przychodu ze stosunku pracy, który pracodawca wypłaca bądź stawia do dyspozycji pracowników w miesiącu, za który się należy, w terminach wynikających z przepisów prawa pracy, umowy czy innego stosunku prawnego łączącego strony. W takiej sytuacji składki na ubezpieczenia społeczne obciążające płatnika (emerytalna - 9,76 proc. podstawy wymiaru, rentowe - 6,5 proc. podstawy wymiaru, wypadkowa) oraz składki na FP i FGŚP również stanowią koszt uzyskania przychodu w miesiącu, za jaki należy się przychód ze stosunku pracy, jeśli płatnik opłacił wymienione składki w terminie wynikającym z odrębnych przepisów, a więc: ● jednostki budżetowe i samorządowe zakłady budżetowe - do 5. dnia kalendarzowego następnego miesiąca po miesiącu wypłaty przychodu bądź postawienia go do dyspozycji pracownika, ● pozostali pracodawcy - do 15. dnia następnego miesiąca (art. 47 ust. 1 ustawy z 13 października 1997 r. o systemie ubezpieczeń społecznych). Dochowanie terminu płatności składek oznacza, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada w sobotę albo w dzień ustawowo wolny od pracy, to za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy (art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 12 par. 5 ordynacji podatkowej). Jeżeli pracodawca nie odprowadzi narzutów na płace do ZUS w podanych terminach, ma możliwość wrzucenia ich w koszty podatkowe miesiąca faktycznej wypłaty (zasada kasowa).	Zgodnie z regulaminem pracy zakład wypłaca wynagrodzenia do 28. dnia kalendarzowego miesiąca za miesiąc bieżący, a składki ma obowiązek odprowadzać do 15. dnia kolejnego miesiąca kalendarzowego. Wynagrodzenia za styczeń 2014 r. wypłacił lub postawił do dyspozycji pracowników 28 stycznia 2014 r., a składki na ubezpieczenia społeczne pokrywane przez płatnika oraz składki na FP i FGŚP - 17 lutego 2014 r. Pracodawca dotrzymał terminu wypłaty wynagrodzeń i uregulowania narzutów na płace; ostateczny termin płatności składek wypadł w sobotę 15 lutego i dlatego uległ przesunięciu na poniedziałek 17 lutego. W konsekwencji zarówno wynagrodzenia, jak i składki finansowane przez płatnika stają się kosztami miesiąca, którego dotyczą, a więc stycznia 2014 r. W świetle układu zbiorowego pracy zakład pracy reguluje wynagrodzenia do ostatniego dnia roboczego miesiąca za miesiąc bieżący, a składki do 5. dnia kolejnego miesiąca. Wynagrodzenia za grudzień 2013 r. wypłacił 31 grudnia, a składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez płatnika, składki na FP i FGŚP - 8 stycznia 2014 r. Pracodawca dochował terminu wypłaty wynagrodzeń, ale nie składek, mimo że termin ich płatności uległ przesunięciu do 7 stycznia 2014 r. Z tego powodu: - wypłacone wynagrodzenia zaliczamy do kosztów podatkowych miesiąca, za który one się należą, czyli grudnia (zasada memoriałowa), - odprowadzone składki ponoszone przez pracodawcę - do kosztów podatkowych miesiąca, kiedy zostały faktycznie uiszczone, a więc kosztów podatkowych stycznia (metoda kasowa). Mała firma, w świetle udostępnionych pracownikom informacji o warunkach zatrudnienia, wypłaca im wynagrodzenia do ostatniego dnia miesiąca za miesiąc bieżący. Składki ma obowiązek odprowadzać do 15. dnia kolejnego miesiąca. Wynagrodzenia za styczeń 2014 r. uiściła 3 lutego 2014 r., a wszystkie składki z tego tytułu przelała do ZUS 14 lutego 2014 r. Skoro pracodawca pozostał w zwłoce z wypłatą pensji, nie można zastosować zasady memoriału zarówno do wynagrodzeń, jak i do pochodzących od nich składek. Opóźnione wynagrodzenie za styczeń 2014 r. jest kosztem uzyskania przychodu miesiąca faktycznej wypłaty (luty 2014 r.). Odnosi się to również do składek na ubezpieczenia społeczne obciążających płatnika oraz składek na FP i FGŚP; wrzucamy je w koszty podatkowe lutego 2014 r.
II	Druga metoda obejmuje przychody ze stosunku pracy wypłacane lub stawiane do dyspozycji pracownika w miesiącu następnym po miesiącu, za jaki się należą, w terminach wynikających z prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. Przypominamy, że k.p. narzuca wypłatę miesięcznych składników pensji najpóźniej w ciągu 10. pierwszych dni kolejnego miesiąca kalendarzowego. Składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez płatnika oraz składki na FP i na FGŚP z tytułu tych przychodów wrzucamy do kosztów uzyskania przychodów miesiąca, za jaki przysługuje przychód, jeżeli składki te pracodawca opłaci najpóźniej 15. dnia następnego miesiąca (czyli tak naprawdę miesiąc wcześniej, niż przewiduje ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych).	Według regulaminu wynagradzania jednostka wypłaca wynagrodzenia do 10. dnia następnego miesiąca. Składki odprowadza do 5. dnia miesiąca przypadającego po miesiącu wypłaty pensji. Wynagrodzenia za grudzień 2013 r. jednostka uiściła 8 stycznia 2014 r., a wszystkie składki z tej racji - 3 lutego 2014 r. Pracodawca wypłacił wynagrodzenia terminowo, a składki - zgodnie z terminami określonymi w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Mimo to stracił możliwość kwalifikacji składek obciążających pracodawcę (narzuty na płace) do kosztów podatkowych na podstawie zasady memoriałowej. Wypłacone na czas wynagrodzenia stanowią zatem koszt uzyskania przychodu miesiąca, za jaki się należą, a więc grudnia 2013 r. Składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez płatnika oraz składki na FP i FGŚP wchodzą do kosztów podatkowych dopiero w lutym 2014 r. (zasada kasowa). Z układu zbiorowego pracy wynika, że pracodawca uiszcza wynagrodzenia do 10. dnia następnego miesiąca. Składki odprowadza do 15. dnia miesiąca występującego po miesiącu wypłaty. Wynagrodzenia za styczeń 2014 r. wypłacił 5 lutego 2014 r., a narzuty na płace przelał do ZUS 14 lutego 2014 r. W tym przypadku pracodawca uregulował wynagrodzenia na czas, a składki - na miesiąc przed terminem wymaganym ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych. Wynagrodzenia i składki finansowane przez płatnika przyjmujemy do kosztów podatkowych stycznia 2014 r. (miesiąca, za który wynagrodzenie się należy). W świetle regulaminu pracy zakład wypłaca wynagrodzenia do 10. dnia następnego miesiąca. Składki za załogę ma obowiązek odprowadzać do 15. dnia miesiąca przypadającego po miesiącu wypłaty. Wynagrodzenia za styczeń uiścił 13 lutego 2014 r., a składki z tego tytułu przelał do ZUS 15 lutego 2014 r. Wynagrodzenia uregulował z uchybieniem terminu, wobec czego wchodzą do kosztów uzyskania przychodu w miesiącu ich faktycznej wypłaty (luty 2014 r.). Pochodzące od nich składki finansowane przez płatnika odprowadził na miesiąc przed terminem; mimo tego stanowią koszt podatkowy miesiąca faktycznego poniesienia (luty 2014 r.), a nie miesiąca, którego dotyczy wynagrodzenie. Pracodawca wypłaca wynagrodzenia do 10. dnia kolejnego miesiąca. Składki ma obowiązek uiszczać do 15. dnia miesiąca wypadającego po miesiącu wypłaty. Wynagrodzenia za grudzień 2013 r. uregulował 14 stycznia 2014 r., a składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez płatnika oraz składki na FP i FGŚP - 14 marca 2014 r. Wynagrodzenie wypłacone po terminie pracodawca zalicza do kosztów podatkowych miesiąca jego faktycznego uiszczenia, czyli stycznia (zasada kasowa), a składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez płatnika oraz składki na FP i FGŚP - do kosztów podatkowych marca (zasada kasowa).

@RY1@i02/2014/015/i02.2014.015.217000600.803.jpg@RY2@

Renata Majewska szkoleniowiec z zakresu wynagrodzeń, właścicielka firmy Biuro Kadr i Płac

Renata Majewska

szkoleniowiec z zakresu wynagrodzeń, właścicielka firmy Biuro Kadr i Płac

Podstawa prawna

Art. 15 ust. 1, 4-4h, art. 16 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.).

Art. 22 ust. 1, 6ba i 6bb, art. 23 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.).

Art. 9 par. 1 i 2, art. 29 par. 3, art. 85 par. 1-3, art. 86 par. 1, art. 104-104¹ ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 39 ust. 4 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta nauczyciela (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 z późn. zm.).

Art. 31, art. 47 ust. 1 ustawy z 13 października 1997 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1442 z późn. zm.).

Art. 12 par. 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Par. 27 rozporządzenia ministra nauki i szkolnictwa wyższego z 11 grudnia 2013 r. w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w uczelni publicznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 1571).