W sprawozdaniach śródrocznych nie wszystko można uprościć

Informacji na temat jednostek zobowiązanych do sporządzenia i opublikowania śródrocznego raportu nie odnajdziemy zarówno w ustawie o rachunkowości, jak i w Międzynarodowym Standardzie Rachunkowości nr 34 „Śródroczna sprawozdawczość finansowa”. Akty te nie wskazują też częstotliwości wypełniania tego obowiązku. W praktyce decydują o tym przepisy regulujące obowiązki podmiotów, których akcje znajdują się w obrocie na giełdzie papierów wartościowych. Chodzi tu o w rozporządzenie ministra finansów z 29 marca 2018 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (dalej: rozporządzenie). I tak jednostki w nim wskazane muszą przekazywać nie tylko raporty roczne, ale też śródroczne. Zgodnie z par. 60 rozporządzenia są to raporty kwartalne i półroczne. Zdarza się, że niektóre podmioty przygotowują sprawozdania śródroczne dobrowolnie, bo - jak wskazała Rada Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (RMSR) - terminowa i wiarygodna śródroczna sprawozdawczość finansowa ułatwia inwestorom, wierzycielom i innym podmiotom zrozumienie zdolności danej jednostki do wytwarzania przychodów i przepływów środków pieniężnych oraz jej sytuacji finansowej i płynności. Przy czym wskazówki, jak przygotować taki dokument, znajdziemy we ww. MSR 34, którego celem jest uregulowanie minimalnej treści śródrocznego raportu finansowego oraz zasad ujmowania i wyceny odnoszących się do pełnego lub skróconego sprawozdania finansowego za okres śródroczny. [ramka 1]

Ramka 1