W jaki sposób prawidłowo wycenić transakcje o charakterze lokacyjnym

@RY1@i02/2012/035/i02.2012.035.071000600.802.jpg@RY2@

Anna Sikora-Lizak doradca podatkowy, menedżer w Ernst & Young

Stosowanie wskaźników korygujących in plus dla LIBOR oraz in minus dla LIBID względem rynkowych stawek referencyjnych może prowadzić do uzyskania preferencji przez zagraniczny bank, nieodpowiadających faktycznie ponoszonemu ryzyku. W efekcie może to doprowadzić do przerzucenia zysków oraz do oszacowania dochodu na gruncie cen transferowych. Operacje rozliczane według rynkowych stawek referencyjnych byłyby rynkowe, jak również za rynkowe mogłyby zostać uznane zastosowane wskaźniki korygujące - jednak musiałoby to zostać uzasadnione ekonomicznie (niezależne podmioty skłonne byłyby zaakceptować takie korekty).

W szczególności, pozyskanie gwarancji od powiązanego banku w celu uzupełnienia braków kapitałowych, które uniemożliwiają obsługę klienta lub przeprowadzenie dużej transakcji na rzecz klienta przez bank, będzie świadczeniem polegającym na transferze części ryzyka kredytowego i rynkowego na gwaranta. Usługa ta może zostać rozliczana jako opłata gwarancyjna lub w drodze podziału opłaty otrzymywanej od klienta (zysku), gdy transakcja dojdzie do skutku.

Zastosowanie cen na poziomie nierynkowym w transakcjach zawieranych przez instytucje finansowe z podmiotami powiązanymi, skutkujące oszacowaniem w podatku dochodowym, będzie mieć odpowiednie reperkusje także w VAT. Gdy między nabywcą a dostawcą istnieje związek (powiązanie) powodujący, że wartość opodatkowywanej transakcji odbiega od wartości rynkowej, organ podatkowy określa wysokość obrotu na podstawie wartości rynkowej pomniejszonej o kwotę podatku. Przepis ten dotyczy podatników, którzy nie mają pełnego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Na oszacowanie to narażone są więc m.in. instytucje finansowe w przypadku ustalenia wartości transakcji w sposób sprzeczny z zasadą zachowania cen rynkowych (z wyjątkiem podatkowych grup kapitałowych).

Najlepszą praktyką w zakresie zarządzania ryzykiem cen transferowych w instytucjach finansowych jest bieżące identyfikowanie i dokumentowanie transakcji z podmiotami powiązanymi oraz gromadzenie danych potwierdzających rynkowość stosowanych cen i warunków takich transakcji. W przypadku dużych wolumenów (powtarzających się) transakcji, warto przeprowadzić analizę dla reprezentatywnej próby transakcji, produktów lub walut. Rekomendowane jest również dokonywanie okresowych przeglądów transakcji oraz uzasadnianie tych transakcji, które są szczególnie ryzykowne lub mogą stanowić wyjątki od przyjętej polityki cen transferowych.

EM