Wydatki na dobre relacje z klientem są reprezentacją

Dla ustalania warunków transakcji handlowych, zasad współpracy gospodarczej czy też negocjowania, zawierania i podpisywania umów ponoszenie wydatków na usługi gastronomiczne nie jest warunkiem istotnym.

Spółka wystąpiła o interpretację podatkową z zapytaniem, czy wydatki na organizację spotkań biznesowych z kontrahentami (w tym zapłata za posiłek w restauracji) stanowią dla niej koszty uzyskania przychodów. Spółka przedstawiła, że prowadzi działalność w zakresie handlu hurtowego wyrobów medycznych i organizuje okazjonalnie spotkania z kontrahentami. W czasie tych spotkań omawiane są np. warunki sprzedaży, przedstawiana aktualna oferta handlowa, negocjowane postanowienia umów. Zdarza się, że spotkania odbywają się poza biurem i wnioskodawca ponosi koszt posiłku (obiadu, lunchu czy kolacji). Spotkania te nie mają charakteru wytworności, okazałości czy zorganizowanej imprezy. Wydatki dokumentowane są rachunkami lub fakturami VAT wystawionymi na spółkę.

Według spółki, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o CIT (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.), wydatki ponoszone w związku z organizacją spotkań biznesowych z kontrahentami (w tym zapłata za posiłek) stanowią koszty uzyskania przychodów dla spółki.

Minister finansów uznał to stanowisko za nieprawidłowe. Powołał się na treść art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 28 wspomnianej ustawy, zgodnie z którym z kosztów wyłączone są koszty reprezentacji, w szczególności na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Tym samym zapłata za posiłek stanowi znamiona reprezentacji i nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.

Spółka złożyła skargę do sądu we Wrocławiu, lecz ten ją oddalił. Sąd podzielił stanowisko fiskusa, że reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy, które może polegać na odpowiednim ubiorze, wystroju firmy, jej logo, tablicach informacyjnych, sposobie podejmowania interesantów i kontrahentów. Nie należy jej zatem utożsamiać jedynie z wystawnością, okazałością w celu wywołania jak najlepszego wrażenia, co wynika ze słownikowej definicji. Za reprezentację należy uznać wszelkie działania związane z tworzeniem wizerunku firmy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim pośrednio powiązane. W ocenie sądu wojewódzkiego, w świetle tych uwag, organ prawidłowo uznał, że nawet jeśli posiłki w restauracjach, jak wskazywała spółka, nie będą miały charakteru wystawności czy okazałości, to i tak wydatki z nimi związane poniesione będą na reprezentację.

Spółka złożyła skargę kasacyjną do NSA, ale nie została ona uznana za zasadną.

Zaakceptowanie stanowiska spółki, że przedstawiane w zarzucie kasacyjnym naruszenia podatkowego prawa materialnego w postaci art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT wydatki na zakup usług gastronomicznych (posiłków) stanowić mogą, na podstawie art. 15 ust. 1 tej ustawy, koszt uzyskania przychodów, stanowiłoby inwersję bądź też zignorowanie unormowania wynikającego z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.

Sąd wydając orzeczenie powołał się na tegoroczny wyroki NSA z 6 maja 1998 r. (sygn. akt SA/Sz 1412/97) oraz z 25 stycznia 2012 r. (sygn. akt II FSK 1445/10). Sąd zgodził się, że dla ustalania warunków transakcji handlowych, zasad współpracy gospodarczej czy też negocjowania, zawierania i podpisywania umów obrotu gospodarczego ponoszenie wydatków na usługi gastronomiczne nie jest warunkiem istotnym. Jeżeli podatnik koszty takie ponosi, to są to w istocie koszty kreowania i (lub) utrwalania jego dobrego wizerunku jako podmiotu oraz kontrahenta gospodarczego. Wydatki tego rodzaju są kosztami reprezentacji podatnika.

z 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 2066/10), prawomocny.

Oprac. Przemysław Molik