Bohaterki trzeciego planu

Późną wiosną kwitną u nas Chorwaci. I Chorwatki, rzecz jasna. Po znakomitej powieści Miljenka Jergovicia "Srda śpiewa o zmroku w Zielone Świątki" (moim skromnym zdaniem należy się jej nagroda Angelus) dostajemy "Życie jest bajką" Dubravki Ugrešić. Tej pisarki właściwie nie trzeba przedstawiać - funkcjonuje na naszym rynku od dwóch dekad i każda jej kolejna książka jest godna odnotowania. Autorka "Amerykańskiego fikcjonarza" wypracowała własny, łatwo rozpoznawalny styl, w którym swobodnie mieszają się wątki autobiograficzne, motywy baśniowe, parodie rozmaitych gatunków literackich, proza reportażowa i podróżnicza, erudycyjna eseistyka i zaangażowane politycznie manifesty. Można oczywiście dla ułatwienia powiedzieć, że Ugrešić jest postmodernistką, ale byłoby to zbyt wielkie uproszczenie. Ugrešić to po prostu Ugrešić - do estetyki ponowoczesnej mozaiki sięga, by tworzyć teksty całkiem osobne, przesiąknięte ironią i czułością, mądrą kobiecością, ale też goryczą po utracie jednego miejsca, gdzie czuła się u siebie: Jugosławii.