Kiedy od ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej nie trzeba płacić składek

▶ Stan faktyczny sprawy

Przedsiębiorca wystąpił do ZUS o interpretację indywidualną dotyczącą zasad wypłaty pracownikom ekwiwalentu pieniężnego za pranie odzieży roboczej oraz skutków tego świadczenia na gruncie składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP. Wskazał, że prowadzi działalność produkcyjną w branży motoryzacyjnej, a jako płatnik opłaca składki na wskazane ubezpieczenia i fundusze.

Wyjaśnił, że na części stanowisk pracy istnieje obowiązek zapewnienia odzieży roboczej, wynikający z art. 237⁷ par. 1 k.p. Ponieważ spółka nie ma możliwości organizacyjnych zapewnienia jej prania, czynności te wykonują pracownicy we własnym zakresie, a firma wypłaca im świadczenie pieniężne przewidziane w regulaminie pracy. Dotychczas jego zapisy określały jedynie wysokość świadczenia, bez szczegółowych zasad jego obliczania. Po kontroli inspekcji pracy spółka postanowiła zmienić je tak, aby ekwiwalent odpowiadał rzeczywistym kosztom ponoszonym przez pracowników.

We wniosku płatnik wskazał, że pracownicy piorą odzież roboczą w domu, korzystając z własnych urządzeń i środków piorących, dlatego nie ma realnej możliwości dokumentowania każdego wydatku rachunkami czy fakturami. Z tego względu przedsiębiorca zamierzał ustalać wysokość świadczenia na podstawie obiektywnych kryteriów i aktualnych warunków rynkowych, uzgodnionych z przedstawicielami pracowników. Przy kalkulacji kosztu jednego prania miały być uwzględniane m.in. wydatki na energię elektryczną, wodę i ścieki, detergent, amortyzację pralki, pracę własną pracownika oraz inne koszty związane z utrzymaniem odzieży w należytym stanie. Spółka przedstawiła przykładowe wyliczenie, z którego wynikało, że łączny koszt jednego prania wynosi 5,94 zł, oraz zaznaczyła, że kalkulacja będzie okresowo weryfikowana.