Za nieprecyzyjne przepisy zapłaci zleceniodawca

Nowe zasady oskładkowania umów-zleceń, które obowiązują od 1 stycznia 2016 r., spędzają zleceniodawcom sen z powiek nie tylko dlatego, że wzrosną koszty pracy w tej formie zatrudnienia. Przypomnijmy, że nie będzie już można wybrać jednej umowy do oskładkowania, co najczęściej sprowadzało się do wskazania tej o najniższym wynagrodzeniu. Oskładkowaniu podlegają wszystkie kontrakty, dopóki podstawa wymiaru składek nie osiągnie poziomu minimalnego wynagrodzenia (w 2016 r. - 1850 zł). Gdy jeden z nich ten pułap osiągnie lub przekroczy, z pozostałych nie trzeba będzie odprowadzać należności. O ile w przypadku umów zawartych z jednym płatnikiem (zleceniodawcą) sprawa nie budzi większych wątpliwości, o tyle problemy pojawiają się wtedy, gdy płatników jest kilku. Ogólna zasada mówi, że zleceniobiorca powinien być zgłoszony do ubezpieczeń społecznych przez każdego z nich, chyba że ubezpieczony przedłoży płatnikowi dokumenty, z których wynika brak konieczności opłacania składek. Z dokumentów powinno więc wynikać, że ubezpieczony ma np. zawartą z inną firmą umowę-zlecenie z wynagrodzeniem nie mniejszym niż minimalne. I tu zaczynają się problemy - ani ustawa, ani ZUS w swoich wytycznych nie precyzują, o jakie dokumenty chodzi. O stanowisko zapytaliśmy więc Ministerstwo Pracy. [ramka]