Wspólne mieszkanie nie przesądza o rodzaju współpracy

Tytułem podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym może być zarówno pozostawanie w stosunku pracy, jak i bycie osobą współpracującą. Prawo ubezpieczeń społecznych zawiera własną definicję pracownika oraz określenie kogo należy rozumieć przez osobę współpracującą. Definicje tych pojęć zawiera ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawa systemowa). W myśl bowiem art. 8 ust. 1–2a tego aktu za pracownika uważa się osobę pozostającą w stosunku pracy, a także wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje ona w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy. Jest to więc definicja nieco szersza niż wynikająca z kodeksu pracy.

Natomiast określenie kogo należy rozumieć przez osobę współpracującą, zawiera art. 8 ust. 11 tej ustawy. Wskazano tam, że za osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność uważa się małżonka, dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione, rodziców, macochę, ojczyma oraz osoby przysposabiające, jeżeli pozostają z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracują przy prowadzeniu tej działalności. Nie dotyczy to jednak osób, z którymi została zawarta umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego.