Czy można sporządzić umowę w kilku wersjach językowych

Czytelnik otrzymał propozycję zatrudnienia w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym wspólnikiem jest spółka francuska. Podczas rozmowy przedłożono mu projekt umowy o pracę. Zgodnie z jego treścią umowa miała być sporządzona w dwóch wersjach językowych (polskiej i francuskiej), przy czym w razie ewentualnych rozbieżności wiążąca miała być wersja francuska.

- Czy takie postanowienie umowne jest zgodne z prawem - pyta pan Paweł z Warszawy.

Nie. Podstawą wykładni umowy musi być wersja polska. Zgodnie z ustawą z 7 października 1999 r. o języku polskim na terytorium Polski, przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy, używa się języka polskiego, jeżeli osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania na terytorium Polski w chwili zawarcia umowy oraz umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Polski.

W takim przypadku dokumenty z zakresu prawa pracy, w tym umowy o pracę, powinny być sporządzone w języku polskim. Zgodnie z nowymi przepisami, dodanymi od 15 października 2009 r., mogą one zostać jednocześnie sporządzone w wersji lub wersjach obcojęzycznych. Należy jednak pamiętać, że jeśli osoba świadcząca pracę jest obywatelem polskim, to podstawą ich wykładni jest zawsze wersja w języku polskim. W takim przypadku strony nie mogą więc ustalić w drodze umowy, że w razie ewentualnych rozbieżności wiążąca będzie obcojęzyczna wersja tekstu. Nowe przepisy stanowią wykonanie obowiązku dostosowania systemu prawnego do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2005 r., sygn. akt K 38/04 (OTK-A 2005/8/92). Zgodnie z jego treścią, choć wybór języka umowy wynika ze swobody umów, to poszanowanie tej zasady nie ma wartości absolutnej. W sferze stosunków pracowniczych doznaje ona ograniczeń ze względu na funkcje ochronne prawa pracy. Pracownik jako słabsza strona może zostać łatwo nakłoniony do przyjęcia obcego języka kontraktu, w związku z czym jego formalna zgoda na takie postanowienie umowne nie będzie wyrazem rzeczywiście swobodnej decyzji. Jeśli więc osoba świadcząca pracę jest obywatelem polskim, ustawodawca wykluczył sporządzanie dokumentów z zakresu prawa pracy wyłącznie w języku obcym oraz możliwość dokonywania wykładni takich dokumentów na podstawie ich obcojęzycznej wersji. Jeśli osoba świadcząca pracę nie jest obywatelem polskim, to umowa o pracę lub inny dokument z zakresu prawa pracy mogą być sporządzone, na jej wniosek, w języku obcym, którym włada ta osoba. Musi ona jednak zostać uprzednio pouczona o prawie do sporządzenia umowy lub innego dokumentu w języku polskim.

Anna Puszkarska

Art. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o języku polskim (Dz.U. nr 161, poz. 1280).