Autopromocja
Dziennik Gazeta Prawana logo
Prawo pracy

Czy za wydanie wadliwego świadectwa pracy można żądać zadośćuczynienia

24 listopada 2011
Ten tekst przeczytasz w 1 minutę

Pracodawca zwolnił pracownika w trybie dyscyplinarnym. W wyniku odwołania wniesionego przez pracownika, sąd pracy zasądził na jego rzecz odszkodowanie z tytułu bezprawnego rozwiązania umowy o pracę. Pracodawca wydał podwładnemu sprostowanie świadectwa pracy. Pracownik ma zamiar wystąpić do sądu o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Czy pracownik może się skutecznie domagać od pracodawcy tego świadczenia?

Pracownik nie może dochodzić od pracodawcy odszkodowania za inne szkody, które poniósł wskutek braku właściwego świadectwa pracy.

Wskazanie w świadectwie pracy na rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 52 par. 1 pkt 2 k.p., który to tryb został następnie uznany prawomocnym orzeczeniem sądowym za niezgodny z prawem, nie narusza dóbr osobistych (art. 23 i 24 k.c.) pracownika. Pogląd ten wyraził Sąd Najwyższy w wyroku 6 października 1998 r. (I PKN 376/98, OSNAPiUS 1999/22/715).

Sąd Najwyższy uznał, że podanie w świadectwie pracy trybu rozwiązania stosunku pracy, który to tryb został następnie uznany za niezgodny z prawem, nie jest deliktem powszechnym, mogącym być podstawą roszczenia o odszkodowanie z art. 415 k.c. lub o zadośćuczynienie z art. 488 k.c.

W uzasadnieniu Sąd Najwyższy podkreślił, że pracodawca jest obowiązany wydać w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy świadectwo pracy i ma to uczynić niezwłocznie (art. 97 par. 1 k.p.), a więc jeszcze przed ewentualnym zweryfikowaniem z inicjatywy pracownika przez sąd pracy legalności zastosowanego trybu rozwiązania, który jest automatycznie wpisywany do świadectwa.

Zdaniem Sądu Najwyższego uznanie określonego rozwiązania za niezgodne z prawem przesądza o wadliwości wydanego pracownikowi wcześniej świadectwa pracy, lecz wadliwość ta stanowi jedynie delikt prawa pracy, uzasadniający dochodzenie przez pracownika co najwyżej zryczałtowanych roszczeń odszkodowawczych określonych w art. 99 par. 1 i 2 k.p. Stosownie do tego przepisu pracownik może na podstawie art. 471 k.c. w związku z art. 300 k.c. dochodzić od pracodawcy naprawienia szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy innej niż utrata zarobków w związku z pozostawaniem w zatrudnieniu. Szkoda może tu polegać np. na utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, świadczenia przedemerytalnego lub odmowie przyznania pracownikowi świadczeń z ubezpieczenia społecznego w związku z niezamieszczenim w świadectwie pracy informacji o okresie pracy w warunkach szczególnych (wyrok Sądu Najwyższego z 27 lutego 2007 r., II PK 208/06, OSNP 2008/7-8/99 oraz uchwała z 19 stycznia 2011 r., I PK 63/10, MoPr 2011/2/58).

@RY1@i02/2011/227/i02.2011.227.21700080c.802.jpg@RY2@

Krzysztof Chyba, ekspert z zakresu prawa pracy

Krzysztof Chyba

ekspert z zakresu prawa pracy

Art. 52 par. 1 pkt 2, art. 99 par. 1 i 2, art. 300 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 471 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).

Dziękujemy za przeczytanie artykułu!
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.