Brudny sekret Pekinu

O tym, że ważną rolę w światowych łańcuchach dostaw energetyki słonecznej pełni chiński Sinciang, pisaliśmy w DGP w czerwcu. Pochodzi stamtąd ok. 45 proc. krzemu wykorzystywanego w fotowoltaice. Z ustaleń naukowców z Uniwersytetu Sheffield Hallam wynika, że znaczna część branży może korzystać z owoców niewolniczej pracy Ujgurów.

Ale to nie koniec. Jak wynika z ustaleń firmy analitycznej Bernreuter specjalizującej się w rynku wykorzystywanego w panelach słonecznych krzemu polikrystalicznego i produkowanych na jego bazie płytek krzemowych, źródłem przewagi Chińczyków w jednej ze strategicznych nisz zielonej gospodarki jest też tani prąd z węgla, który stanowi największą część kosztów produkcji polikrzemu. „Większość nowych projektów polikrzemowych zostało zbudowanych w Sinciangu lub w wewnętrznej (chińskiej – red.) części Mongolii, ponieważ elektrownie węglowe w tych regionach oferują bardzo niskie stawki za prąd. Skrajnym przypadkiem jest (firma) Sinciang East Hope; jej elektrownia wykorzystuje węgiel transportowany taśmociągiem bezpośrednio z sąsiedniej kopalni, co skutkuje bardzo niską ceną energii, wynoszącą jedynie 0,07 CNY (niecały 1 eurocent – red.) za kilowatogodzinę” – wskazuje Bernreuter. Dla porównania średnia stawka za kilowatogodzinę prądu dla przemysłu w Polsce wyniosła w czerwcu prawie 8 eurocentów.