Rafał Woś

W literaturze ekonomicznej już niemal dekadę temu pojawiło się pojęcie netflixowego imperializmu. I wygląda na to, że trwa on sobie w najlepsze.

Wokół polityki klimatycznej zmienia się – nomen omen – klimat. I to na naszych oczach. Dobrze uchwycił to świeżutki raport zespołu analitycznego banku Pekao pod kierunkiem Ernesta Pytlarczyka. Fakty są takie, że w ciągu minionego roku trzej najwięksi gracze światowej gospodarki zmienili swoje zielone polityki w stopniu fundamentalnym.

Thomasa Piketty’ego przedstawiać pewnie nie trzeba. Z obowiązku powiedzmy tylko, że autor głośnego „Kapitału w XXI wieku” ma w Paryżu swoją szkołę ekonomiczną, często zabiera głos w europejskiej debacie, a jego kolejne badania zawsze odbijają się szerokim echem. Z tą – „Colonial extraction and unequal exchange have shaped two centuries of North-South inequality” – będzie pewnie podobnie.

Zachodni establishment uwielbia opowiadać o zielonych politykach, podkreślając własny altruizm. Brzmi to tak: „Nie robimy tego dla siebie, o nie, nam idzie o was – biedniejszych mieszkańców kuli ziemskiej. To wy pierwsi odczujecie straszliwe skutki globalnego ocieplenia. Plony wam będą albo wysychać, albo gnić. A poziom oceanów podniesie się do tego stopnia, że zaleje wasze wioski i miasta, zmuszając was do ucieczki”.