Rafał Woś

W ostatnich latach mamy eksplozję zainteresowania geopolityką. W efekcie każdy szanujący się przedszkolak potrafi już odróżnić rimland od heartlandu, zaś hasła „przesmyk suwalski” czy „wojna hybrydowa” to podstawy skutecznego podrywu.

Sztuczna Inteligencja (AI), choć tak młoda, jest już częścią naszego życia. Wszelkiej maści chatów pytamy się w zasadzie o wszystko – od przepisu na zupę pomidorową aż po radę, czy zerwać z przyjaciółką, która zapomniała o naszych imieninach. Skutki tak bezkrytycznego przyjęcia AI już się objawiają. O kilku z nich przeczytać można w pracy Margarity Leib (Uniwersytet Amsterdamski), Nilsa Kobisa (Uniwersytet Duisburga i Essen) oraz Ivana Soraperry (Max-Planck-Institut für Bildungsforschung). Chodzi o odpowiedzialność za korzystanie z rad wygenerowanych przez AI.

Założę się o stówę (może być nawet w euro), że każdy z czytelników, gdzieś już to zdanie słyszał lub czytał. Bo mamy tu do czynienia z najbardziej nadużywaną myślą ostatnich lat.

Czy mniejsze i słabiej rozwinięte kraje powinny się trzymać własnej waluty? A może sposobem na sukces może być dla nich podczepienie się pod pieniądz dużego i bogatego sąsiada? To fundamentalne pytanie znamy z dzisiejszej Europy i euro. Waluty będącej specyficzną formą starej marki zachodnioniemieckiej rebrandowanej w pewnym momencie na pieniądz zjednoczonej Europy. Ale to pytanie najmocniej przebija się dziś w Ameryce Południowej, gdzie wiele rządów w minionym półwieczu na różne sposoby eksperymentowało z dolaryzacją swoich gospodarek.