Rafał Woś

Sztuczna Inteligencja (AI), choć tak młoda, jest już częścią naszego życia. Wszelkiej maści chatów pytamy się w zasadzie o wszystko – od przepisu na zupę pomidorową aż po radę, czy zerwać z przyjaciółką, która zapomniała o naszych imieninach. Skutki tak bezkrytycznego przyjęcia AI już się objawiają. O kilku z nich przeczytać można w pracy Margarity Leib (Uniwersytet Amsterdamski), Nilsa Kobisa (Uniwersytet Duisburga i Essen) oraz Ivana Soraperry (Max-Planck-Institut für Bildungsforschung). Chodzi o odpowiedzialność za korzystanie z rad wygenerowanych przez AI.

Założę się o stówę (może być nawet w euro), że każdy z czytelników, gdzieś już to zdanie słyszał lub czytał. Bo mamy tu do czynienia z najbardziej nadużywaną myślą ostatnich lat.

Czy mniejsze i słabiej rozwinięte kraje powinny się trzymać własnej waluty? A może sposobem na sukces może być dla nich podczepienie się pod pieniądz dużego i bogatego sąsiada? To fundamentalne pytanie znamy z dzisiejszej Europy i euro. Waluty będącej specyficzną formą starej marki zachodnioniemieckiej rebrandowanej w pewnym momencie na pieniądz zjednoczonej Europy. Ale to pytanie najmocniej przebija się dziś w Ameryce Południowej, gdzie wiele rządów w minionym półwieczu na różne sposoby eksperymentowało z dolaryzacją swoich gospodarek.

Metale strategiczne stały się synonimem bajkowego Sezamu. Panuje przekonanie, że to właśnie w miedzi, kobalcie, neodymie czy lutecie kryją się nie tylko krociowe zyski dziś, lecz także klucz do panowania w przyszłości nad światem. Dobrze sobie na ten temat poczytać. Choć od razu muszę przestrzec, że nie płyną z tych lektur (zazwyczaj) wnioski budujące dla Zachodu. Nie inaczej jest z pracą ekonomistów z Centrum Badawczego im. Enrica Fermiego w Rzymie.