Artykuły autora

Politycy zorientowali się, że o wyniku wyborów może zadecydować młode pokolenie. Wobec tego zaczęli – jak w niedawno opublikowanych listach Donalda Tuska i odpowiedziach Jarosława Kaczyńskiego oraz Grzegorza Napieralskiego – używać pojęcia nowoczesności.

Politycy mylą patriotyzm z racją stanu. A to, co dobre dla państwa, nie musi być dobre dla polskości

Państwo tnie drzewa dla zarobku, a właściciele prywatni, żeby zaoszczędzić. Drewno to interes.

Naturalnie jesteśmy wszyscy zwolennikami tego, żeby państwo nie wtrącało się w nasze życie. Od dobrych dwustu lat wartość wolności prywatnej jest coraz wyżej ceniona i nie mam wątpliwości, że słusznie. Jednak nie jest do końca jasne, czy wolność tę zawsze potrafimy dobrze wykorzystać. O ile bardzo trudno wyobrazić sobie, by państwo ingerowało w intymne sfery naszego życia, o tyle edukacyjna lub nawet – powiedzmy wprost – pouczająca rola państwa w niektórych innych dziedzinach byłaby przydatna i państwo nie powinno w takich przypadkach zasłaniać się liberalnymi zasadami.

Zaczyna się przedwyborcza orgia sondaży opinii publicznej. W zasadzie, mimo iż jestem zwolennikiem maksymalizacji wolności obywatelskich, uważam, że sondaże te powinny być zakazane. Z kilku względów.

Alarmujące wieści na temat spadku czytelnictwa książek spowodowały, że zacząłem się przyglądać temu, co większość ludzi robi w czasie, kiedy nie ma nic do roboty. A zatem w kolejce do lekarza czy dentysty, w pociągu i przy innych okazjach tego rodzaju. Dziewięćdziesiąt procent nie robi nic. To znaczy nie czyta ani gazety, ani książki, nic nie notuje, niczym się nie zajmuje.

Przy okazji pośmiertnych wspomnień o abp. Józefie Życińskim padają znowu stwierdzenia, że był zwolennikiem „katolicyzmu liberalnego”. Rozumiem, o co chodzi w takich wypowiedziach, lecz chciałbym przypomnieć, że nic takiego jak „katolicyzm liberalny”, jeżeli nadawać słowom sensowne znaczenie, po prostu nie istnieje.

Przymus zakładania przez partie fundacji politycznych (pierwsze czytanie w Sejmie) nie jest zły, ale może się okazać dla tych partii zgubny. Skoro przeznaczana na fundację ma być jedna czwarta dotacji, to znaczy, że będą to, na polskie warunki, bardzo zamożne fundacje. Ich cel jest określony bardzo ogólnikowo: podnoszenie poziomu debaty publicznej, zwiększanie frekwencji i wspieranie demokracji. Wszystko znakomicie, tylko skuteczność działania tych fundacji będzie dla partii politycznych bardzo poważną próbą, bowiem trzeba te cele jakoś zrealizować, a co najmniej podjąć próbę realizacji. To są pieniądze budżetowe, z których partie będą znacznie bardziej surowo przez opinię publiczną rozliczane niż fundacje, które żyją z pieniędzy, które same zdobyły.

Mieszkam na granicy wielkich lasów, półtora kilometra od centrum dużej gminnej wsi, w której jest sześć sklepów, poczta, apteka i ośrodek zdrowia z trzema lekarzami. Od pewnego czasu z tej wsi nie można nigdzie wyjechać, jeżeli nie ma się własnego samochodu, bo państwowe instytucje wstrzymały komunikację, a prywatny bus jeździ, tylko gdy w pobliskim mieście (11 kilometrów) czynne są szkoły – a teraz są wakacje. Można naturalnie rowerem, ale przy minus dziesięciu stopniach nie polecam. Do lekarza specjalisty, na większe zakupy lub – o zgrozo – w celach rozrywkowych wyjechać ze wsi się nie da. A bo i po co ludzie mają się szwendać, niech lepiej siedzą w domu. Podobnie przecież było przed wojną, jak opowiada leciwa sąsiadka, która z sześcioma jajkami szła piechotą, boso na targ do miasta, by po ich sprzedaniu nabyć sól, naftę i zapałki. I co, źle jej było?