Jan Wróbel

Nie ma innej drogi dla konserwatyzmu niż formułowanie wizji Polski - kraju wspierającego zarówno heteroseksualistów, jak i homoseksualistów, rodziców pragnących tradycyjnego wychowania dzieci i tych progresywnych.

NIE MA INNEJ DROGI DLA KONSERWATYZMU NIŻ FORMUŁOWANIE WIZJI POLSKI – KRAJU WSPIERAJĄCEGO ZARÓWNO HETEROSEKSUALISTÓW, JAK I HOMOSEKSUALISTÓW, RODZICÓW PRAGNĄCYCH TRADYCYJNEGO WYCHOWANIA DZIECI I TYCH PROGRESYWNYCH. POLSKA KONSERWATYWNA TO POLSKA WSPÓLNEJ PRZESTRZENI

W ciekawym wywiadzie Magdy Rigamonti z Martą Lempart, który ukazał się w poprzednim Magazynie DGP, pojawił się wątek swego rodzaju prawomyślności rozmówczyni. Lempart nie używa pełnej palety genderowych pojęć i queer słów obowiązującej w najbardziej, by tak rzec, ortodoksyjnych środowiskach tej rodziny. Mówi o tym z pewnym uśmiechem (kto powiedział, że liderka Strajku Kobiet nie zna tej emocji?). Uśmiech ten łatwo rozszyfrować: „No, kochane/kochani, już ja to chyba mogę sobie na to pozwolić…”. Przestrzegam – stąpa pani po kruchym lodzie.

Delfiny pływają w ocenach i nie są rybami. Zapewne ich metafizyczna samotność sprawiła, że nieco bez sensu skaczą ponad falami. Hmm, a czy nurtuje was pytanie, jak odróżnić prawicowca od łżeprawicowca? Jeśli tak, to mam łatwy sposób na odróżnienie człowieka prawicy od ławic rządzącej koalicji prawicowej: czym dla delfina skakanie po falach, tym dla prawicowca stosunek do mediów. Ten sposób odróżnienia może się przydać w narodowej debacie na temat stopnia, by tak rzec, koalicyjności Porozumienia Jarosława Gowina.

Rozdźwięk między częścią ruchu związanego z liderkami Strajku Kobiet a opozycyjnym mainstreamem jest faktem. Co oczywiste, na razie to większy problem dla silniejszego – mainstreamu niż dla słabszego – środowiska protestujących.