Anna Ochremiak

Od początku lipca obowiązuje nowa ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach

Od 20 lat pracuję jako nauczycielka na pełen etat. Jednocześnie od 10 lat jestem zatrudniona w wyższej uczelni, gdzie moje pensum wynosi zaledwie 120 godzin rocznie - mówi pani Maria. - Od pewnego czasu cierpię na poważne dolegliwości neurologiczne i ortopedyczne, które utrudniają mi funkcjonowanie w zawodzie: nie jestem w stanie pisać na tablicy ani sprawdzać prac domowych. Zalecono mi od września roczny urlop dla poratowania zdrowia. Mam jednak problem. Wzięłam kredyt na zakup mieszkania. Boję się, że gdybym na rok zrezygnowała również z zajęć na uczelni, to potem mogę już tej pracy nie dostać, a poza tym nie będę w stanie go spłacać. Ze względu na inną specyfikę i dużo niższe pensum zajęcia na uczelni są dla mnie znacznie mniej obciążające. Nie wiem jednak, czy korzystając z urlopu zdrowotnego w szkole, mogę kontynuować pracę na uczelni? - martwi się czytelniczka.

Od trzydziestu lat pracuję w zawodzie nauczyciela, od ponad dziesięciu jako wychowawca internatu w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym. Jestem nauczycielem dyplomowanym. Kiedy kilka lat temu uzyskałem kwalifikacje do nauczania plastyki, dyrektor ośrodka przydzielił mi prowadzenie tego przedmiotu w szkole podstawowej i gimnazjum. Pracuję 27 godzin tygodniowo jako wychowawca w internacie i 3 godziny jako nauczyciel plastyki w szkole. Problem polega na tym, iż za godzinę pracy w szkole otrzymuję niższe wynagrodzenie niż inni nauczyciele. Wynika to z umowy o pracę, w myśl której jestem wychowawcą i za przepracowane godziny lekcyjne w szkole otrzymuję pensję jako wychowawca internatu. Uważam to za niesprawiedliwe i krzywdzące. Jak to jest z płacami nauczycieli, jakie przepisy regulują tę kwestię? - pyta pan Zygmunt.

Po rozwodzie oboje zachowaliśmy władzę rodzicielską, jednak sąd postanowił, że nasza ośmioletnia wówczas córka będzie mieszkać ze mną, mnie też powierzył bezpośrednią opiekę nad dzieckiem - pisze pani Magdalena. - Z ojcem Zuzia spotykała się raz w tygodniu i taki stan trwał przez pięć lat. Teraz dziewczynka ma 13 lat i kilka miesięcy temu, w ramach buntu nastolatki, wyprowadziła się do ojca i nie chce wrócić do matki. - Bardzo to przeżyłam i najchętniej widziałabym swoją córkę z powrotem w domu, ale nie chcę jej do niczego zmuszać. Jestem w stanie zaakceptować zmianę, przynajmniej na pewien czas, ale ciśnie mi się mnóstwo pytań. Czy powinnam podjąć jakieś kroki formalne? Boję się, że mogę mieć kłopoty z tego powodu, że dziecko miało być ze mną, a nie jest. Kto ma chodzić na wywiadówki? Co z alimentami? Czy te zmiany wymagają formalnych poczynań, czy wystarczy porozumienie między rodzicami, byłymi małżonkami, i w jakiej formie?