Piotr Mgłosiek

Jeśli prawdą jest, że każdy nosi w sobie conradowskie jądro ciemności, to wiceminister sprawiedliwości Łukasz Piebiak właśnie do niego dotarł. Oto bowiem w jego wypowiedziach – odnoszących się do trwających wciąż protestów pracowników sądów – można dostrzec zupełnie nową jakość.

Krajowa Rada Sądownictwa nie daje chwili wytchnienia obserwatorom jej poczynań. Wciąż żywe są przecież komentarze dotyczące samodenuncjacji, jaką złożyła do Trybunału Konstytucyjnego, domagając się ewentualnego stwierdzenia niekonstytucyjności przepisów regulujących sposób wyboru swojej sędziowskiej części.

21 listopada 2018 r. w DGP ukazał się artykuł red. Małgorzaty Kryszkiewicz „Jak w praktyce (nie) działa losowy przydział spraw”. Znalazł się w nim opis pewnej sprawy karnej, która zawisła przed Sądem Rejonowym w Olsztynie. Okazało się, że zarówno prezes (chodzi o Macieja Nawackiego zasiadającego jednocześnie w Krajowej Radzie Sądownictwa), jak i wiceprezes tego sądu w ogóle nie brali udziału w kolejnych losowaniach mających zdecydować, kto tę sprawę poprowadzi. Prezes Nawacki wyjaśnił, że jej „kategoria” znajdowała się poza zakresem jego i jego zastępcy obowiązków. A te ostatnie określono w Formularzu podziału czynności autorstwa prezesa Sądu Okręgowego w Olsztynie, ustalonego po zasięgnięciu opinii właściwego kolegium sądu. W dniu publikacji do sprawy odniosło się Ministerstwo Sprawiedliwości w pełnym emocji komunikacie umieszczonym na swojej stronie, zapewniając, że system losowego przydzielania spraw (SLPS) funkcjonuje prawidłowo i jest transparentny.

Uważam, że nękając sędziów biorących udział w edukacyjnych symulacjach rozpraw, rzecznik dyscypliny robi dobrą robotę. Nic tak nie zareklamuje aktywności społecznej jak jego reakcja.

Uważam, że nękając sędziów biorących udział w edukacyjnych symulacjach rozpraw, rzecznik dyscypliny robi dobrą robotę. Nic tak nie zareklamuje aktywności społecznej jak jego reakcja