Piotr Mgłosiek

We wnioskach w sprawie KRS mieliśmy do czynienia z nadużyciem prawa procesowego w zakresie legitymacji czynnej. Wyrok w ogóle nie powinien więc zapaść

Polityk każdy kontrargument przeciwnika nazywa politycznym. Gorzej, gdy takiego skrótu myślowego używają osoby, które działają w delikatnym obszarze wymiaru sprawiedliwości.

Polityk każdy kontrargument przeciwnika nazywa politycznym. Gorzej, gdy takiego skrótu myślowego używają osoby, które działają w delikatnym obszarze wymiaru sprawiedliwości

Reforma wymiaru sprawiedliwości, szczególnie sądowego, stała się priorytetem dla dobrej zmiany. Obiecywano system szybszy, efektywniejszy oraz sprawiedliwszy. Po ponad trzech latach wzmożenia Kowalski ma prawo powiedzieć: sprawdzam. Czy zamieszanie wokół sądów przyniosło zapowiadany przez inicjatorów efekt? Każdy, kto stał się ostatnio uczestnikiem postępowania sądowego, wie, że żadnego z celów nie osiągnięto.

Najwyższy czas, by Ministerstwo Sprawiedliwości przyznało, że opracowywany w mozole i wdrożony już w większości sądów system losowego przydziału spraw (SLPS) nie spełnił pokładanych w nim nadziei. To, co stało się ze słusznym skądinąd w założeniu projektem, jest najlepszym przykładem na to, że nawet najlepsze pomysły kończą w niesławie, gdy ich twórcy są głusi na sygnały ze strony tych, których owe pomysły dotyczą w praktyce.

We wnioskach w sprawie KRS mieliśmy do czynienia z nadużyciem prawa procesowego w zakresie legitymacji czynnej. Wyrok w ogóle nie powinien więc zapaść.

Dziennik Gazeta Prawna przedstawił założenia nowelizacji kodeksu karnego, nad którą w Ministerstwie Sprawiedliwości pracowano od dłuższego czasu. Syntetycznie rzecz ujmując, zmiany prawa karnego materialnego mają przebiegać po linii zaostrzenia reakcji karnoprawnej na czyn zabroniony.