Artykuły autora

Jarosław Kaczyński zaraził nas wojenną metaforą i to ona nadaje strukturę politycznemu chaosowi wokół nas. A skoro trwa wojna, to nie liderów opozycji nam potrzeba, ale wodzów z prawdziwego zdarzenia

Kilka miesięcy temu brytyjska piosenkarka Lily Allen odwiedziła tak zwaną dżunglę w Calais. Dziś już zasadniczo nieistniejąca, wówczas dżungla była miejscem, które mieszkającym w fatalnych warunkach uchodźcom i migrantom oferowało nadzieję na wykrzywiony uśmiech losu. Niektórym z nich bowiem udawało się dostać do jadących do UK ciężarówek, które wiozły ich ku lepszemu życiu – życiu, które podobno przysługuje tylko i wyłącznie szczęśliwym mieszkańcom Wysp Brytyjskich.

O tym, dlaczego wydaje nam się, że nikt lepiej nie opisał dzisiejszego świata niż Karol Marks.

Do Oxfordu przyjeżdża gość z zagranicy i chce zobaczyć uniwersytet. Życzliwi gospodarze oprowadzają go po kampusie: pokazują mu kilka college’ów, zapraszają do bibliotek, prowadzą na boisko piłki nożnej, do muzeów i na wydziały.

Czy wiesz, co stanie się jutro? Pewnie to, co wczoraj. Wstaniesz rano, umyjesz zęby pastą Sensodyne lub Colgate, odprowadzisz dziecko do szkoły, kupisz kawę na wynos, wciśniesz czapkę głębiej na uszy, popędzisz do pracy. Zimno.

Oto najważniejsze wydarzenia na świecie mijających dni. Numer jeden: Mike Pence, wiceprezydent elekt Stanów Zjednoczonych, poszedł zobaczyć przedstawienie, podczas którego aktorzy i widownia poniżyli go i zmieszali z błotem. Numer dwa: Andrzej Duda, prezydent Polski, wziął ciastko od roznegliżowanej Dody, robiąc z siebie pośmiewisko. Numer trzy: w niepozornej waszyngtońskiej pizzerii Comet Ping Pong odkryto kwaterę główną szajki pedofilskiej tworzonej przez ludzi Hillary Clinton. Co łączy te pozornie niezwiązane ze sobą doniesienia? Wszystkie można określić słowem, które słownik oxfordzki obwołał słowem roku 2016: są postprawdziwe.

Kto jest dobrym liberałem? Różnie mówią, ale zgódźmy się na program minimum: to człek taki, który lubi różne rzeczy, w tym demokrację, ale najbardziej lubi prawa człowieka. Dlatego tam, gdzie pięciu zielonych chce zjeść szóstego niebieskiego, on zawsze stanie po niebieskiej stronie, choćby go nie znosił – i temu zawsze służyć będą jego preferencje polityczne. Dyktatura? Jeśli rządzi zielony, niebieski zginie w zupie. Autorytaryzm? Zieloni na górze – biada niebieskiemu na dole. Demokracja? Też zjedzą, tyle że najpierw zagłosują. Tylko demokracja liberalna, z systemem różnorakich zabezpieczeń – takich jak na przykład trójpodział władzy – może uchronić mały błękit od apetytu wielkiej, silnej zieleni.