Karolina Lewestam

Donald Trump może się jeszcze stać akceptowalnym politykiem. Lecz może też okazać się szalonym wilkiem

Jarosław Kaczyński zaraził nas wojenną metaforą i to ona nadaje strukturę politycznemu chaosowi wokół nas. A skoro trwa wojna, to nie liderów opozycji nam potrzeba, ale wodzów z prawdziwego zdarzenia

Kilka miesięcy temu brytyjska piosenkarka Lily Allen odwiedziła tak zwaną dżunglę w Calais. Dziś już zasadniczo nieistniejąca, wówczas dżungla była miejscem, które mieszkającym w fatalnych warunkach uchodźcom i migrantom oferowało nadzieję na wykrzywiony uśmiech losu. Niektórym z nich bowiem udawało się dostać do jadących do UK ciężarówek, które wiozły ich ku lepszemu życiu – życiu, które podobno przysługuje tylko i wyłącznie szczęśliwym mieszkańcom Wysp Brytyjskich.

O tym, dlaczego wydaje nam się, że nikt lepiej nie opisał dzisiejszego świata niż Karol Marks.

Do Oxfordu przyjeżdża gość z zagranicy i chce zobaczyć uniwersytet. Życzliwi gospodarze oprowadzają go po kampusie: pokazują mu kilka college’ów, zapraszają do bibliotek, prowadzą na boisko piłki nożnej, do muzeów i na wydziały.

Czy wiesz, co stanie się jutro? Pewnie to, co wczoraj. Wstaniesz rano, umyjesz zęby pastą Sensodyne lub Colgate, odprowadzisz dziecko do szkoły, kupisz kawę na wynos, wciśniesz czapkę głębiej na uszy, popędzisz do pracy. Zimno.

Oto najważniejsze wydarzenia na świecie mijających dni. Numer jeden: Mike Pence, wiceprezydent elekt Stanów Zjednoczonych, poszedł zobaczyć przedstawienie, podczas którego aktorzy i widownia poniżyli go i zmieszali z błotem. Numer dwa: Andrzej Duda, prezydent Polski, wziął ciastko od roznegliżowanej Dody, robiąc z siebie pośmiewisko. Numer trzy: w niepozornej waszyngtońskiej pizzerii Comet Ping Pong odkryto kwaterę główną szajki pedofilskiej tworzonej przez ludzi Hillary Clinton. Co łączy te pozornie niezwiązane ze sobą doniesienia? Wszystkie można określić słowem, które słownik oxfordzki obwołał słowem roku 2016: są postprawdziwe.