Karolina Lewestam

I liberałom, i konserwatystom chodzi o pewną wizję egzystencjalną. Ci pierwsi są piewcami wolności, drudzy wołają o akceptację losu. A wspólnota polityczna musi mieć w opiece wiele różnych marzeń i lęków.

Kto ma dziecko – albo siedział kiedyś na przykład w poczekalni u dentysty i w oparach mgły z drobin szkliwa wertował dogorywający tam numer magazynu „Mama i Ja” – ten wie, że jeden jest sposób na wszelki ze strony dziecka opór i rebelię. A panaceum to określić można następująco: daj dziecku wybór – ale taki, który je zniewoli.

Są takie w życiu chwile, że od szaleństwa dzieli nas tylko cienka ściana z dykty. A ja właśnie zniżam się do półklęku i – niczym pałkarz bostońskiej drużyny Red Sox, arcypolski pseudokibic, a raczej nieskoordynowana baba z pałą – dramatycznie zamierzam się na tę ściankę kijem bejsbolowym.

Pamiętacie te czasy, gdy Polak wyciągał wysoko szyję, by zajrzeć za ocean, bo tam można było zobaczyć przyszłość? Kiedy u nas jeszcze trwało jakieś nędzne wczoraj, w Ameryce zawsze już było dumne jutro.

Po wyborczym zwycięstwie Trumpa w amerykańskiej debacie publicznej nastąpił zwrot podobny do tego, który towarzyszył nam w Polsce, kiedy wybory wygrał PiS. Elity biły się w piersi, mówiąc, że były ślepe, głupie lub głuche, że zapomniały o zwykłym wyborcy, którego nie obchodzą wojny kulturowe i moralny postęp, ponieważ zajmują go jego niepewne warunki i wynikający z nich brak poczucia godności.