Karolina Lewestam

Gdzie inni mają wspólnego boga, historię, traumę lub wygląd, tam Amerykanie mają wspólną wolność, której wcieleniem jest oddanie głosu na prezydenta.

Gdzie inni mają wspólnego boga, historię, traumę lub wygląd, tam Amerykanie mają wspólną wolność, której wcieleniem jest oddanie głosu na prezydenta

Czasem zdarzy się tak, że w jednej małej sytuacji skupią się wielkie aporie dużych spraw – i tak właśnie stało się w kawiarni w John Lewis przy Cavendish Square. Miły gest brutalnie odsłonił stosunki władzy, bo jego sens tkwił w rozpoznaniu obcości – i jej wątpliwego statusu, jej potrzeby legitymizacji przez „gospodarza”. Ach, jakże byłoby pięknie, gdyby przestali w telewizjach gadać z nienawiścią o emigrantach, gdyby zamiast przyjeżdżać w gości człowiek się przeprowadzał... i wtedy wszyscy sobie jedli kruche bułki w spokoju, naturalnie równouprawnieni.

Spór o to, kto jest rozumny, a kto szalony, nie jest sporem o fakty, ale starciem politycznym na śmierć i życie. Nic tak nie wyklucza jak stwierdzony publicznie brak rozumu. Fruwające tampony furkoczą sznurkami na wietrze, agresja, wrzask i śpiew. Makijaż wojenny, zaostrzone parasolki, obsceniczne gesty, zbiorowy trans. Histeria! Ulewa ścieka z czarnych płaszczy, ale jak wiadomo, wiedźm woda się nie ima; idą naprzód niewzruszone, opętane diabelskim egoizmem i lewacką ideologią, której celem jest zniszczenie cywilizacji i zwycięstwo diabła bądź Unii Europejskiej. Tak wyglądał czarny marsz, kiedy patrzyło się nań z prawej strony.

Spór o to, kto jest rozumny, a kto szalony, nie jest sporem o fakty, ale starciem politycznym na śmierć i życie. Nic tak nie wyklucza jak stwierdzony publicznie brak rozumu

Jest noc; gwiaździsta, granatowa. Na szczycie wieżowca Empire State stoi mężczyzna. Przygładza krawat, poprawia marynarkę. Chucha w dłoń, by sprawdzić świeżość oddechu, po czym skacze: hop. Leci, leci. Leci jeszcze trochę, bo jak wiadomo, jest to budynek wysoki. Z okna na piątym piętrze wychyla się piękna prawniczka i pyta: „Jak pan się też dziś miewa?” „Jak dotąd, świetnie” – odpowiada rozpromieniony mężczyzna. Gdyby to był komiks, na następnym obrazku uderzający o ziemię pan miałby nad głową wielki znak zapytania – a na następnym napisane byłoby już tylko „Splash!”

To będzie krótka historia o dziurach. Dużych i małych, wstydliwych dziurach w duszy i o tym, jak bardzo się przydają. A zacznę od Marthy Nussbaum, słynnej amerykańskiej filozofki.