Karolina Lewestam

Radośni! Jak opowiedzieć o radości? Jak opisać Omelas?”. No jak? Może tak: Omelas to nie lekarstwo na mokrą chrypę, jak mogłaby wskazywać nazwa, ale miasto z opowiadania Ursuli Le Guin.

Poszłam ci ja w zeszły wtorek w dobrej wierze uczyć studentów o Platonie, jest bowiem taki wydział na UW, który zaczyna zajęcia nieco wcześniej i (jak głosi wersja oficjalna) od razu chce się o tym Platonie dowiedzieć najróżniejszych rzeczy.

No, ale jednak własność to własność, nie? Nie?”. Po pierwsze – drogi rozmówco, którego nazwiska nie zdradzę publicznie, bom dyskretna – niekoniecznie. A po drugie – mimo wszystko dziękuję za ten prostacki argument w obronie bezrefleksyjnej reprywatyzacji warszawskich nieruchomości objętych w 1946 r. dekretem Bieruta – sprawa jest nie tylko polityczna lub prawna, ale także wciąż w swojej istocie głęboko filozoficzna.

Matka moja osobista poszła do sklepu, a konkretnie do Carrefoura, by kupić Rzeczy Ważne, na przykład masło, mleko, skarpetki z kosza za sześć złotych, mop w wyjątkowo atrakcyjnej cenie, a także butelkę piwa (no bo co w końcu, kurczę blade). Załadowawszy te dobra do kosza, popchała wyżej wspomniany ku kasom i, jak przystało na obywatelkę, która zna się na społecznych zawiłościach robienia zakupów, grzecznie stanęła w kolejce.

Podróże nie kształcą ot tak, trzeba się jednak trochę postarać; będąc więc ostatnio na lotnisku, nie popadłam w zwykłe zaślinione odrętwienie przed półką z czekoladą Toblerone w duty free, lecz postałam sobie ci ja przed CNN. A tam – Fareed Zakaria, słynny amerykański autor i dziennikarz; jeśli nie znacie Zakarii, to najlepiej rzec tyle, że gdyby wyciągnąć zeń pierwiastek piątego stopnia, to wyszedłby mniej więcej nasz rodzimy Jacek Żakowski.

Skąd ta nasza obsesja historyczna? Dlaczego tak nas przejmuje spór o politykę pamięci? Co tak naprawdę jest do ugrania dla tych, którzy dostaną władzę nad podręcznikiem do historii?