VAT

Y spółka z o.o. (zarejestrowany podatnik VAT czynny i podatnik VAT UE wyłącznie w Polsce) sprzedaje w kraju komponenty chemiczne nabywane od firmy włoskiej (podatnika VAT UE wyłącznie we Włoszech). Odbiorcami tych towarów są polskie firmy (zarejestrowani podatnicy VAT czynni w Polsce). Spółka zawarła z firmą włoską umowę dystrybucyjną, która reguluje zasady dystrybucji towarów nabywanych od firmy włoskiej na rzecz polskich kontrahentów spółki (nabywców końcowych). W umowie przyjęto, że nabywcy końcowi zamawiają towar w spółce, a ta z kolei składa zamówienie do firmy włoskiej, która sprzedaje towar spółce i wysyła go z Włoch bezpośrednio na adres nabywcy końcowego w Polsce. Towar transportuje firma kurierska na zlecenie firmy włoskiej, która jest odpowiedzialna za transport.Zgodnie z postanowieniami umowy firma włoska przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na spółkę w chwili przekazania towarów kurierowi, ale sprzedawca zachowuje prawo własności towarów do momentu całkowitej zapłaty ceny zakupu przez spółkę. Strony umowy nie określiły żadnych innych warunków transakcji, w szczególności momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz spółki.Z kolei w przypadku transakcji pomiędzy spółką a nabywcą końcowym sprzedawca przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na kupującego, gdy towary są pozostawione do dyspozycji kupującego, na środkach transportu, gotowe do wyładunku w oznaczonym miejscu przeznaczenia. Również w tym przypadku strony nie określiły żadnych innych warunków transakcji, w szczególności momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Umowa z nabywcą końcowym zastrzega prawo własności towaru po stronie spółki do momentu zapłaty całkowitej ceny sprzedaży przez kupującego.Pod koniec czerwca 2025 r. spółka otrzymała zamówienie od nabywcy końcowego (polska firma X – zarejestrowany podatnik VAT czynny) na zakup towarów. 1 lipca 2025 r. spółka złożyła stosowne zamówienie w firmie włoskiej, podając jej polski numer VAT UE. 4 lipca 2025 r. firma włoska wydała zamówiony towar firmie kurierskiej oraz wystawiła spółce fakturę za dostawę towaru na kwotę 10 000 zł (koszt transportu został zawarty w cenie sprzedanego towaru). Zamówiony towar został wysłany bezpośrednio do nabywcy końcowego, tj. firmy X. 7 lipca 2025 r. kurier dostarczył towar firmie X, a spółka wystawiła 8 lipca 2025 r. fakturę dla firmy X na kwotę 15 990 zł (kwota netto: 13 000 zł, VAT: 2990 zł). Spółka zapłaciła za zamówiony towar 11 lipca 2025 r. na zagraniczny (włoski) rachunek bankowy firmy włoskiej. Z kolei zapłatę od firmy X spółka otrzymała na rachunek bankowy 14 lipca 2025 r. Spółka rozlicza VAT i zaliczki na CIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Jej rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, a właściwa dla niej jest stawka CIT w wysokości 19 proc. Pomiędzy spółką a kupującym (firmą X) nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak spółka Y powinna rozliczyć te transakcje na gruncie VAT i CIT?

Podatnicy, którzy w ramach uproszczenia składają najpierw zgłoszenie importowe uproszczone, a następnie zgłoszenie importowe uzupełniające, a mają status AEO, zyskają czas na korektę deklaracji VAT. Tak wynika z opublikowanego projektu nowelizacji ustawy o VAT.

Niewykluczone, że jeszcze w tym tygodniu posłowie przyjmą zmiany w przepisach o Krajowym Systemie e-Faktur. Ma być też rozpatrywany projekt zakładający obniżenie kar za niektóre przestępstwa

Model sprzedaży internetowej oparty na realizacji zamówień przez dostawców zewnętrznych rodzi wiele wątpliwości. To, czy jednostka działa na własny rachunek, czy jedynie przekazuje zamówienie, wpływa na sposób rozliczeń w podatkach oraz na ujęcie w rachunkowości. Kluczowe znaczenie ma rzeczywista rola podmiotu w transakcji – od niej zależy, czy przychodem będzie cała należność od klienta, czy jedynie prowizja, i to, jak zdarzenie zaewidencjonować.

Jeżeli nabywca uwzględni w rozliczeniach podatkowych dane z nierzetelnej faktury, to grożą mu nie tylko sankcje przewidziane w przepisach o VAT. Na podstawie takiego dowodu księgowego nie można bowiem ująć kosztów uzyskania przychodów.

X spółka z o.o. (podatnik VAT czynny), w ramach wykonywanej działalności gospodarczej świadczy usługi hotelowe, które są opodatkowane VAT na zasadach ogólnych. Spółka oferuje noclegi z możliwością zmiany lub anulowania rezerwacji noclegu na dzień lub kilka dni przed przyjazdem (co do zasady są to droższe opcje). Pani Anna 16 czerwca 2025 r. zarezerwowała noclegi od 2 do 5 lipca, w związku z czym została dokonana preautoryzacja na jej karcie kredytowej. Klientka odwołała 2 lipca 2025 r. rezerwację, ale zrobiła to za późno (z uchybieniem terminu), dlatego spółka w tym samym dniu pobrała od niej opłatę za spóźnione anulowanie rezerwacji w hotelu w wysokości 324 zł. Spółka rozlicza VAT i CIT na zasadach ogólnych (JPK_V7M, miesięczne zaliczki na CIT). Rokiem podatkowym spółki jest rok kalendarzowy, a właściwą dla niej stawką CIT jest 19 proc. Pomiędzy spółką a panią Anną nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak spółka powinna rozliczyć pobraną opłatę za spóźnione anulowanie rezerwacji w hotelu na gruncie VAT i CIT?

Będąca czynnym podatnikiem VAT spółka, która nie prowadzi działalności w zakresie usług finansowych, udzieliła jednorazowej, oprocentowanej pożyczki pieniężnej wspólnikowi (osobie fizycznej). Czy spółka musi tę usługę opodatkować VAT?