prawo pracy

Pracownik zakwestionował przed sądem legalność wypowiedzenia mu umowy o pracę na czas nieokreślony. Według niego przyczyna rozstania, tj. likwidacja kierowanej przez niego komórki organizacyjnej, była niekonkretna. W jego ocenie pracodawca nie wskazał bowiem w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę kryteriów doboru zatrudnionych do zwolnienia. Natomiast zatrudniający jest zdania, że nie musiał tego robić, bo podwładny jest jedynym pracownikiem likwidowanej jednostki. Czy zarzuty zwolnionego są zasadne?

Problem: W praktyce się zdarza, że gdy pracodawca oddaje wolne za świąteczną sobotę, za pracę w niedzielę, święto lub dzień wolny z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy bądź za nadgodziny, to pracownik nie może z tego skorzystać, bo choruje. Logiczne wydaje się wówczas, że rekompensatę powinien odebrać w innym terminie. Ale czy rzeczywiście? Zapytaliśmy o to resort rodziny, bo jak się okazuje, choć to problem już znany, to wciąż aktualny.

W jakim przypadku można mówić o niezawinionej przyczynie zakończenia zatrudnienia (w kontekście długotrwałej nieobecności w pracy)? Czy w takiej sytuacji prawo do rozwiązania umowy bez wypowiedzenia jest bezwarunkowe? Na pytanie odpowiada Magdalena Kalinowska, prawnik w kancelarii CMS Cameron McKenna.

W dzisiejszym wyroku Trybunał stwierdził, że prawo Unii stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, które zezwalają na to, by pracownikowi, który skorzystał z przyznanego mu urlopu dla poratowania zdrowia w okresie corocznego urlopu wypoczynkowego można było – po zakończeniu urlopu dla poratowania zdrowia – odmówić prawa do skorzystania z corocznego urlopu wypoczynkowego w późniejszym terminie, pod warunkiem, że cel urlopu dla poratowania zdrowia różni się od celu corocznego płatnego urlopu, co powinien ocenić sąd krajowy.

Należy go wypłacać m.in. po przeniesieniu na inne stanowisko w związku z ciążą, wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Sposób wyliczenia zależy zaś od tego, czy płaca jest stała, czy zmienna.

TEZA: Z art. 59 kodeksu pracy wynika, że samo stwierdzenie krótkości okresu pozostałego do końca umowy nie przesądza o tym, iż przywrócenie do pracy jest niewskazane.

Od stycznia zatrudniam w moim zakładzie fryzjerskim młodocianą (17 lat) na podstawie umowy w celu przygotowania zawodowego na dwa lata. Zataiła, że jest w ciąży, i od 10 czerwca, a więc już prawie trzy tygodnie, nie ma jej w pracy. Oświadczyłam jej przez telefon, że rozwiązuję umowę bez wypowiedzenia, po czym wysłałam świadectwo pracy z datą rozwiązania umowy 10 czerwca. Pracownica oświadczyła, że zwolniłam ją nieprawidłowo i poda sprawę do sądu. Czy postąpiłam prawidłowo? Czy sąd może przywrócić ją do pracy?

Okazuje się, że już obecnie osoby na umowach cywilnoprawnych tworzą związki zawodowe. Eksperci nie są jednak zgodni, czy mają do tego prawo oraz jakie daje im to uprawnienia

W powszechnym odczuciu dysponentem urlopu na żądanie jest pracownik. Wprawdzie to on wybiera dzień, w którym ma zamiar z niego skorzystać, ale to pracodawca formalnie go udziela.

TEZA: Obowiązek zawiadomienia zakładowej organizacji związkowej o zamiarze wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 192), ciąży na pracodawcy tylko wówczas, gdy pracownik jest przez tę organizację reprezentowany.

Pracownikowi, który ma zaległe dni wypoczynku z poprzedniego roku, należy ich udzielić do końca września. Nie dotyczy to jednak wolnego na życzenie. Na jego wybranie jest czas do końca roku.

Rada Dialogu Społecznego pracuje nad inicjatywą ustawodawczą. Związkowcy i pracodawcy chcą zmienić terminy na odwołanie się od wypowiedzeń i dyscyplinarek.

Dyżur PIP: Katarzyna Piecyk, główny specjalista w departamencie prawnym Głównego Inspektoratu Pracy, odpowiada na pytania czytelników DGP.