nierówności

Nikomu w administracji nie przyszło do głowy, aby przy okazji nowelizacji kodeksu pracy znowelizować również rozporządzenia dotyczące wykazów stanowisk w całej administracji. Pytanie jak właściwie określić stanowisko sekretarki dla mężczyzny, tak aby nie było mylone ze stanowiskiem sekretarza w samorządzie?

Przy okazji pomysłu na instytucjonalne ukonstytuowanie rad kobiet okazało się, że rady kobiet mogą zdominować mężczyźni, bo takiej ewentualności nie wykluczają przepisy. Absurd? No to obejrzyjmy sobie parlamentarny zespół ds. opieki okołoporodowej, w którym przewodniczącą jest Karina Bosak, a reszta to panowie z Konfederacji.

Mamy tendencję do kotwiczenia percepcji dochodów innych osób na naszych własnych dochodach. Ta pułapka myślenia wpływa na to, jak widzimy nierówności. Skoro sądzimy, że inni są do nas bardziej podobni, niż faktycznie są, to mamy tendencję do niedoszacowania dysproporcji w dochodach - pisze Paweł Doligalski, wykładowca na Uniwersytecie Bristolskim.

Co jakiś czas internetowe bańki po obu stronach politycznego muru wybuchają dyskusjami (oburzeniem, zachwytem) wobec czegoś, co powiedział lub zrobił ten czy inny miliarder. Jednych gorszą jego wypowiedzi np. na temat płci społecznej, inni się cieszą z mniej lub bardziej jednoznacznego opowiedzenia się po którejś stronie sporu politycznego. A nas, obserwujących te starcia, szokuje i dziwi raczej to, że kogokolwiek to obchodzi. I że bańkowe dyskusje koncentrują się na wypowiedziach, a nie na działaniach. 

Czy zwróciliście uwagę, że z debaty ekonomicznej zniknęły klasyczne nierówności? Owszem, słowo pozostaje en vogue, nadal odmienia się je przez wszystkie przypadki. Ale coraz częściej okazuje się, że to teksty oraz wystąpienia dotyczące nierówności płciowych, rasowych czy ekologicznych etc. A nierówność pojmowana tradycyjnie – ekonomiczna, dochodowa albo majątkowa – zeszła na plan dalszy. Ostatnio złapałem się na tym, że materiał autorstwa Mortena Nyborga Støstada (Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley) jest pierwszą analizą klasycznych nierówności, na jaką natrafiłem od ładnych paru miesięcy.

Badania, m.in. Pawła Bukowskiego, pokazują, że poziom nierówności mamy na pewno dużo wyższy niż to, co pokazuje, który opiera się na ankietach. Wynika to z tego, że zamożniejsi ankietowani, zwłaszcza przedsiębiorcy, po prostu odmawiają GUS-owi odpowiedzi- mówi Michał Brzeziński, dr hab., prof. Wydziału Nauk Ekonomicznych UW.

Komisja Europejska zaproponowała w środę nowe przepisy mające wzmocnić organy ds. równości w państwach UE, by lepiej walczyć z dyskryminacją. KE chce, aby m.in. były bardziej niezależne, a ich pomoc była bezpłatna i dostępna dla wszystkich ofiar na równych zasadach.

O historii nierówności wiemy coraz więcej. Dzieje się tak dzięki badaczom, którzy kontynuują szlak przetarty przez Thomasa Piketty’ego i Branko Milanovića (a więc postaci nieraz na łamach tej kolumny w ostatnich latach goszczących). Wśród podejmujących ten temat jest Guido Alfani z mediolańskiego Uniwersytetu Bocconiego. W najnowszej pracy (napisanej z Victorią Gierok i Felixem Schaffem) sięgnął do historii Niemiec rozpiętej między XIV w. a XIX w.

Zamiast sprawiedliwej transformacji gospodarek pandemia może przynieść bardzo szybkie narastanie nierówności na świecie.

Pandemia grypy hiszpanki zwiększyła nierówności tak bardzo, że utrzymywały się one przez 100 lat. Jak będzie tym razem?

Wiele się mówi w ostatnich latach o nierównościach ekonomicznych w krajach bogatego Zachodu. A jak sytuacja wygląda na obrzeżach najbardziej uprzemysłowionych gospodarek globu?

Wbrew pozorom nie jest łatwo zajrzeć ludziom do łóżka. A szczególnie wtedy, kiedy jest się statystycznym okiem reprezentatywnej populacji, a nie wścibskim sąsiadem. Dlatego bardzo trudno bada się w ekonomii nierówności ze względu na orientację seksualną.

Rosnąca liczba zakażeń stawia pod znakiem zapytania powrót pracowników do biur.

Marzy się nam zmiana ogromna, systemowa. Weszliśmy do domów w czasach neoliberalizmu, chcemy z nich wyjść na świat redystrybucji. Być może zmiana nadejdzie. Ale jeśli tak się stanie, będzie wyglądać inaczej, niż tego pragnęliśmy.

Ponad 3 mln sprzedanych egzemplarzy robi wrażenie. Zwłaszcza jeśli rzecz dotyczy grubej książki pełnej ekonomicznych wykresów. Ale „Kapitał w XXI wieku” Thomasa Piketty’ego, po raz pierwszy opublikowany w 2013 r., miał niepodważalną zaletę, która otworzyła mu drogę na listę bestsellerów. Czterdziestoparoletni profesor ekonomii z Paryża opowiedział tu coś, co inni tylko przeczuwali albo mieli na końcu języka, ale jakoś nie potrafili z siebie wykrztusić. A on potrafił.

Nierówności w Europie są najmniejsze od 30 lat. Duża w tym zasługa krajów naszego regionu, które nadrabiają dystans do reszty UE.

Czy rosnące rozwarstwienie to cena, jaką trzeba zapłacić za rozwój gospodarki? Wcale nie.

Cześć, czytałeś »Dynamikę i strukturę dochodów w warunkach globalizacji? Nie, odpadłem już przy tytule«”. Nawet jeśli taki dialog się nie wydarzył, to w zasadzie powinien był się wydarzyć. Wydawcy robią czasem bardzo wiele, by odstraszyć potencjalnego czytelnika od książki. Pół biedy, jeśli dzieło jest słabe, szkoda, gdy nieatrakcyjny tytuł zniechęca do zapoznania się z ciekawymi treściami. I tutaj właśnie mamy do czynienia z tym drugim przypadkiem.