Ograniczenie widzeń małżonków narusza prawo do życia rodzinnego
Systematyczne odmawianie żonie zgody na kontakty z osadzonym mężem, mimo że odmówiła ona składania zeznań w sprawie, nie jest niezbędne w społeczeństwie demokratycznym. Orzekł tak Europejski Trybunał Praw Człowieka w polskiej sprawie.
Skarżący został aresztowany w grudniu 2014 r. pod zarzutem kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, odpowiedzialną za liczne napady z użyciem przemocy. W odosobnieniu przebywał ponad rok, do lutego 2016 r. W tym czasie jego żona wielokrotnie zabiegała o widzenie, jednak jej wnioski były systematycznie odrzucane. Prokuratura podnosiła, że kobieta jest świadkiem w sprawie, zna też innych świadków i ma dostęp do komputera podejrzanego, może więc utrudniać śledztwo. Sytuacji nie zmieniło też to, że małżonka oficjalnie odmówiła zeznawania w sprawie (miała do tego prawo jako osoba najbliższa podsądnemu), gdyż w każdej chwili mogła zmienić zdanie i zeznawać.
Początkowo odmowy prokuratury nie były zaskarżane, ale nawet później odwołania od nich nie zmieniały rozstrzygnięcia. Kobiecie udało się w końcu uzyskać widzenie, jednak później znów odmawiano jej zgody na kolejne. Nigdy nie została też wezwana do zeznawania w postępowaniu sądowym. Z tego względu aresztowany zdecydował się skierować sprawę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który uznał skargę za dopuszczalną.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.