Indywidualny kontekst w ochronie ofiar przemocy domowej

W przypadku przemocy domowej, a w szczególności takiej, której skutkiem jest śmierć ofiary, niemal automatycznie zakłada się, że system ochrony nie zadziałał w sposób prawidłowy lub - co często rzeczywiście ma miejsce - w ogóle nie został wdrożony. Dość powszechne traktowanie takiej przemocy jako „spraw rodzinnych”, uchylanie się właściwych służb czy organów władzy od skutecznego przeciwdziałania i karania sprawców skutkuje tym, że sądy międzynarodowe często stwierdzają, że państwo zawiodło. Jednak w przypadku sprawy Kurt p. Austrii ETPC doszedł do przekonania, że ofiary uzyskały właściwą pomoc, a zabójstwo syna, którego dopuścił się ojciec, było w okolicznościach sprawy nie do przewidzenia.

Co najważniejsze, w wyroku tym ETPC po raz pierwszy doprecyzowuje i formułuje generalne zasady wykładni art. 2 konwencji (ochrona prawa do życia) w kontekście przemocy domowej. W jej przypadku od państwa wymagana jest przede wszystkim natychmiastowa reakcja na zgłoszenie takiej przemocy, a następnie szczególna staranność w postępowaniu. Władze muszą przede wszystkim ustalić, czy istniało rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie życia ofiar przemocy domowej, sprawdzając te okoliczności w sposób pogłębiony i kompleksowy. Realność i bezpośredniość zagrożenia muszą być przy tym oceniane w każdym indywidualnym przypadku. Jeżeli zaś w wyniku przeprowadzenia oceny ryzyka okaże się, że istnieje realne i bezpośrednie zagrożenie życia, obowiązek podjęcia działań prewencyjnych obejmuje zdecydowane zastosowanie środków zapobiegawczych proporcjonalnych do poziomu zagrożenia.